Ο σκηνοθετημένος θάνατος της μικρής Μαρίας στον Εβρο

Από την πρώτη στιγμή που η αμφιλεγόμενη υπόθεση των «38 του Εβρου» είδε το φως της δημοσιότητας, εκείνη ήταν από τους λίγους που άρχισαν να αμφισβητούν και να ψάχνουν για στοιχεία. Αλλωστε, όπως λέει η δημοσιογράφος της «Lifo», Βασιλική Σιούτη, είναι φύσει καχύποπτη με όλες τις ιστορίες που ακούει και κοιτάζει ποιες αποδείξεις υπάρχουν.

«Ολες οι πληροφορίες που υπάρχουν για το θέμα των εγκλωβισμένων προσφύγων είναι από μη επιβεβαιωμένες ή και αμφισβητούμενες πηγές, οπότε κανείς δεν είναι σε θέση να γνωρίζει με ακρίβεια τα πραγματικά γεγονότα»: αυτό έγραφε σε κείμενό της στις 15 Αυγούστου, με τίτλο «Τα μυστήρια με τους εγκλωβισμένους πρόσφυγες στον Εβρο», ώρες μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης.

«Οι πρώτες λοιπόν πληροφορίες έκαναν λόγο για δεκάδες εγκλωβισμένους και για μια πεντάχρονη η οποία πέθανε στον Εβρο και για τον θάνατό της υπεύθυνη ήταν η κυβέρνηση. Πρόκειται για μια σοκαριστική είδηση όταν την ακούς, και πολύ περισσότερο όταν αφορά τη χώρα σου. Τότε, σκύβεις να δεις τι πραγματικά έχει γίνει» τονίζει μιλώντας στα «ΝΕΑ» η Βασιλική Σιούτη.

Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που βρισκόταν μπροστά σε μια ιστορία που είχε πολλά κενά. «Κάτι αντίστοιχο είχε γίνει και με δημοσίευμα των “New York Times” που είχαν εμφανίσει τον Σομάρ, έναν πρόσφυγα από τη Συρία που έφτασε στην Ελλάδα. Αποδείχθηκε όμως πως ο Σομάρ ήταν ενεργός στα social media και εάν παρατηρούσε κανείς τα μηνύματα – στα αραβικά – που του έστελναν οι φίλοι του, θα έβλεπε πως τον ρωτούσαν τι δουλειά είχε στην Ελλάδα αφού ζει μόνιμα στην Τουρκία, έχει την επιχείρησή του και τουρκική υπηκοότητα».

ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ. Διαβάζοντας το δημοσίευμα του «Spiegel», όπως χαρακτηριστικά λέει η κυρία Σιούτη, δεν υπήρχε κανένα στοιχείο, καμία ένδειξη, παρά μόνο καταγγελίες που προέρχονταν από την πλευρά των ΜΚΟ και μιας γυναίκας που εμφανιζόταν να τους εκπροσωπεί, χωρίς να υπάρχουν αξιόπιστα τεκμήρια, ούτε να στοιχειοθετείται η ευθύνη των ελληνικών αρχών, που κατήγγειλαν.  «Ακολούθησαν κι άλλα δημοσιεύματα, στα οποία, επίσης, απουσίαζε η στοιχειοθέτηση των όσων είχαν καταγγελθεί».

Και τότε βγαίνει στη δημοσιότητα η λίστα με τα ονόματα των 38 προσφύγων, όπως είχε αποσταλεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Είναι το πρώτο στοιχείο που αμφισβήτησε de facto την ιστορία και άρχισε να ξετυλίγεται το νήμα των αποκαλύψεων. Αυτό που από την αρχή αμφισβήτησα είναι η τεκμηρίωση του “Spiegel”, δεν στοιχειοθέτησε σε κανένα άρθρο του ότι υπάρχει νεκρό παιδί. Δεν αμφισβήτησα ότι υπάρχει Μαρία, ίσα ίσα που το όνομα Μαρία υπάρχει στην πρώτη λίστα καταγραφής τους. Τα ονόματα σε αυτές τις λίστες, άλλωστε, είναι κατά δήλωση. Πέμπτο παιδί που να πέθανε δεν φαινόταν να υπάρχει. Ούτε στις λίστες ούτε στις φωτογραφίες εμφανιζόταν πέμπτο παιδί. Το όνομα δεν είχε καμία σημασία. Αλλο αν κάποιοι το χρησιμοποίησαν για τις εντυπώσεις».

Η κατάρρευση της υπόθεσης. Στις αρχές Σεπτεμβρίου η Βασιλική Σιούτη επισκέφθηκε το ΚΥΤ Φυλακίου στον Εβρο, όπου είχαν μεταφερθεί οι πρόσφυγες της αμμονησίδας. Εκεί διαπίστωσε ότι η οικογένεια είχε μαζί της τέσσερα παιδιά, όσα δηλαδή ήταν γραμμένα στη λίστα που έστειλαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. «Οταν βρέθηκα στο Φυλάκιο του Εβρου είδα ότι και τα τέσσερα παιδάκια, των οποίων τις φωτογραφίες δημοσίευαν καθημερινά κάποια ΜΜΕ όσο ήταν στη νησίδα, ήταν εκεί υγιέστατα και έπαιζαν στον προαύλιο χώρο. Για την ύπαρξη πέμπτου παιδιού – πόσω μάλλον ενός νεκρού παιδιού – δεν θέλησε να μιλήσει κανείς».

Από εκεί και μετά ξεκίνησαν να βγαίνουν κι άλλα στοιχεία, που επιβεβαίωναν ότι η υπόθεση δεν ήταν όπως παρουσιάστηκε: οι ανακοινώσεις του νοσοκομείου που επιβεβαίωναν πως δεν κινδύνευσε η ζωή κάποιου πρόσφυγα, η ανάλυση των μεταδεδομένων μετά το fact checking που αναγκάστηκε να κάνει το «Spiegel», η οποία έδειξε ότι αρχικά τουλάχιστον οι πρόσφυγες δεν ήταν στη νησίδα απ’ όπου έδιναν τις συντεταγμένες, μέχρι και το ποια ήταν πραγματικά η Μπαϊντά, η αρραβωνιασμένη με σύρο, γερμανικής υπηκοότητας, πρόσφυγα, που συνομιλούσε με τις ΜΚΟ και η οποία, παρόλο που κατέθεσε αίτημα για χορήγηση ασύλου, ποτέ δεν εμφανίστηκε στις συνεντεύξεις γιατί πολύ απλά βρισκόταν ήδη στη Γερμανία.

«Αυτό που πρέπει να ειπωθεί είναι ότι δεν πρόκειται για μια ιστορία διακίνησης. Είναι μια πιο σύνθετη υπόθεση και μάλλον θα υπάρξουν και άλλες αποκαλύψεις. Θύματα αυτής της υπόθεσης είναι και οι γονείς, οι οποίοι είναι όμηροι εκείνων που τους χρησιμοποίησαν και τους έχουν φέρει σε δύσκολη θέση. Οι άνθρωποι αυτοί φοβούνται να μιλήσουν και χρειάζονται συμπαράσταση» καταλήγει η δημοσιογράφος.