Το σωσίβιο της τοξικότητας {CR}

Σίγουρα θα έχουν ξεμείνει στο γραφείο του προέδρου της ΝΔ τίποτε κουτιά με μελομακάρονα από τις γιορτές ή, καλύτερα, με μαρόν γλασέ που κρατάνε περισσότερο. Να σταλεί ένα αμέσως, παρακαλώ, στον Χρήστο Σπίρτζη, το αξίζει – αφού δεν τα φάει κανείς, ας μην πάνε χαμένα. Κατ’ αρχάς, επειδή η δήλωσή του ότι θα αποκαταστήσουν τη δημοκρατία «είτε με το καλό είτε με το άγριο» προκαλεί το αυθόρμητο γέλιο. Διότι φαντάζεστε τον κ. Σπίρτζη αγριεμένο, ας πούμε, με ένα μαστίγιο στο χέρι; Μιλάμε για εικόνα που θαρρείς ότι βγαίνει από ταινία του Μελ Μπρουκς ή των αδελφών Κόεν. Το αξίζει, λοιπόν, το κουτί με τα μαρόν γλασέ.

Το αξίζει, επίσης, για τη χρησιμότητα της δήλωσης, η οποία δεν αφήνει το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας για την κάκιστη σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τον κοινοβουλευτισμό και τους θεσμούς της δημοκρατίας. Δεν ήταν μια κουβέντα που ελέχθη ατυχώς και την οποία οι αντίπαλοί του πήραν εκτός συμφραζομένων και την έκαναν σημαία. Ο κ. Σπίρτζης το είπε αργά και καθαρά, με πλήρη συνείδηση αυτού που έλεγε, ως κατακλείδα της ομιλίας του. Το είπε μάλιστα δύο φορές και, για να μη μείνει καμμία αμφιβολία ως προς το νόημα της φράσης, πρόσθεσε: «Οπως λέει και ο Παύλος (σ.σ.: ο Πολάκης, που επίσης συμμετείχε στην εκδήλωση), η δεύτερη φορά θα ‘ναι αλλιώς». Χρειάζεται να εξηγήσω γιατί αυτό που λέει είναι αποκρουστικό για κάθε δημοκρατικό πολίτη; Αν το έκανα, θα υποτιμούσα τη νοημοσύνη σας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ρήση του κ. Σπίρτζη είναι εκ των κορυφαίων και θα μείνει, ανήκει στην ίδια κατηγορία με τους «αρμούς της εξουσίας» και την «κανονικότητα που ποτέ δεν συμφέρει την Αριστερά». Ωστόσο, επειδή στα λόγια τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ φλερτάρει την ψήφο των κεντρώων, δεν σημαίνει ότι η δήλωση του κ. Σπίρτζη ήταν ατυχής, γκάφα ή ό,τι άλλο παρεμφερές. Οι άνθρωποι αυτοί, να το επαναλάβω, δεν είναι καθόλου χαζοί· είναι αριστεροί. Ηξερε πάρα πολύ καλά ο κ. Σπίρτζης ότι τέτοια λόγια απωθούν του κεντρώους. Επίσης όμως ξέρει ότι τέτοιες αγριάδες συσπειρώνουν τους ψηφοφόρους του 2019.

Δυστυχώς, η εμπειρία της χρεοκοπίας και οι περιπέτειες που ακολούθησαν έχουν ριζοσπαστικοποιήσει ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας – σχεδόν 32%, μετά τα τέρατα που είδαμε να συμβαίνουν στην πενταετία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, είναι σημαντικό μέγεθος. Μια δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη, ιδίως αν η οικονομία πάει καλά, θα συρρικνώσει τη μάζα των ριζοσπαστικοποιημένων και είναι αυτό που προσπαθούν να αποφύγουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρουν ότι δεν θα νικήσουν, αν όμως παγιώσουν ένα ποσοστό περί το 30% μπορούν να κάνουν τη ζωή δύσκολη στην επόμενη κυβέρνηση. Αυτή είναι η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ. Εξ ου η προσπάθεια αναβίωσης κλίματος 2015 και οι αντιθεσμικές πρωτοβουλίες. Απευθύνονται ενσυνειδήτως στο κοινό που θέλει «τους αρμούς της εξουσίας».

Πρωτίστως, είναι η προσωπική στρατηγική του brοέδρου. Δεν είναι συμπτωματικό ότι τόσο ο Πολάκης όσο και ο Σπίρτζης είναι πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Αλέξη. Το υποθετικό 30%, που αναφέρω παραπάνω, είναι η ασφάλειά του. Ποιος θα τον αμφισβητήσει αν πετύχει αυτό το ποσοστό; Η τοξικότητα λοιπόν είναι το σωσίβιο του. Γι’ αυτό βοηθούν όσο μπορούν ο Παύλος και ο Χρήστος και αυτοί από εκεί θα γαντζωθούν…

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΓΕΩΒΙΑΣΜΟΥ;

Προ δεκαπενθημέρου, στην κυριακάτικη στήλη στο «Βήμα» σας είχα παρουσιάσει (αν και όχι εκτενώς, δεδομένου ότι δεν υπάρχει βιβλιογραφία – υπάρχουν κυρίως λαϊκά τραγούδια…) τη θεωρία της γεωγκομενικής, που μεταφέρει στις διεθνείς σχέσεις τα αξιώματα και τους κανόνες των ερωτικών σχέσεων, π.χ. «φτύσε την και θα σε κυνηγάει», «μην της σηκώνεις το τηλέφωνο», «κάνε τη να σε ψάχνει» και άλλα τέτοια παιδαριώδη. Την γεωγκομενική προσέγγιση εκφράζει άριστα η πολιτική του μη δεδομένου και όχι πάντα πιστού συμμάχου της Δύσης, την οποία προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα όμως έρχεται και η κυβέρνηση της Τουρκίας να τοποθετηθεί με όρους γεωγκομενικής, διότι έχουμε τον υπουργό Εσωτερικών κ. Σοϊλού να κραυγάζει σε επίσημη δήλωσή του: «Αμερική, κάτω τα βρωμόχερά σου από την Τουρκία»! Καταγγέλλει, δηλαδή, γεωπαρενόχληση ή, ακόμη χειρότερα, απόπειρα γεωβιασμού! Του συνιστώ να ξεκινήσει ένα κίνημα MeΤoo, που ριμάρει κιόλας με το Σοϊλού…