Συμψηφισμοί ή συγκρίσεις;

Τις τελευταίες ημέρες, κάποιοι προσπαθούν επίμονα και συστηματικά να βγάλουν την πυρκαγιά στο Μάτι και τους 104 νεκρούς από τον «χάρτη». Με το που αναφέρεις κάτι, ένα δάχτυλο, έστω και διαδικτυακό, κουνιέται μπροστά σου και σε κατηγορεί για συμψηφισμούς. Απαγορεύεται να μιλάς για το Μάτι. Σαν να μην έγινε ποτέ, σαν να μη χάθηκαν άνθρωποι εκεί, σαν μην είναι ακόμη σε εξέλιξη η δίκη.

Βεβαίως και δεν πρέπει να γίνονται συμψηφισμοί, βεβαίως και κάθε τραγωδία, κάθε έγκλημα είναι αυτοτελές, υπάρχουν πράγματα που δεν μετριούνται με λογιστική «δυο το λάδι, τρεις το ξίδι, πέντε το λαδόξιδο». Κάποιες συγκρίσεις όμως πώς να μη γίνουν; Στο φαγητό, τον έρωτα και την πολιτική – μην πω δηλαδή παντού στη ζωή – το «καλό» προκύπτει από τη σύγκριση με κάτι λιγότερο καλό. Επί του προκειμένου, να το πω κι αλλιώς; Πάρα πολύ συχνά, μεγαλύτερη σημασία από το τι λέει κάποιος, έχει το ποιος είναι αυτός που το λέει. Ε, τι να κάνουμε τώρα, είναι κάπως κακόηχο να ακούς τη Ρένα Δούρου με «τη στραβή στη βάρδια της» να μιλάει για πολιτικές ευθύνες και παραιτήσεις. Οπως και τον κύριο Τσίπρα για αποζημιώσεις σε πληγέντες. Προσωπικά, δεν θα ξεχάσω το σοκ που ένιωσα όταν τον άκουσα να λέει σε γυναίκα πυροπαθή που τον άκουγε με σκυμμένο το κεφάλι «Αν σου έδινα δύο χιλιάρικα θα τα σπατάλαγες». Πού θα «σπατάλαγε» δηλαδή μια γυναίκα που έζησε έναν τέτοιο εφιάλτη δύο χιλιάδες ευρώ; Σε ρούχα και καλλυντικά; Ε, αν αυτό έκανε καλό στην ψυχή της και τη βοηθούσε να αισθανθεί καλύτερα, δεν θα επρόκειτο περί σπατάλης.

Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, όταν άκουσα τα μέτρα ενίσχυσης των οικογενειών των νεκρών και των τραυματιών της τραγωδίας στα Τέμπη που είναι όντως «πλουσιοπάροχα» (και βάζω, συνειδητά, τη λέξη σε εισαγωγικά) μου έκανε εντύπωση ο διορισμός συγγενών στο Δημόσιο. Ως αποζημίωση δηλαδή για ένα δυστύχημα που, όπως φαίνεται πλέον, μία από τις βασικότερες αιτίες του, αν όχι η βασικότερη, είναι η κακή λειτουργία και το μπάχαλο του Δημοσίου. Τέλος πάντων, πού να ξέρω κι εγώ τι συμβαίνει σε μια οικογένεια που έχει να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο δράμα και τι σημαίνει για έναν γονιό να μην έχει να σκεφτεί, μέσα στον σπαραγμό του, και την ανεργία του άλλου του παιδιού.

Αυτά που δεν ξέρω εγώ όμως τα ξέρει ο (συνθέτης, τραγουδιστής και ποιητής όπως γράφει στο βιογραφικό του) Γιάννης Αγγελάκας. Που χλεύασε τα μέτρα στήριξης. Εξανέστη ο ποιητής και ζήτησε συγγνώμη από τους γονείς του (!) επειδή δεν ήταν κι αυτός στο τρένο, να πάει καλιά του, να λύσουν κι εκείνοι το οικονομικό τους πρόβλημα. Φαντάζομαι ότι ο κύριος Αγγελάκας αν ήταν μπροστά τότε που ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε στην πυρόπληκτη «Αν σου έδινα δυο χιλιάρικα θα τα σπατάλαγες», θα χειροκροτούσε με ενθουσιασμό και θα φώναζε «Ελα με φόρα broεδρε».

Και για να σοβαρευτούμε λίγο. Δεν φαντάσθηκε ο ποιητής και όλοι αυτοί που αναπαρήγαγαν την «ποίησή» του ως υψηλού επιπέδου πολιτικό σχόλιο, πώς θα αισθανθεί ένας πατέρας, μια μάνα, ένας αδελφός θύματος στα Τέμπη, διαβάζοντας πόσο ελαφρόκαρδα μιλάει κάποιος ως υποτιθέμενο θύμα;

Φοίβος ο συνεπής

Αλλά και για να ξεσοβαρευτούμε πάλι, πρέπει να παραδεχθώ ότι ο καλός τραγουδοποιός Φοίβος Δεληβοριάς είναι απόλυτα συνεπής. Πρώτος στις κινητοποιήσεις, τραγουδάει (ή θα τραγουδήσει) πάλι στο Σύνταγμα εναντίον του ιδιωτικού κέρδους που σκοτώνει τα παιδιά μας.

Πολύ σωστά. Διότι ο κύριος Δεληβοριάς έχει μια εκπομπή στην ΕΡΤ (την κακή, του «Κούλη»). Για να πω την αλήθεια, την έχω δει αποσπασματικά αλλά δεν έχει σημασία η γνώμη μου διότι, υποτίθεται ότι, δεν εκπροσωπώ τον μέσο τηλεθεατή. Αλλά και ο μέσος τηλεθεατής δεν φαίνεται και πολύ ενθουσιασμένος αφού η εκπομπή, από τον Σεπτέμβριο που προβάλλεται, γύρω από το 4% κινείται η θεαματικότητά της. Σε ένα ιδιωτικό κανάλι, αυτή η εκπομπή θα είχε κοπεί προ πολλού. Στη δημόσια ΕΡΤ (που την πληρώνουμε όλοι) συνεχίζει ακάθεκτη. Μπορεί, ακούω, να πάει και του χρόνου.