Μια ιδέα για βοήθεια στην Τουρκία

^«Ηταν βέβαια σημαντική η βοήθεια που χορηγήσαμε ως τώρα με την αποστολή ομάδων διάσωσης, σκηνών και πολλών ειδών διατροφής, ένδυσης κ.λπ. Νομίζω όμως ότι πρέπει να δοκιμάσουμε ευφάνταστες μεθόδους για τη βοήθεια προς την Τουρκία μετά τον καταστροφικό σεισμό».

Με αυτά τα λόγια, παλαιός φίλος, ομότιμος πια καθηγητής σε μεγάλο πανεπιστήμιο της Αθήνας που συνήθως περνά τον χρόνο του σε ένα ωραίο παραλιακό χωριό, στο σύνορο Καλαμάτας – Μάνης, εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για ό,τι συμβαίνει στην Τουρκία μετά τον σεισμό και, κυρίως, για την υποχρέωση των Ελλήνων να παράσχουν όσο μεγαλύτερη βοήθεια μπορούν. Και επειδή ξέρει ότι, πέρα από την αγορά ειδών πρώτης ανάγκης ή τη συνεισφορά σε χρήματα ή σε ρουχισμό, οι πολίτες δεν έχουν πολλά περιθώρια παρέμβασης, κάνει έκκληση στην κυβέρνηση να κάνει κάτι μεγαλύτερο.

Στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, έστειλε ένα e-mail στο γραφείο του Πρωθυπουργού με το οποίο πρότεινε να σταλεί στην Αλεξανδρέττα ή οπουδήποτε κοντά ένα ελληνικό επιβατικό πλοίο  για να φιλοξενήσει, για διάστημα ενός-δυο μηνών, και πάντως ώσπου να ανοίξει η τουριστική σεζόν στην Ελλάδα, άστεγους Τούρκους. Υπενθυμίζω ότι κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί στον, πολύ μικρότερο και γι’ αυτό ευκολότερα διαχειρίσιμο σεισμό της Καλαμάτας το 1986, όταν αμέσως μετά την καταστροφή έσπευσαν στην περιοχή τέσσερα πλοία («Μαριάννα», «Πάρος», «Κως» και «Αρτα»), στα οποία στεγάστηκαν τις πρώτες εβδοµάδες περί τις 400 οικογένειες που επελέγησαν µε ευθύνη του δήµου. Το «Μαριάννα», μάλιστα, έμεινε σχεδόν δύο χρόνια στο λιμάνι της πελοποννησιακής πρωτεύουσας, φιλοξενώντας χιλίους αστέγους, μέχρι να καταφέρουν να βρουν ξανά στέγη.

Η πρόταση του καθηγητή στο e-mail του Πρωθυπουργού, το πιθανότερο, διαβάστηκε από κάποιους αρμόδιους που πιθανότατα να την έκριναν μαξιμαλιστική και να μην έφτασε ποτέ εκεί όπου απευθυνόταν. Κι η προσφορά του να συνεισφέρει προσωπικά, σύμφωνα με τις δυνατότητές του βέβαια, για την υλοποίηση μιας τέτοιας πρωτοβουλίας μπορεί να αντιμετωπίστηκε ως μια γενναία χειρονομία, σαν ρομαντισμός, που δεν έχει τύχη.

Κι όμως. Μια τέτοια χειρονομία, αν γινόταν δυνατή, θα ήταν η καλύτερη και μονιμότερη συνεισφορά στο δράμα που εκτυλίσσεται εκεί. Μάλιστα, το ελληνικό κράτος θα μπορούσε να καλέσει και τους έλληνες εφοπλιστές να συνεργαστούν σε ένα τέτοιο σχέδιο που πρέπει να υλοποιηθεί γρήγορα.

Επιπλέον, θα μπορούσε κανείς να αντιγράψει και την κυπριακή ηγεσία που, μετά την καταστροφή στο Μάτι της Αττικής, ανέλαβε ένα κατασκευαστικό έργο. Η χώρα μας έχει δυνατότητες στον κατασκευαστικό τομέα.

Πιθανόν, λέει ο καθηγητής, «με τον τρόπο αυτό θα ενδυναμωνόταν και η τάση της τουρκικής ηγεσίας να στηρίξει τον διάλογο με την ελληνική. Οι τελευταίες δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, είναι χαρακτηριστικές για το κλίμα που διαμορφώνεται στη χώρα». Κι εμείς θα μπορούσαμε να αποδείξουμε στην πράξη την αλληλεγγύη μας, ανοίγοντας δρόμο και αφενός υποδεικνύοντας σε άλλες χώρες έναν ουσιαστικό τρόπο βοήθειας, αφετέρου δείχνοντας στην πράξη πώς εννοούμε την καλή γειτονία – και καλώντας την Τουρκία να συμβάλει στην εμβάθυνσή της.

Λέμε συχνά ότι η καταστροφή είναι ευκαιρία για την επανέναρξη της διπλωματίας των σεισμών. Πρωτίστως είναι ευκαιρία να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στον γείτονα που υπέστη μια καταστροφή και έχει ανάγκη τη βοήθειά μας. Και στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το κρύο, την πείνα και τις αρρώστιες χωρίς ελπίδα.