Η ασίστ της εκτόξευσης

Ηδη έχουν γραφτεί πάρα πολλά. Το ταλέντο του Γιάννη Κωνσταντέλια δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από τον οποιονδήποτε καλόπιστο. Από την προηγούμενη πάσα με το στήθος (!) και εν κινήσει στο ντέρμπι με τον Αρη έως την προχθεσινή που έκανε όντας πεσμένος στο χορτάρι, έχουν περάσει κάποιες εβδομάδες. Στο μεσοδιάστημα αγωνίστηκε παραπάνω ο νεαρός, τον είδαν όλο και περισσότεροι, έβγαλαν συμπεράσματα για την αξία του.

Ο Κωνσταντέλιας δεν είναι καλά καλά 20 ετών, συνεπώς όλο το μέλλον βρίσκεται μπροστά του. Πού… χάνει μέχρι στιγμής; Δεν έχει το γκολ «στο αίμα του», πάει να πει ότι δεν βρίσκει δίχτυα με τη συχνότητα που απαιτείται για έναν μέσο της σύγχρονης εποχής. Ισως γι’ αυτόν τον λόγο ξέσπασε από χαρά στη Λεωφόρο όταν σημάδεψε σωστά – μάλλον ανέμενε να υπάρξει και η ανάλογη συνέχεια. Δεν του βγήκε. Τουλάχιστον όχι επί του παρόντος.  Μπορεί να το βελτιώσει.

Αλλά συμβαίνουν πολλά γύρω από τον Κωνσταντέλια και τον (αναμενόμενο)  ντόρο. Ανανέωσε τη σύμβασή του με τον ΠΑΟΚ. Λέγεται πως οι ισχυρές ομάδες της Ευρώπης, τύπου Τσέλσι και Μίλαν, στέλνουν σκάουτ προκειμένου να τσεκάρουν τον παιδί που λάμπει με τον Δικέφαλο. Δεν είναι αυτό παράλογο. Πάντα έτσι λειτουργούν οι σοβαρές ομάδες. Υπάρχει όμως αρκετή απόσταση έως ότου αποφασίσουν να ανοίξουν το πουγγί και να προσφέρουν εκατομμύρια. Ξεκάθαρα σταθμίζουν τον Κωνσταντέλια, αναλύουν τον τρόπο σκέψης και παιχνιδιού, ενόσω οι συγκρίσεις και οι θύμησες με άλλους αστέρες του παρελθόντος συμπληρώνουν μια αλυσίδα επιτευγμάτων. Εκανε, λέει, ανάλογη πάσα και ο Μαραντόνα. Υπερβολές. Ας τα αφήσουμε κατά μέρος όλα αυτά.

Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας μαγνητίζει το ενδιαφέρον πολύ απλά γιατί στα μέρη μας σπανίζουν οι παίκτες που έχουν «αυτό το κάτι ξεχωριστό», αυτό που αφήνει προσδοκίες για ένα ηχηρό μπαμ. Κυρίως δε, δύσκολα βλέπουμε μεσοκυνηγούς με ικανότητα να δημιουργήσουν τόσο για τον συμπαίκτη όσο και για τον εαυτό τους. Το πακέτο υπάρχει.

Το αναμενόμενο είναι ο ΠΑΟΚ να δημιουργήσει ένα δίχτυ προστασίας γύρω από τον εκκολαπτόμενο άσο. Τα μυαλά ας μείνουν στη θέση τους. Για τον ίδιο, κυρίως. Πολύ απλά διότι η ιστορία είναι γεμάτη από ποδοσφαιριστές που έκαναν νωρίς το μπαμ και μετά βυθίστηκαν στην ανυπαρξία και ασφαλώς την ανωνυμία. Με την ευθύνη, βέβαια, να είναι κατά μεγάλο ποσοστό δική τους…