Πες κι εσύ {LF}την ατάκα σου. Μπορείς.

Οι τραγωδίες γεφυρώνουν τις μεγάλες αντιπαραθέσεις στον αθλητισμό. Τι ειρωνεία. Αντί να ενώσει η χαρά του παιχνιδιού, ενώνει ο θάνατος. Κι εμείς θαυμάζουμε και ψευδοφιλοσοφούμε. Δεν πρόκειται για ελληνικό φαινόμενο. Το είδαμε πρόσφατα στους σεισμούς της Τουρκίας όταν τα μεγάλα κλαμπ της χώρας ένωσαν τις δυνάμεις τους για να συγκεντρώσουν είδη πρώτης ανάγκης για τους σεισμόπληκτους.

Το βλέπουμε τώρα για τα θύματα της τραγωδίας των Τεμπών. Ολοι θέλουν να στείλουν το δικό τους μήνυμα, να πουν την ατάκα τους λες και βρίσκονται πάνω στη σκηνή και διεκδικούν το χειροκρότημα.

Ο θάνατος μας ξύπνησε από τον λήθαργό μας και ανακαλύψαμε τον κοινό εχθρό: το κράτος. Η δεύτερη μεγάλη ειρωνεία: αντικρατιστές που σπάνε καταστήματα, καταστρέφουν δημόσιους χώρους και λερώνουν με τις ασχήμιες τους τούς φρεσκοβαμμένους τοίχους του πανεπιστημίου διαμαρτύρονται γιατί το κράτος δεν έκανε τη δουλειά του. Μα αγαπητοί, εσείς δεν είστε που απορρίπτετε τον κρατισμό; Τώρα γιατί φωνάζετε; Γιατί θυμίζετε για πολλοστή φορά τους ψευδοεπαναστάτες που όταν συλλαμβάνονται επικαλούνται όλο τον ποινικό κώδικα και μιλούν για δικαιώματα για να πέσουν στα μαλακά; Τα θύματά τους δεν είχαν κι αυτά δικαιώματα;

Η κατάσταση που δημιουργείται στο πλαίσιο της «διαμαρτυρίας» για τις παθογένειες του κράτους είναι προφανής: στόχος η αναταραχή.

Τουλάχιστον μέσα στην παραδοξότητά του το ποδόσφαιρο αντιμετωπίζει τον «κοινό εχθρό» πιο ήπια, πιο συναισθηματικά.

Ισως ήρθε η ώρα να σκεφτούν ανάλογα και για τους αντιπάλους τους στο γήπεδο και να εφαρμόσουν το «ισχύς εν τη ενώσει».

Οι φίλαθλοι να ενώσουν τη φωνή τους, να διεκδικήσουν καλύτερες συνθήκες στις εξέδρες, ποιοτικότερο θέαμα, χαμηλότερες τιμές στα εισιτήρια, πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα, υψηλότερου επιπέδου διαιτησίες.

Το να λέει ο ένας «μαύρο» και ο άλλος «άσπρο» και να συμπεριφέρονται ως μέλη ποδοσφαιρικών «Βάγκνερ» δεν είναι μαγκιά, όσο κι αν προσπαθούν να τους πείσουν οι «λοχαγοί» τους για τους επικίνδυνους εχθρούς.

Το δεύτερο δυστύχημα των Τεμπών είναι όλοι αυτοί που προσπαθούν εντέλει να εκμεταλλευτούν τον θάνατο και τον αβάσταχτο πόνο ως εργαλείο της προσωπικής τους πολιτικής. Ας μην τους κάνουμε τη χάρη.