Η Τουρκία οριστικά απέναντι στη Δύση

Οταν πριν από λίγους μήνες κάποιοι έσπευδαν να πανηγυρίσουν το υποτιθέμενο «ναι» της Τουρκίας στη διεύρυνση του ΝΑΤΟ με τη Σουηδία και τη Φινλανδία που αναγκάστηκαν να υποκύψουν στους αισχρούς εκβιασμούς της Αγκυρας, σημειωνόταν εδώ ότι τέτοιο «ναι» δεν υπήρχε. Και ότι κακώς επικρατούσε αισιοδοξία. Ο ανεκδιήγητος γ.γ. του ΝΑΤΟ Στόλτεμπεργκ, ο οποίος χρεώνεται προσωπικά το φιάσκο της πολιτικής του ακραίου κατευνασμού της Τουρκίας, ήταν πανευτυχής από το… επίτευγμά του, που γύρισε μπούμερανγκ. Και για το οποίο δεν δίστασε να μετέλθει ακραίες μεθόδους και συμπεριφορές, διχαστικές για τη Συμμαχία και απαράδεκτες σε επίπεδο τόσο αρχών όσο και διεθνούς δικαίου.

Τώρα λοιπόν, ο εκβιαστής της Αγκυρας τούρκος πρόεδρος Ερντογάν ξαναχτύπησε: αφού η Στοκχόλμη δεν του έδωσε ακόμα στο πιάτο σιδηροδέσμιους όλους όσους απαιτεί για να σαπίσουν στις τουρκικές φυλακές και αφού δεν καταργεί μέσα σε ένα βράδυ το κράτος δικαίου της, η Σουηδία να μην περιμένει ν’ ανοίξει η πόρτα του ΝΑΤΟ. Πάντως, ο Ερντογάν αυτά ζητούσε απ’ την αρχή και τα ίδια ζητάει ακόμα: την πλήρη υποταγή μιας από τις πιο ανεπτυγμένες δημοκρατίες του κόσμου στις βουλήσεις μιας πρωτόγονης δικτατορίας.

Ετσι λοιπόν, ο Ερντογάν λέει τώρα ότι «η Σουηδία δεν πρέπει να περιμένει τουρκική υποστήριξη στο ΝΑΤΟ», επειδή ένας σουηδός ακροδεξιός έκαψε το Κοράνι στη Στοκχόλμη (ίσως μάλιστα να πρόκειται και για ενέργεια με ρωσική «σφραγίδα»). Αλλά τι δουλειά έχει η ένταξη με αυτό; Θα δικαστεί. Πρέπει όμως να τον κρεμάσουν για να ικανοποιηθεί ο πασάς; Και αν αύριο ένα περιοδικό κάνει σκίτσα με τον προφήτη; Θα πρέπει να ασκήσει λογοκρισία η σουηδική κυβέρνηση; Και μάλιστα προληπτική; «Αν δεν σέβεστε τη θρησκεία της Τουρκίας ή των μουσουλμάνων δεν θα λάβετε υποστήριξη από εμάς στο ΝΑΤΟ» ξεκαθάρισε ο Ερντογάν. Ο εκβιασμός δεν έχει τέλος. Αυτή η ατραπός στην οποία έχει μπει πλέον όλη η Συμμαχία (και όχι μόνον η Σουηδία) είναι καταστρεπτική. Είναι ένας επικίνδυνος προάγγελος πλήρους απαξίωσής της αφού θα επεκταθεί σε όλες τις δράσεις της.

Οπως και με άλλες παραμέτρους αναξιοπιστίας και αποσταθεροποίησης που πηγάζουν από την Τουρκία, η στάση αυτή δεν σχετίζεται μόνον με την όξυνση λόγω των επερχόμενων εκλογών. Είναι και αυτό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι μόνον, ούτε καν κυρίως αυτό. Είναι η βαθιά πεποίθηση του νέου τουρκικού πολιτικού κατεστημένου και του αρχηγού του ότι μπορούν να εκβιάζουν τους πάντες και τα πάντα. Πεποίθηση για την οποία η Δύση φέρει μεγάλη ευθύνη αφού εδώ και πολλά χρόνια το βλέπει να οικοδομείται αλλά κάνει τα στραβά μάτια. Αυτή η ανόητη πολιτική την οδήγησε σε τέτοιες εξαρτήσεις, από τις οποίες, όμως, επιτέλους, δείχνει πια να αντιλαμβάνεται ότι έχει έρθει η ώρα να απαλλαγεί.

Ενα από τα βήματα προς αυτή την κατεύθυνση είναι να το εξηγήσει κάποιος και στον γ.γ. του ΝΑΤΟ, που μοιάζει να ξέμεινε είκοσι χρόνια πίσω. Και ότι δεν είναι νοητό να επιχειρεί να μετατρέψει την ισχυρότερη συμμαχία του κόσμου σε γιουσουφάκι. Οπως δεν είναι νοητό να γίνονται άλλο ανεκτές οι αδιανόητες, εκτός ορίων επιθέσεις όπως αυτή στον γάλλο πρόεδρο Μακρόν από την τουρκική εθνοσυνέλευση, αλλά και οι εκδηλώσεις λατρείας προς τον Πούτιν από έναν πρόεδρο χώρας του ΝΑΤΟ, που, ταυτόχρονα, καθυβρίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τύπος σε Ευρώπη και Αμερική επιτέλους ξύπνησε και δεν μασάει πια τα λόγια του για τον Ερντογάν. Μένει να φανεί αν θα ξυπνήσουν και οι ηγεσίες. Αν θα αποδεχθούν τη νέα πραγματικότητα μιας Τουρκίας εχθρικής, οριστικά πλέον απέναντι στον δυτικό κόσμο και αν θα επανασχεδιάσουν την ασφάλειά του επί της νέας πραγματικότητας που είναι αυτή, θέλουν δεν θέλουν.