Μια συγγνώμη για τη «μικρή Μαρία»;

Μια συγγνώμη για τη «μικρή Μαρία»;

Μπορεί να μην απαντάει ο «Λεγάμενος» για την άθλια υπόθεση της «μικρής Μαρίας» του Εβρου, την οποία πήρε πάνω του αλλά αποκαλύφθηκε ότι είναι ένα τεράστιο ψέμα, μια άθλια κατασκευή πρακτόρων, διακινητών ανθρώπων και τουρκικής προπαγάνδας, το έκανε όμως ο φίλος Φίλης με παρέμβασή του. Με επιμονή και γινάτι που θυμίζει δεκαπεντάχρονο που τον έχουν «καρπαζώσει» οι κολλητοί στο διάλειμμα του σχολείου, ο Φίλης, ούτε λίγο ούτε πολύ, επιμένει στο ίδιο εκείνο, καταδικασμένο, ρεπερτόριο, το οποίο περιλαμβάνει τα πάντα. Από τη «μικρή Μαρία» (που τη θεωρεί απλώς «ένα μόνο σημείο» της υπόθεσης…) ως τους «38», κι από τις επαναπροωθήσεις μέχρι μια ελληνική καταδίκη για μια υπόθεση του 2014, ο Νίκος εγκαλεί τη χώρα για την εγκληματική πολιτική της στο Προσφυγικό. Ουμανιστής, αλληλέγγυος, διεθνιστής και οπωσδήποτε έτοιμος να προστρέξει σε βοήθεια κάθε κατατρεγμένου, ως σύγχρονος καλός Σαμαρείτης, ο δικός μου, απορρίπτει παντελώς τα περί συγγνώμης που οφείλει ο αρχηγός του (και ο ΣΥΡΙΖΑ εν συνόλω) για την υιοθέτηση και την πολιτική εκμετάλλευση του ψεύδους και τονίζει με ζήλο και τα ακόλουθα ηρωικά, μεταξύ πολλών άλλων:

«Συγγνώμη χρωστούν αυτοί που οργανώνουν τα εγκληματικά push back. Δυσφημώντας την Ελλάδα, το Λιμενικό Σώμα και την Αστυνομία στον ΟΗΕ, στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο Ευρωκοινοβούλιο, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο».

Δυνατός, αλλά για την Μπάιντα αλ Σάλεχ, που ξεπέρασε τον Μάρτιν Σκορσέζε και τον Στίβεν Σπίλμπεργκ σε σκηνοθετική δεινότητα στον Εβρο, χαρίζοντας στην τουρκική προπαγάνδα και στον ΣΥΡΙΖΑ το θαύμα της «μικρής Μαρίας», θα μας πεις τίποτε, Νίκο μου;

Εσπασε τη «γραμμή» της σιωπής

Δεν θα μας πεις, είμαι σίγουρος. Πολύ απλά γιατί ο ουμανισμός, ο διεθνισμός και η αλληλεγγύη κάτι τέτοια κόλπα τα παραβλέπουν, αν δεν τα συγχωρούν κιόλας. Αλλά εδώ έχουμε μερικά πολύ σοβαρά ζητήματα, τα οποία χρήζουν μιας περαιτέρω εξετάσεως. Ας πούμε, για την ελαφρότητα και την αφέλεια με την οποία σπεύδουν να υιοθετήσουν οι συριζαίοι, και ο αρχηγός, οτιδήποτε θα μπορούσε να πλήξει τη χώρα, στη λογική ότι αυτό εν συνεχεία θα μετακυλιστεί και θα πλήξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, αλλά, φευ, απ΄ ό,τι φαίνεται, δεν θα είναι και η τελευταία. Ο Κούλογλου με τον Αρβανίτη, φρονίμως ποιούντες – στη γραμμή του αρχηγού. Σιωπή, μέχρι να περάσει η μπόρα…

Δεν ξέρω γιατί (δικά τους είναι αυτά) τον Τζανακόπουλο δεν τον ειδοποίησαν για τη «γραμμή». Λάβρος αυτός, κατήγγειλε ότι ο φράχτης που έχει κατασκευαστεί στον Εβρο και λειτουργεί αποτρεπτικά για την είσοδο μεταναστών και προσφύγων μέσω του ποταμού, παραβιάζει… τη διεθνή νομιμότητα και τη συνταγματική τάξη! Τουτέστιν, συνάγεται βάσιμα, η μεν συνταγματική τάξη εξανέστη για τον φράχτη, η δε διεθνής νομιμότητα, αφού έγινε ωσαύτως έξαλλη με την ύπαρξή του, ειδοποίησε τον Τζανακόπουλο και εκείνος με τη σειρά του το έκανε σημαία και ντουντούκα το θέμα. Βλακείες; Οχι και τόσο, αν το καλοσκεφτείς…

Η τακτική του ψόφιου κοριού

Ας σοβαρευτούμε. Τόσο ο Φίλης όσο και ο Τζανακόπουλος τι ακριβώς κάνουν; Επιχειρούν να υπερασπιστούν (με το γινάτι δεκαπεντάχρονου κ.λπ., κ.λπ.) μια γραμμή που έχει καταδικαστεί στην πράξη, προσπαθώντας να συντηρήσουν μια στρατηγική που έχει οικοδομηθεί εδώ και καιρό και έχει καθαρά ψηφοθηρικό προσανατολισμό. Επιπλέον επιβεβαιώνει ότι έχει επιβάλει ως μέσο αυτοπροστασίας στον «Λεγάμενο» την τακτική του ψόφιου κοριού. Μιλάνε οι άλλοι αντί γι’ αυτόν, διότι αν μιλήσει εκείνος θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση.

Σημειωτέον, και ενώ διανύουμε κανονική προεκλογική περίοδο, εξαφανισμένος ήταν μέχρι χθες το μεσημέρι ο αρχηγός. Πλην μιας συνάντησης που είχε (αγουροξυπνημένος δε, όπως φάνηκε στις κάμερες) με κάτι συνδικαλιστές της Ενωσης Καταναλωτών την περασμένη εβδομάδα, χάθηκε ξανά για να επανέλθει Κυριακή βράδυ που παρακολούθησε μετά της κυρίας Μπαζιάνα την παράσταση του Δημ. Παπαϊωάννου «Ink» στο Μέγαρο Μουσικής. Εκανε και μια κολακευτική για τον Παπαϊωάννου ανάρτηση, αλλά για τα πολιτικά, τίποτε. Σιωπή. Το ίδιο και χθες που πήγε Αιγάλεω για να συναντηθεί με κάτι συνταξιούχους. Λέξη και πάλι για «βαλιτσολογία», ΣΥΡΙΖΑ Channel, «μικρή Μαρία», Προσφυγικό, αποχή για Πούτιν στο Ευρωκοινοβούλιο, Κασιδιάρη κ.λπ. Μόνο για συντάξεις μίλησε. Κρύβεται. Πονηρός…

Πρεμιέρα για την αξιολόγηση

Ξεκίνησε από χθες η διαδικασία της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, μια πονεμένη ιστορία, την οποία πολέμησαν με λύσσα καθηγητές και δάσκαλοι, από τη Μεταπολίτευση και μετά, λες και έχουν να φοβηθούν κάτι. Γενιές ήρθαν και παρήλθαν από την εκπαίδευση, αφήνοντας πίσω τους ημιμαθείς (όπως έχω ξαναπεί εδώ, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ δεν έχουν παρά να παρακολουθήσουν μια δημοφιλή τηλεοπτική εκπομπή στον Αnt1 που ονομάζεται «Ρουκ Ζουκ», προκειμένου να αντιληφθούν τα «έργα» τους) ή και παντελώς αγράμματους, οι οποίοι σήμερα καλούνται να βγουν στην αγορά εργασίας. Και αφού δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον ανταγωνισμό, μεγαλώνουν απλώς τα ποσοστά της ανεργίας των νέων.

Η αξιολόγηση λοιπόν ξεκίνησε και πρέπει να το πιστωθεί η υπουργός Νίκη Κεραμέως που το πάλεψε μέχρι τέλους, παρά τις αντιξοότητες, τις αντιδράσεις και τις πιέσεις από πολλές πλευρές, προκειμένου να μην προχωρήσει. Ξήλωσε δε ένα ένα τα επιχειρήματα των εργατοπατέρων της εκπαίδευσης, που πότε έβλεπαν πράξεις αντεκδίκησης και πότε κινδύνους για το εργασιακό καθεστώς των αξιολογουμένων. Κανένας κίνδυνος – καθένας θα αξιολογείται από τρεις αξιολογητές κι όσοι πέσουν κάτω από τη βάση θα στέλνονται απλώς για επιμόρφωση. Πού είναι λοιπόν το πρόβλημα, πέρα από την πάγια πρακτική των συνδικαλιστών να υπονομεύουν καθετί που συνιστά πρόοδο και μέτρο βελτίωσης της παρεχόμενης εκπαίδευσης των παιδιών;

Διάταξη με ορθάνοιχτα «παράθυρα»

Αν υπάρχει ένα πραγματικό θέμα δημοκρατικής νομιμότητας, κατά τη γνώμη μου, αυτή την περίοδο, είναι αυτό που αφορά την περίφημη διάταξη που θα έρθει στη Βουλή και η οποία ουσιαστικά θα απαγορεύει στον Κασιδιάρη να μετάσχει στις προσεχείς εκλογές. Εχει «δίκιο» που φωνάζει ο Κασιδιάρης; Με βάση το γράμμα του νόμου, έχει – αλλά ποιο είναι το δίκιο του ναζιστή; Μπορεί να επικαλείται το Σύνταγμα και τη δημοκρατική νομιμότητα ένας καταδικασμένος για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση νεοναζί; Δεν μπορεί, αφού από την ίδια την ιδεολογία του δεν παραδέχεται ούτε το Σύνταγμα ούτε τη δημοκρατία και δεσμεύεται ότι θα αγωνιστεί για να τα ανατρέψει.

Στη Γερμανία, ας πούμε, αμέσως μετά τον πόλεμο, κηρύχθηκε παράνομη η ιδεολογία τους και τους απαγορεύτηκε κάθε συμμετοχή σε εκλογές. Το ίδιο γίνεται και εδώ και δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου – εξού και οι αντιδράσεις του ΚΚΕ και άλλων – είναι στο γιατί δεν προσδιορίζεται σαφώς ότι η απαγόρευση αφορά φασιστικά – ναζιστικά κόμματα. Τι είναι εκείνο που εμποδίζει την κυβερνητική πλειοψηφία να το κάνει; Και αφήνει παράθυρα για μελλοντικούς αυτοσχεδιασμούς πολιτικών σκοπιμοτήτων; Το ΚΚΕ έχει αποδείξει μετά τη νομιμοποίησή του από τον Κ. Καραμανλή ότι είναι σταθερά το πιο νομιμόφρον κόμμα της χώρας.

Πες ό,τι θέλεις για την ιδεολογία του, αλλά δεν μπορείς να αρνηθείς μια αλήθεια: πως παραμένει, και λειτουργεί, σταθερά προσηλωμένο στη δημοκρατική νομιμότητα. Ποιος ο λόγος λοιπόν να αφήνονται ανοιχτά παράθυρα; Ειλικρινά απορώ.

Ελπίζω – βάσιμα… – να τα κλείσουν (τα παράθυρα) κατά τη συζήτηση για την ψήφιση της διάταξης, ώστε να υπερψηφιστεί από όλο το λεγόμενο δημοκρατικό τόξο…