Μια αρκετά διδακτική ιστορία

Η συζήτηση για τις ικανότητες του ταλαντούχου νεαρού παίκτη του ΠΑΟΚ Γιάννη Κωνσταντέλια ξεκίνησε εδώ και λίγο καιρό, όταν ο μικρός καθιερώθηκε στον Δικέφαλο του Βορρά και χειροκροτήθηκε από την εξέδρα των οπαδών του Ιωνικού (;) σε ένα ματς στη Νίκαια. Δεν είναι συνηθισμένο ένας παίκτης μόλις 19 χρονών να απολαμβάνει αυτού του τύπου την αναγνώριση. Συμπωματικά, εκείνες τις μέρες που πολλοί ανακάλυψαν τον Κωνσταντέλια, γράφτηκε στις εφημερίδες αλλά πέρασε στα ψιλά ότι ο Σωτήρης Νίνης υπέγραψε το νέο του συμβόλαιο με τον ΠΑΣ, έπειτα από μερικούς μήνες απραξίας – τελευταία φορά είχε αγωνιστεί στον Βόλο πέρυσι. Βρήκα το πράγμα αρκετά συμβολικό. Νομίζω πως σε κάθε ταλαντούχο νέο παίκτη πρέπει να διηγούμαστε την ιστορία του Νίνη. Γιατί είναι διδακτική.

Στοιχήματα

Ο Νίνης είναι ένα από τα πιο μεγάλα χαμένα στοιχήματα στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου – το χάσαμε όλοι μας: κι ο ίδιος, κι ο ΠΑΟ που τον ανέδειξε και του έδωσε και μια δεύτερη ευκαιρία που δεν εκμεταλλεύτηκε και οι οπαδοί που τον πίστεψαν και κάποτε τον καμάρωναν και οι αθλητικογράφοι που εντυπωσιασμένοι από το ταλέντο του τον αποθεώναμε πριν καλά καλά γίνει 18 χρονών. Το ότι το παιδί δεν έκανε τελικά την καριέρα που θα ‘πρεπε με βάση το ξεκίνημά της δεν σημαίνει βέβαια πως έκανε και λίγα. Τα όσα έχει πετύχει παραμένουν εντυπωσιακά. Επαιξε με την Εθνική Νέων σε τελικό Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος όντας ο μικρότερος στη διοργάνωση. Σκόραρε σε ντέρμπι πριν καλά καλά γίνει 17 χρονών. Είναι ακόμα ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε και σκόραρε στην Εθνική μας, στις αποστολές της οποίας ήταν και στο Μουντιάλ του 2010 και στο Πανευρωπαϊκό του 2012. Ηταν για δύο χρόνια στο top 10 των ευρωπαίων ταλαντούχων παικτών, που δημοσίευαν τα μεγάλα ευρωπαϊκά περιοδικά. Πήρε μεταγραφή για την Πάρμα στα 21 του. Και μετά το αστέρι του άρχισε να σβήνει.

Ταλέντο

Θυμάμαι τον καιρό που είχε αρχίσει να αγωνίζεται στον Παναθηναϊκό, εν μέσω γενικής υστερίας για τα πρώτα του καταπληκτικά ματς, είχα γράψει πως στον ΠΑΟ πρέπει να είναι προσεκτικοί μαζί του και πως είναι πιο δύσκολο να φτιάξεις έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή από το να δώσεις τη δυνατότητα σε έναν χαρισματικό πιτσιρίκο να αγωνιστεί βασικός. Είχα γράψει τότε ένα κομμάτι θυμίζοντας το πώς η Μπαρτσελόνα είχε αναδείξει τον Λίο Μέσι: δεν σύγκρινα φυσικά την αξία ή το ταλέντο των δύο παικτών, αλλά ήθελα να δείξω τη μεθοδολογία της ανάδειξης του Μέσι που ήταν ένα καλό παράδειγμα, γιατί είναι τρία χρόνια πιο μεγάλος από τον Νίνη.

Θέση

Θύμιζα τότε ότι παρά το τρομερό ταλέντο του ο Μέσι εντάχθηκε στην Μπάρτσα σιγά σιγά, ότι δούλευε από μικρός με τον ίδιο γυμναστή, τον Λούκα Τολιόνι, που φρόντιζε προσωπικά για τη μυοσκελετική του διάπλαση και πως μέχρι στην ομάδα να καθιερωθεί υπήρχε πάντα κάποιος μεγαλύτερος στη θέση του, με τον οποίο όφειλε να παλέψει για μια θέση στην ενδεκάδα – ο τελευταίος ήταν ο Ζουλί – γιατί είναι λάθος ένα παιδί 18-19 χρονών να νιώθει ότι έχει πάρει τη φανέλα του βασικού σπίτι. Εγραφα για τη συνεργασία της Μπαρτσελόνα με τους ανθρώπους των εθνικών ομάδων της Αργεντινής, και για το πώς ασχολούνταν μαζί του ο Τεν Κάτε και ο Φρανκ Ράικαρντ, τότε προπονητές του στην Μπαρτσελόνα, δοκιμάζοντας και τον χαρακτήρα του. Θεωρούσα καμπανάκι συναγερμού ότι λίγους μήνες πριν ο Νίνης γίνει 19 χρονών, είχε κάνει θεραπεία για προβλήματα στους προσαγωγούς – τότε είχαν χαρακτηριστεί ασήμαντα. Κατέληγα ότι ο ΠΑΟ, αν ήθελε να βοηθήσει τον μικρό, θα ‘πρεπε να φροντίσει να μη χαθεί το χαμόγελό του, δηλαδή να μην τον φορτώσει υπερβολικές ευθύνες, αλλά και να τον μάθει να διαχειρίζεται τη δημοσιότητα που απέκτησε σε χρόνο-ρεκόρ και τόνιζα πως κάποια πράγματα στη συμπεριφορά του δεν μου άρεσαν. Κατάφερα να με βρίζουν για μήνες όλοι, γιατί δεν συμμετείχα στον χορό, που αποθέωνε τον πιτσιρικά. Δεν έγραφα π.χ. ότι ο ΠΑΟ πρέπει να χτιστεί πάνω του, ότι θα γίνει ο μεγαλύτερος έλληνας ποδοσφαιριστής κτλ κτλ. Είχε θυμώσει μαζί μου κι ο ίδιος ο Νίνης – το έμαθα αργότερα.

Πάρμα

Ο Νίνης έφυγε από την Ελλάδα για να πάει στην Πάρμα πριν κλείσει τα 21 του. Εκτοτε τον χάσαμε. Ηταν πάντα παρών στις συζητήσεις μας, αγωνίστηκε και στον ΠΑΟΚ πριν επιστρέψει στον ΠΑΟ, αλλά δεν ήταν ο Νίνης. Κυρίως γιατί είχε πάψει να χαμογελάει και αυτό είχε συμβεί γιατί ζούσε την εξέλιξη της καριέρας του ως ένα είδος αποτυχίας – δεν είχαν έρθει ποτέ οι προτάσεις από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με τις οποίες τον μεγάλωσαν, δεν τον έψαχναν οι έλληνες δημοσιογράφοι, δεν ήταν δεδομένη η παρουσία του στην Εθνική. Πιστεύω πως σταμάτησε γρήγορα να χαίρεται το ποδόσφαιρο: απλά έμοιαζε να νοσταλγεί τις παλιές μεγάλες μέρες και η νοσταλγία είναι αρρώστια. Δεν τα παράτησε και για αυτό τον χαίρομαι. Επαιξε σε ομάδες με παράξενα ονόματα που λέγονται Μακάμπι Πετάχ και Χαποέλ Ασκελόν και τώρα προσπαθεί να επιστρέψει κάνοντας προπονήσεις στον ΠΑΣ. Και μακάρι να καταφέρει κάτι να προσφέρει σε μια ομάδα που έχει φανέλα που κάνει θαύματα.

Παιδεία

Φυσικά συμπαθώ πολύ και τον Γιάννη Κωνσταντέλια. Είναι ταχύτατος και με την μπάλα και χωρίς αυτή. Μπορεί να αγωνιστεί σε όλες τις θέσεις της επίθεσης. Το σύντομο πέρασμά του από το Βέλγιο τον βοήθησε να αποκτήσει τακτική παιδεία.
Απολαμβάνει αυτό που ζει πέραν πάσης αμφιβολίας αφού μεγαλουργεί σε μια ομάδα που είναι η ομάδα του. Οφείλουν όλοι να κάνουν ό,τι καλύτερο για να τον δούμε να γίνεται ο μεγάλος παίκτης που το ποδόσφαιρό μας περιμένει χρόνια τώρα. Το λάθος που έγινε κάποτε με τον Νίνη είναι ότι τον έκαναν να πιστέψει πως στα δεκαοκτώ του ήταν φτασμένος, πως το μόνο που θα ‘πρεπε να τον απασχολεί είναι το επόμενο μεγάλο του συμβόλαιο, πως ο κόσμος ολόκληρος του ανήκει. Δεν είναι έτσι. Αν θες να γίνει αστέρι τον κόσμο πρέπει να τον κατακτάς κάθε μέρα, κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Ο Κωνσταντέλιας αυτή τη στιγμή δεν είναι τίποτα πιο πολύ από ένα χαρισματικό παιδί: την ευθύνη για το πώς ένα παιδί θα μεγαλώσει την έχουν πάντα οι οικογένειες – και δεν εννοώ τον μπαμπά του και τη μαμά του, αλλά όλους όσοι ασχολούνται με την καθημερινότητά του. Ας φροντίσουν να του εξηγήσουν ότι έχει να μάθει πολλά. Αλίμονό του αν πιστέψει πως τα έμαθε όλα.