Η ερώτηση που κανένας δεν κάνει

Υβρις και νέμεσις. Η υπερεκτίμηση των δυνάμεών της, η αλαζονεία των εκατομμυρίων, η προσβλητική συμπεριφορά της απέναντι στο ίδιο το άθλημα προκάλεσε την αντίδραση των θεών του ποδοσφαίρου.

Η δόξα δεν εξαγοράζεται. Χρειάστηκαν 12 χρόνια για να πάρουν το μάθημά τους η Παρί Σεν Ζερμέν και οι καταριανοί ιδιοκτήτες της.

Οι Χρυσές Μπάλες, τα εκατομμύρια των ακολούθων, τα ακριβά συμβόλαια και τα γκλίτερ δεν φτιάχνουν ομάδες.

Το ποδόσφαιρο όπως κάθε άλλο άθλημα, απαιτεί ταπεινότητα, σκληρή δουλειά και λίγα λόγια. Ο,τι ακριβώς δεν έκαναν οι Παριζιάνοι.

Το να δίνεις 400 εκατ. ευρώ για δύο παίκτες, τον Νεϊμάρ και τον Εμπαπέ το μόνο που σου εξασφαλίζει είναι πρωτοσέλιδα στον Τύπο και γκρίνια στα αποδυτήρια από τους χαμάληδες.

Η συνεργασία με τον Μέσι ήταν επίσης ένα απωθημένο των Καταριανών που δεν διαθέτουν ούτε την κουλτούρα, ούτε την ποδοσφαιρική σκέψη για να μπορούν να ζυγίζουν σωστά τέτοιες αποφάσεις.

Το γεγονός ότι η Παρί αποκλείστηκε από μία ομάδα όπως η Μπάγερν που ακολουθεί διαφορετική πολιτική, τόσο σε οικονομικό όσο και αγωνιστικό επίπεδο, τονίζει ακόμα περισσότερο τα λάθη που έχουν γίνει στο Παρκ ντε Πρενς την τελευταία δεκαετία.

Καμία σοβαρή ομάδα δεν παραδίδει τα κλειδιά του κλαμπ σε έναν παίκτη, ακόμα κι αν λέγεται Εμπαπέ, για να τον πείσει να συνεχίσει να φορά τη φανέλα της. Αν το δέλεαρ είναι το χρήμα και η εξουσία τότε ο γάμος έχει ήδη αποτύχει.

Οταν αποκτάς έναν ποδοσφαιριστή γνωρίζοντας πως είναι επιρρεπής στους τραυματισμούς, στα πάρτι και τον ποδόγυρο, ακόμα κι αν αυτός λέγεται Νεϊμάρ, ο γάμος είναι επίσης καταδικασμένος σε αποτυχία.

Οταν σε μια ομάδα υπάρχουν πριμαντόνες που θεωρούν πως το μαρκάρισμα των αντιπάλων είναι υποχρέωση μόνο των συμπαικτών τους, τότε είναι επίσης εξασφαλισμένη η αποτυχία.

Το κάστρο της Παρί Σεν Ζερμέν κατακτήθηκε εκ των έσω, αλλά ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι μόνιμα αυτός που φέρει τη μικρότερη ευθύνη, ο προπονητής. Κανείς δεν τολμά να ρωτήσει τον Αλ Κελαϊφί γιατί απέτυχαν σπουδαίοι προπονητές όπως ο Αντσελότι, ο Εμερι, ο Τούχελ, ο Ποτσετίνο, πριν τον Γκαλτιέ. Ισως γιατί την απάντηση την ξέρουν όλοι.