O Πασχαλάκης δεν «κλείνει στόματα». Απλά, επιβεβαιώνει την αξία του!

Πολλοί είχαν αμφιβολίες για το αν έπρεπε ο Ολυμπιακός προ μηνών να προχωρήσει σε συνεργασία με τον  Αλέξανδρο Πασχαλάκη. Υπήρχαν συζητήσεις, αντίθετες απόψεις ή και ενστάσεις, αλλά τελικά ο διεθνής «κίπερ» συμφώνησε να συνεχίσει την καριέρα του στον Πειραιά.

Τι σκεφτόταν η πλειον’οτητα του κοινού; Πως ο Πασχαλάκης προερχόταν από τον ΠΑΟΚ. Ε, και; Ασχολίαστο αυτό. Ουδεμία σημασία αυτό δεν έχει σε εποχές πλήρους επαγγελματισμού. Αλλωστε, συχνά πυκνά οι παίκτες που ορισμένοι βλέπουν με επιφύλαξη εξελίσσονται σε κομβικά στελέχη της ενδεκάδας, όπως συνέβη και με τον Αντώνη Νικοπολίδη από το 2004 και μετά. Διότι η Ιστορία διδάσκει. Και ενίοτε επαναλαμβάνεται με πρωταγωνιστές άλλα πρόσωπα. Επίσης, δεν είναι ψέμα ότι ακόμη και ειδήμονες για τα εντός του αγωνιστικού χώρου δρώμενα, δεν έκρυβαν το πόσο τους προβλημάτιζε η τάση του Πασχαλάκη να κάνει το εύκολο… δύσκολο έως θεαματικό και κάποιες φορές να μην είναι σταθερός. Ολα αυτά ήρθαν στον νου μετά (και) τη χθεσινή απόδοση του τερματοφύλακα. Σε δύο φάσεις και μετά το (νικητήριο) γκολ του Ελ Αραμπί, έβαλε «στοπ» στα σχέδια των ποδοσφαιριστών του ΟΦΗ. Μόνο σε δύο; Ναι. ‘Η σε μία περίπτωση. Στις ελάχιστες που χρειάζεται να επεμβαίνει ο γκολκίπερ μιας ισχυρής ομάδας. Ο Πασχαλάκης έβγαλε και με το παραπάνω το μεροκάματο. Απέδειξε δε ότι το παρελθόν με τις καλώς εννούμενες… υπερβολές, έχει μείνει πίσω. Τώρα, σαφώς παίζει ρόλο και η βαριά ερυθρόλευκη φανέλα, είναι αρκούντως συγκεντρωμένος στα καθήκοντά και θέλει να πάρει ρεβάνς. Οχι από τους φιλάθλους που ίσως να τον αμφισβητούσαν. Από τον εαυτό του, γιατί με τόσα προσόντα που έχει, τέτοιο αθλητικό κορμί και εκρηκτικότητα που διαθέτει, κρίμα είναι που βαδίζει στα 34 χρόνια και τώρα καταθέτει στο 100% την κλάση του. Θα μπορούσε αυτό να συμβεί νωρίτερα – τέτοιο «πακέτο» δυσεύρετο είναι. Οταν ήταν στον Δικέφαλο (παρεμπιπτόντως απέναντί του θα τον βρει την ερχόμενη Κυριακή) του έφεραν ξένο «άσο», τον Ζίβκοβιτς, αλλά ο ανταγωνισμός δεν τον πτόησε και έγινε ξανά βασικός. Στο Λιμάνι, πολύ γρήγορα έπεισε για την υψηλή του φόρμα και την ασφάλεια που προσφέρει στους αμυντικούς. Είναι βέβαιο ότι δεν νιώθει περαστικός από τον Ρέντη. Θέλει να ριζώσει. Να γευτεί το νέκταρ πολλών επιτυχιών. Ασφαλώς να πανηγυρίσει τίτλους με τον Ολυμπιακό και ξεχωριστές διακρίσεις. Το χρωστά στον ίδιο τον… Αλέξανδρο.