Η ώρα του… χαρακτήρα

Λένε ότι η τύχη ευνοεί τους ισχυρούς και είναι αλήθεια ότι στον εξαιρετικό πρώτο γύρο που έκανε ο Παναθηναϊκός είχε (και) τύχη με το μέρος του.

Η ρέντα, όπως τη λένε όχι μόνο οι τζογαδόροι, αλλά και οι άνθρωποι του ποδοσφαίρου.

Ομως το συγκεκριμένο άθλημα δεν είναι ρουλέτα ώστε να ποντάρεις ένα νούμερο ή μαύρο – κόκκινο και να περιμένεις να σου κάτσει.

Θυμίζει περισσότερο μπλακ τζακ καθώς κάνεις τον προγραμματισμό σου, διαβάζεις τα δεδομένα (όπως τα φύλλα που περνάνε στο τραπέζι) και γενικά παρεμβαίνεις εσύ στο παιχνίδι και δεν βασίζεται πρωτίστως στη θεά τύχη.

Οι Πράσινοι χάνουν… λάδια στον δεύτερο γύρο και τώρα βρίσκονται με το ένα πόδι και εκτός Κυπέλλου έχοντας κάνει μαζεμένες σχεδόν όλες τις γκέλες και αν δεν είχαν σώσει δύο βαθμούς με τα Γιάννενα στο 93′ και άλλον έναν με τον ΟΦΗ στο 97′ (με ισάριθμα… buzzer beater του Σπόραρ και του Ιωαννίδη αντίστοιχα) τα πράγματα θα ήταν ακόμα χειρότερα.

Εχοντας ξεκινήσει καθαρά ως αουτσάιντερ το καλοκαίρι και με μηδενική πίεση, παρά το τεράστιο όνομα που φέρει ο σύλλογος έκανε ένα εξαιρετικό πρώτο μισό.

Ομως τώρα έχει ήδη σπαταλήσει 7 βαθμούς (που λίγο έλειψε να είναι 10) και επίσης θα πρέπει να κάνει τεράστια υπέρβαση για να παραμείνει ζωντανός στην υπεράσπιση του περσινού του τίτλου (Κύπελλο) μετά από 8 χρόνια.

Αν θέλει να φτάσει και στον άλλο τίτλο το πρωτάθλημα (που είχε κατακτήσει στο ακόμα πιο μακρινό 2010) θα πρέπει να διαχειριστεί πλέον την πίεση του αποτελέσματος και του πρωτοπόρου ακόμα και όταν η μπάλα πάει στο δοκάρι όπως έγινε (και) στο πρώτο ημίχρονο με τον ΠΑΟΚ προχθές.

Οι (απαραίτητες) μεταγραφές έχουν αργήσει και ήδη ένας καλός στόχος όπως ο τελικός Κυπέλλου αρχίζει και απομακρύνεται. Και λέμε τελικός δεδομένου ότι ο νικητής του ζευγαριού ΠΑΟΚ – Παναθηναϊκού θα αντιμετωπίσει σε διπλούς ημιτελικούς πιθανότατα τη Λαμία (ή τον Απόλλωνα Παραλιμνίου εάν συμβεί μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις όλων των εποχών στη διοργάνωση).