Τα όρια του κράτους που μπορούμε

Η ΑΔΑΕ αποκάλυψε στον αρχηγό της αντιπολίτευσης, κατόπιν αιτήματός του, ότι η ΕΥΠ παρακολουθούσε έναν υπουργό, τον Κωστή Χατζηδάκη, καθώς και πέντε ανώτατους στρατιωτικούς, μεταξύ των οποίων τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ Κωνσταντίνο Φλώρο. Οπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας από το βήμα της Βουλής, τον μεν Χατζηδάκη παρακολουθούσαν επί οκτάμηνο, από τον Νοέμβριο του 2020 μέχρι τον Μάιο του 2021, τους δε στρατιωτικούς από τον Ιούλιο του 2020 μέχρι τον περασμένο Μάιο. Μάλιστα! Το μάθαμε και επισήμως πλέον.

Και λοιπόν; Και επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θυμίζω, παρακολουθούσαν τον τότε υπουργό Στέργιο Πιτσιόρλα. Συγχωρήστε μου την αναισθησία, αλλά οι παρακολουθήσεις αυτές (και του Πιτσιόρλα) γίνονταν με εισαγγελική έγκριση. Οι εγκρίσεις αυτές δίνονταν σωρηδόν και ο εισαγγελέας δεν μπορούσε να ψειρίζει κάθε αίτημα, υποστηρίζουν οι καχύποπτοι, και συμφωνώ μαζί τους. Ομως, όταν ο εισαγγελέας είδε ότι ένα συγκεκριμένο αίτημα αφορούσε προβεβλημένο υπουργό ή ανώτατο στρατιωτικό, είναι αδύνατο να μη σταμάτησε προκειμένου να το εξετάσει προσεκτικά. Επομένως, οι επίμαχες παρακολουθήσεις έγιναν για λόγους εθνικής ασφαλείας. Εκτός, βέβαια, αν δεχθούμε την εκδοχή του αρχηγού της αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή η εισαγγελέας που ήταν (και παραμένει) στη θέση αυτή είναι «επικίνδυνη και μέλος της ρυπαρής, εγκληματικής οργάνωσης».

Αν η υπόθεσή μου ευσταθεί, τότε το ερώτημα, που νομίζω αφορά τον καθένα μας, είναι αν πρέπει να μάθουμε αυτούς τους λόγους και να τους θέσουμε σε δημόσια διαβούλευση. Ρητορικό, προφανώς, όταν σύσσωμη η Αριστερά απαιτεί να βγουν όλα στη φόρα. Στην ουσία της υπόθεσης δεν μπαίνω – αυτό είναι το πεδίο των ειδικών. Ολη αυτή η υπόθεση, όμως, μας αποκαλύπτει τα όρια του κράτους που μπορούμε να έχουμε. Μπορούμε να πετύχουμε πολλά. Μπορούμε, λ.χ., να βρούμε τον αναγκαίο Πιερρακάκη και να του εξασφαλίσουμε τις κατάλληλες συνθήκες ώστε να ψηφιοποιήσει μερικές χιλιάδες γραφειοκρατικές πράξεις. Μπορούμε, θέλω να πω, ακόμη και τα δύσκολα. Σκεφτείτε ότι μέχρι να εμφανιστεί ως υπουργός ο Πιερρακάκης, αυτό που έκανε επί τέσσερα χρόνια ήταν κάτι που το κατατάσσαμε στα «θαύματα». Παρ’ όλα αυτά, έγινε. Ομως, μυστικές υπηρεσίες σε αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να έχουμε. Δεν μπορούμε! Ας το χωνέψουμε ότι αυτά είναι τα όρια του κράτους μας.

Από εκεί και πέρα εγείρονται διάφορα προσωπικής φύσεως θέματα. Φαντάζομαι, θέλω να πω, ότι ο Κωστής Χατζηδάκης θα ζητήσει εξηγήσεις από τον Πρωθυπουργό, ακόμη και αν ο τελευταίος δεν γνώριζε την παρακολούθηση. Κάτι ανάλογο θα συμβεί, υποθέτω, με τους στρατιωτικούς. Και αυτοί από κάπου θα ζητήσουν εξηγήσεις, κατά πάσα πιθανότητα από τον υπουργό Νίκο Παναγιωτόπουλο. Ολα αυτά όμως είναι προσωπικά. Τέλος, υπάρχει το θέμα του προέδρου της ΑΔΑΕ, ο οποίος αισθάνεται ότι θίγεται η τιμή και η υπόληψή του, όπως δήλωσε, όταν τον κατηγορούν ότι επιδιώκει πολιτικό ρόλο. Ευλόγως θίγεται ο άνθρωπος, αλλά θα έπρεπε να περιμένει ότι η πολιτική καχυποψία θα ήταν το κυρίαρχο κριτήριο για την ερμηνεία της στάσης του. Προσωπικώς, τον πιστεύω απολύτως όταν λέει ότι δεν θέλησε πολιτικό ρόλο. Βρέθηκε, όμως, σε τέτοιο ρόλο, μάλλον εξαιτίας της απειρίας του στην πολιτική. Και αυτό είναι που έχει σημασία, διότι στις δημοκρατίες «perception is reality»: αυτό που καταλαβαίνουν οι περισσότεροι είναι η πραγματικότητα…

ΑΣΠΛΑΧΝΕ ΠΑΤΕΡΑ!

Ανακοινώθηκε ότι οι ιταλικές Αρχές θα αποφυλακίσουν τη σύζυγο και τη θυγατέρα του Παντσέρι, επειδή προφανώς οι βελγικές Αρχές απέσυραν το αίτημα για την έκδοσή τους. Συνεπώς, το πρώτο που μάθαμε από το deal του συλληφθέντος με τη Δικαιοσύνη είναι ότι προστατεύει τους δικούς του. Είναι φανερό ότι ο Παντσέρι – αυτή η «τεράστια, διεθνής προσωπικότητα», όπως έλεγε κάποιος εγχώριος θαυμαστής του – βάζει πάνω απ’ όλα την οικογένεια! (Για την οποία, άλλωστε, τα έκανε όλα. Η σύζυγος δεν ήταν εκείνη που του ζητούσε διακοπές των 100.000 ευρώ και γκρίνιαζε;) Οπότε αυτό μου δίνει την ευκαιρία να αναρωτηθώ αν το deal περιλαμβάνει και τον Φραντσέσκο Τζόρτζι, που τον είχε σαν γιο του…