Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω

{ARAR}Τα τρένα είναι η κορυφή του παγόβουνου των μαζικών συγκοινωνιών στη χώρα μας. Ας ρίξουμε όμως μια ματιά και στις υπόλοιπες. Εξαιρούνται τα ΚΤΕΛ, τα υπεραστικά λεωφορεία, που επειδή είναι ιδιωτικά έχουν προσαρμοστεί (τα περισσότερα) στον ανταγωνισμό, ακριβώς επειδή επιδιώκουν να μην αντιμετωπίσουν σοβαρό και επίμονο ανταγωνισμό.{ARAR}
Ας μείνουμε στις συγκοινωνίες της πρωτεύουσας. Καταρχάς, στο μετρό. Πολύ ωραίο, σοβαρό και αξιόπιστο. Ωστόσο, έχει πολλά προβλήματα, σε σχέση με τις προδιαγραφές που είχε όταν πρωτοάρχισε να λειτουργεί. Βασικό πρόβλημά του, ότι περνάει πια όλο και πιο αραιά. Η καθαριότητα δεν είναι αυτή που ήταν – τα κατάμαυρα από τη βρώμα διαφημιστικά ταμπλό διαλαλούν την εγκατάλειψη. Η επαιτεία συνεχίζει να ενδημεί, αφού κανείς δεν ασχολείται. Πολλοί σταθμοί έχουν εμφανείς σοβαρές φθορές. Επίσης, αφθονούν οι λαθρεπιβάτες, αυτοί που δεν πληρώνουν εισιτήριο. Στην πραγματικότητα, όποιος θέλει μπαίνει τζάμπα – αρκεί να ακολουθήσει κατά πόδας έναν προηγούμενο. Κυκλοφορώντας με το μετρό στην πόλη, έχω να δω ελεγκτή εδώ και μήνες, πράγμα που σημαίνει ότι η κουλτούρα του τζάμπα έχει υιοθετηθεί κι από τους πιο διστακτικούς. Το κίνημα «Δεν πληρώνω», που επέβαλε την κουλτούρα του τζάμπα, δεν υπάρχει, ενδημεί όμως εν υπνώσει στον ΣΥΡΙΖΑ και έχει εξαπλωθεί στις δυνάμεις που επικαλούνται θεσμούς, νόμους και υποδομές, οι οποίες τη συντηρούν θεσμικώς. Τζάμπα συγκοινωνία, όμως, σημαίνει λιγότερα έσοδα, λιγότερα χρήματα δηλαδή για υποδομές, επισκευές, καθαριότητα, ασφάλεια και, επιπλέον, για αγορά συρμών.
Το πρόβλημα (που πολλαπλασιάζεται στον υποβαθμισμένο ηλεκτρικό) ήταν γνωστό στην κυβέρνηση. Το παρέκαμψε. Εδωσε έμφαση στις νεότερες υποδομές, σε επέκταση του υπάρχοντος δικτύου, στη νέα γραμμή. Καλόδεχτα – αλλά κάπως πρέπει να φροντίζουμε και τα ήδη υπάρχοντα. Κι ό,τι υπάρχει έμεινε να πηγαίνει με τον αυτόματο.
Το τζάμπα είναι η κυρίαρχη κουλτούρα στα λεωφορεία, στα τρόλεϊ και στα τραμ. Εδώ η κουλτούρα του τζάμπα ενισχύεται και από την αδυναμία, συχνά, του επιβάτη να βρει εισιτήριο – είτε σε περίπτερο είτε στο ίδιο το λεωφορείο ή το τραμ (στις στάσεις των τραμ, τα εκδοτήρια έχουν καταστραφεί), αφού δεν υπάρχει αυτόματος πωλητής και δεν πουλάνε στους επιβάτες εισιτήρια οι οδηγοί – όπως κάνουν σε πολλές χώρες του κόσμου. Ταυτόχρονα, η απόλυτη απουσία ελέγχων είναι καθεστώς, νομίζω για χρόνια. Το αποτέλεσμα επίσης είναι ότι ο στόλος των λεωφορείων έχει πια παλιώσει. Αγκομαχάνε στους δρόμους για να τα καταφέρουν, προφανώς οι εξατμίσεις τους ρυπαίνουν, αλλά κατά τα άλλα το τζάμπα είναι το καθεστώς. Κι όταν τα έσοδα ελαχιστοποιούνται, πώς να αντικατασταθούν τα οχήματα;

{ARAR}Μια εικόνα στο μετρό συμβολίζει την απελπισία για τη χώρα. Πριν από καιρό, όταν η πανδημία ακόμα ήταν στο φόρτε της, είχε ανακοινωθεί η υποχρεωτικότητα της μάσκας στις συγκοινωνίες. Στις καθημερινές διαδρομές, από εμπειρική παρατήρηση, παρατηρώ ότι περί το 60% των επιβατών φοράει μάσκα. Οι υπόλοιποι αδιαφορούν. Από τα μεγάφωνα των συρμών, μονότονα, επαναλαμβάνεται σε διάφορες γλώσσες η απαγόρευση (και στα γερμανικά, με πάθος και μεγάλη ένταση). Κανείς δεν της δίνει σημασία. Αλλά και κανείς δεν υπάρχει για να επιβάλει τις συνέπειες σε όσους την αγνοούν. Αυτή είναι η Ελλάδα – το ξέρουν και οι επισκέπτες μας, αφού τους το λέμε στη γλώσσα τους. {ARAR}

{ARXS}ΥΓ. {ARXS}Υπάρχουν και τα ταξί. Οσα δεν συνεργάζονται με εφαρμογές, τελευταία, έχουν ανακαλύψει δικής τους επινόησης «ταξίμετρα», για να κλέβουν πελάτες και Εφορία. Παρακαλώ, ελέγχους. Παντού.

Η επίσημη μακάβρια λίστα

Μια απαραίτητη κίνηση της Πολιτείας, μετά το δυστύχημα στα Τέμπη, είναι η επίσημη ανακοίνωση των νεκρών. Η επίσημη μακάβρια λίστα. 57 πρόσωπα, με τα ονοματεπώνυμά τους, τις ηλικίες τους και τις επαγγελματικές ή τις φοιτητικές ιδιότητές τους, πρέπει να ανακοινωθούν. Η δυσάρεστη δημοσιότητα και αυτής της θλιβερής λίστας, που έτσι κι αλλιώς έχει γνωστοποιηθεί από τα ΜΜΕ αποσπασματικά, επιβάλλεται για πολλούς λόγους. Αφενός, για να ξέρουμε ποιοι θυσιάστηκαν στον Μολώχ της επιπολαιότητας κάποιων και των μόνιμων καθυστερήσεων του ελληνικού κράτους. Αφετέρου, για να πάψουν να κυκλοφορούν ανέλεγκτες διάφορες τερατώδεις φήμες.

«Είναι αλήθεια ότι, εκτός από τους 57 νεκρούς, τους 55 ταυτοποιημένους και τους 2 που δεν έχει εντοπιστεί ίχνος τους, υπάρχουν και πολλές δεκάδες άλλοι αγνοούμενοι;», με ρώτησε χθες φίλος. Οταν του εξέφρασα την έκπληξή μου για την πληροφορία, μου είπε ότι του τη μετέφερε γνωστός του που την είχε διαβάσει στο Διαδίκτυο. Δυστυχώς, πάνω από τις καταστροφές, τα κοράκια των fake news συνεχίζουν να επιδιώκουν την παραγωγή πολιτικών αποτελεσμάτων, ακόμα κι αν αυτό συμβαίνει μέσω της εκμετάλλευσης μιας τραγωδίας και του σοκ που έχει προκαλέσει.