Τσίπρας, ο αρχηγός της εκτροπής

Είναι πολλοί εκείνοι που έχουν ισχυριστεί, τα τελευταία χρόνια, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει διαζύγιο από τον λαϊκιστικό χαρακτήρα του, από τον πολιτικό εξτρεμισμό των πρώτων χρόνων της λειτουργίας του και ιδίως από τον αντικοινοβουλευτικό ριζοσπαστισμό της εποχής των «Αγανακτισμένων», από τις ανίερες συμπράξεις με ετερόκλητους παράγοντες που τον εξυπηρετούν στη συγκυρία, από την τυχοδιωκτική ρητορική και τις ακόμα πιο τυχοδιωκτικές πρακτικές. Χθες, αποδείχτηκε ότι άλλος ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει.

Η συνέντευξη του προέδρου του κόμματος, Αλέξη Τσίπρα, επιβεβαιώνει όσους δεν πίστευαν τους ισχυρισμούς των καλοπροαίρετων που περιέγραψα. Μεταφέρει, είπε, την πρόταση μομφής από τη Βουλή (όπου πήγε κουβά) στον λαό, απαίτησε εκλογές μέσα σε τρεις εβδομάδες κι ανακοίνωσε ότι εφεξής θα απέχει από κάθε ψηφοφορία στη Βουλή (πλην του νομοσχεδίου για τον Κασιδιάρη). «Δεν θα νομιμοποιήσουμε την εκτροπή, ακόμα κι αν 156 βουλευτές τη νομιμοποίησαν», είπε.

Η πρότασή του προσβάλλει τους θεσμούς της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και ιδίως το Κοινοβούλιο. Αυτό που ο ίδιος θεωρεί εκτροπή, είναι η δεδηλωμένη, ο δρόμος δηλαδή της δημοκρατικής νομιμότητας.

Εκτροπή, αντίθετα, είναι ο ιδιότυπος Ανένδοτος που κήρυξε ο ίδιος (Ανέκδοτος, τον χλευάζουν στα κοινωνικά δίκτυα). Ο Τσίπρας μπορεί να μην το καταλαβαίνει, αλλά θα όφειλε να το έχει καταλάβει, τόσους έμπειρους με καταγωγή από τη δημοκρατική Αριστερά έχει στο κόμμα του και, επιπλέον, τόσες σχέσεις με συνταγματολόγους και άλλους μαχητικούς θεματοφύλακες των θεσμών έχει τελευταία αναπτύξει. Δεν τους ρωτά πώς ακριβώς λειτουργούν οι θεσμοί;

Ισχυριζόμενος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ότι «δεν θα απαντήσουν 156 βουλευτές, αλλά 10 εκατομμύρια Ελληνίδες και Ελληνες», απλώς περιφρονεί τη λαϊκή βούληση. Δέκα εκατομμύρια, σου λέει, είναι περισσότερα από 156 – δεν του πάει ο νους ότι η δύναμη που του έχουν δώσει οι έλληνες πολίτες είναι μόνο 88 βουλευτές, με αυτούς πορεύεται σήμερα και με όσους του δώσουν στις εκλογές θα πορευτεί στο μέλλον.

Δεν είναι ο εαυτός του και οι φίλοι του το μέτρο της δημοκρατίας, γελιέται. Ο λαός θα πάει στις κάλπες όταν προκηρυχτούν εκλογές από τη νόμιμη κυβέρνηση, όχι επειδή το ζητάει οποιαδήποτε ομάδα πίεσης. Και προφανώς θα απαντήσουν οι 156 βουλευτές στη Βουλή, γι’ αυτό υπάρχει η Βουλή. Αν είχε ο ΣΥΡΙΖΑ 156 ψήφους στη Βουλή, θα λάμβανε αυτός τις αποφάσεις.

Ο λαός για τον οποίο μιλάει ο Τσίπρας είναι αυτός που αρνείται τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Τον είδαμε αυτόν το λαό από το 2010, αγκαλιά στην άνω και την κάτω πλατεία, όταν απαιτούσε «να καεί το μπ$%^*λο η Βουλή», ζήσαμε οδυνηρά το αποτέλεσμα της δράσης του. Τον είδαμε ακόμα δυο φορές εκτός Ελλάδος, να εισβάλει στο Καπιτώλιο σύμφωνα με τις βουλήσεις του Τραμπ, και στα κυβερνητικά κτίρια της Βραζιλίας σύμφωνα με τις βουλήσεις του Μπολσονάρο. Αυτόν τον λαό έχει στον νου του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Αν προερχόμουν από τον χώρο της δημοκρατικής Αριστεράς στον ΣΥΡΙΖΑ και ήμουν συνεπής με τον εαυτό μου θα τα εξηγούσα αυτά στον παρορμητικό αρχηγό και θα του συνιστούσα την προστασία των θεσμών. Αυτό είναι δημοκρατικό. Το άλλο που ισχυρίζεται ο Τσίπρας είναι αντιδημοκρατική εκτροπή – κι ο ίδιος ο αρχηγός της. Η κομμουνιστική Αριστερά στο παρελθόν μετήλθε τέτοιων μεθόδων. Δραματικά, και για την ίδια και για τη χώρα. Αλλά σήμερα δεν είναι ούτε 1947 ούτε 2010. Και ούτε οι δημοκρατικοί πολίτες ούτε η δημοκρατική πολιτεία μπορούν να ανεχτούν την αναβίωση συνθήκης εμφυλίου πολέμου από εξουσιομανείς τυχοδιώκτες της πολιτικής, καρικατούρες του Τραμπ και του Μπολσονάρο, απ’ όποιον χώρο κι αν προέρχονται.