Το αντίπαλον δέος της Μελόνι

Από την περασμένη Κυριακή κάτι καινούργιο συμβαίνει στην Ιταλία. Για πρώτη φορά τόσο στην πρωθυπουργία όσο και στην ηγεσία της αντιπολίτευσης βρίσκονται γυναίκες – αν και τα από τα αντίθετα άκρα του πολιτικού φάσματος.

Η 37χρονη Ελι Σλάιν είναι η νέα επικεφαλής του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας αποτελώντας πλέον το αντίπαλον δέος της ακροδεξιάς πρωθυπουργού Τζόρτζια Μελόνι. Είναι η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει την ηγεσία της ιταλικής Κεντροαριστεράς καθώς εξελέγη με 53,8% στις εκλογές της περασμένης Κυριακής, σε μια εκλογική διαδικασία στην οποία πήραν μέρος πάνω από ένα εκατομμύριο μέλη και φίλοι των Δημοκρατικών.

Η Σλάιν, που έχει μητέρα Ιταλίδα και πατέρα Αμερικανό, είχε ως αντίπαλο τον Στέφανο Μπονατσίνι, τον έμπειρο κυβερνήτη της περιφέρειας Εμίλια Ρομάνα – ήταν ο εκλεκτός των παλαιών κομματικών στελεχών και μάλιστα έδειχνε να προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Η αναπάντεχη νίκη της Σλάιν, η οποία έκανε τα πρώτα πολιτικά της βήματα δουλεύοντας στις δύο προεδρικές εκστρατείες του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, αποδόθηκε στην ισχυρή υποστήριξη των γυναικών και των νέων, οι οποίοι στήριξαν την προοδευτική της ατζέντα – και τη δέσμευσή της να σκληρύνει την αντίδραση του κόμματός της στην Ακροδεξιά και στην Τζόρτζια Μελόνι, η οποία ανήλθε στην εξουσία τον Σεπτέμβριο του 2022. Μιλώντας μετά τη νίκη της, η Σλάιν πέταξε αμέσως το γάντι στη Μελόνι, υποσχόμενη να αποτελέσει «μεγάλο πρόβλημα» για τον υπερσυντηρητικό κυβερνητικό συνασπισμό. Υποσχέθηκε να βοηθήσει στην υπεράσπιση των φτωχών, των δημόσιων σχολείων και της δημόσιας υγείας. «Θα θέσουμε τη μάχη κατά κάθε είδους ανισότητας και επισφάλειας στο επίκεντρο» είπε υπό τους ήχους του αντιφασιστικού ύμνου «Bella Ciao». Επέκρινε τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Μελόνι, λέγοντας ότι το πρόσφατο πολύνεκρο ναυάγιο σκάφους που μετέφερε δεκάδες μετανάστες στα ανοικτά των νότιων ακτών της Ιταλίας θα πρέπει να βαραίνει «τη συνείδηση εκείνων που μόλις πριν από μερικές εβδομάδες ενέκριναν διάταγμα του οποίου ο μόνος στόχος είναι να παρεμποδίσει τις διασώσεις στη θάλασσα».

Η ανάδειξη της Ελι Σλάιν στην ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος σηματοδοτεί ένα νέο ξεκίνημα στην ιταλική πολιτική σκηνή, κάνοντας αρκετούς να ελπίζουν ότι θα φέρει μια αχτίδα ελπίδας για την ταλαιπωρημένη Κεντροαριστερά, η οποία υπέστη καταστροφική ήττα στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου, κατά τις οποίες η Μελόνι και η δεξιά της συμμαχία πέτυχαν σαρωτική νίκη.

Η νεαρή πολιτικός έχει τριπλή ιθαγένεια – ιταλική, αμερικανική αλλά και ελβετική καθώς σε αυτή τη χώρα γεννήθηκε. Παθιασμένη φιλοευρωπαία, αυτοχαρακτηρίζεται ως «πραγματική» αριστερή που απευθύνεται στους πιο αδικημένους της κοινωνίας και όχι στις «ελίτ». Ο πατέρας της είναι αμερικανοεβραίος πολιτικός επιστήμονας, η ιταλίδα μητέρα της καθηγήτρια Νομικής. ο παππούς της από τη μητέρα της, Αγκόστο Βιβιάνι, ήταν δικηγόρος από τη Σιένα και ένθερμος αντιφασίστας. Ο παππούς από τον πατέρα της Χάρι Σλάιν προερχόταν από οικογένεια της Ανατολικής Ευρώπης που βίωσε τις τραγωδίες του 20ού αιώνα και μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Η Ελι έχει έναν μεγαλύτερο αδελφό και μια αδελφή που ζουν σε διαφορετικές ευρωπαϊκές χώρες. Σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Αρχικά εγγράφεται στο τμήμα Τεχνών, Μουσικής και Κινηματογραφικής Παραγωγής. Παράλληλα γράφει κριτικές ταινιών για διάφορες εφημερίδες ενώ συμμετέχει στο ντοκιμαντέρ «Anija – La Nave» του Ρολάν Σέικο, με θέμα τη μαζική απόδραση χιλιάδων ανθρώπων από την Αλβανία στην Ιταλία με πλοία και πλοιάρια. Η ταινία κερδίζει το βραβείο David Di Donatello 2013 για το καλύτερο ντοκιμαντέρ. Παρ’ όλα αυτά, αποφασίζει τελικά να σπουδάσει νομικά. Ακολούθως μεταβαίνει στις ΗΠΑ όπου εργάζεται στις δύο άκρως επιτυχημένες προεκλογικές εκστρατείες του Μπαράκ Ομπάμα, το 2008 και το 2012. Περιγράφει την εμπειρία αυτή ως απολύτως καθοριστική για τη ζωή της. Τότε διαμορφώνεται το πάθος της για την επικοινωνία και την πολιτική, καθώς και η ικανότητά της να χτίζει εκστρατείες από τη βάση, πόρτα πόρτα. Μάλιστα στη δεύτερη εκστρατεία το 2012 είναι εκείνη που αναλαμβάνει να εκπαιδεύσει τους νέους εθελοντές για την εκστρατεία επανεκλογής του Ομπάμα.

Στη συνέχεια επιστρέφει στην Ευρώπη, εντάσσεται στη νεολαία του Δημοκρατικού Κόμματος με σημαία της τον ακτιβισμό και εκλέγεται ευρωβουλευτής το 2014. Διαφωνώντας με τις εργασιακές μεταρρυθμίσεις που προωθούσε η κυβέρνηση Ρέντσι αποχωρεί αργότερα από το Δημοκρατικό Κόμμα και εντάσσεται στο κόμμα που δημιούργησαν άλλοι αποσχισθέντες με το όνομα Possible.

Το 2020 η Ελι Σλάιν εκλέγεται με κεντροαριστερό ψηφοδέλτιο στην Εμίλια Ρομάνα, μια ιστορικά κομμουνιστική περιφέρεια η οποία στις περιφερειακές εκλογές εκείνης της χρονιάς κινδύνευσε να υποκύψει στην αντιμεταναστευτική, λαϊκιστική Λέγκα του Βορρά του Ματέο Σαλβίνι. Αναδεικνύεται ως η πιο επιτυχημένη υποψήφια στην ιστορία της περιοχής, γίνεται αντιπρόεδρος της περιφέρειας – με πρόεδρο τον Μπονατσίνι, τον αντίπαλό της στις εκλογές της Κυριακής για την ηγεσία του Δημοκρατικού Κόμματος, και ουσιαστικά καταφέρνει να ανακόψει το ακροδεξιό κύμα. Εκείνη την ίδια χρονιά είναι που αποκαλύπτει στη διάρκεια δημοφιλούς τηλεοπτικής εκπομπής ότι είναι αμφιφυλόφιλη. «Εχω αγαπήσει πολλούς άνδρες, έχω αγαπήσει πολλές γυναίκες. Αυτή τη στιγμή είμαι σε σχέση με μια γυναίκα και είμαι ευτυχισμένη» δηλώνει.

Οι θέσεις της περιλαμβάνουν την καθιέρωση κατώτατου μισθού, ενώ μιλάει για ένα πράσινο New Deal και για την επιστροφή του κόμματος στα συνδικάτα και τα προάστια των πόλεων. Απέναντι στην ακροδεξιά κυβέρνηση η Σλάιν φαίνεται αποφασισμένη να αναμορφώσει ένα κόμμα που τα τελευταία χρόνια δείχνει να πάσχει από κρίση ταυτότητας.