Κάηκαν αγκαλιασμένοι

Οι φωτογραφίες των δύο χαμογελαστών κοριτσιών με τα εκφραστικά μάτια, της Σοφίας και της Βασιλικής Φιλιπποπούλου, στα κάγκελα έξω από τη δικαστική αίθουσα όπου εκδικάζεται η υπόθεση για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, μαρτυρούσε, πριν ακόμα από την έναρξή τους, τις καθηλωτικές καταθέσεις των γονιών τους, που με όση δύναμη τους έχει απομείνει στάθηκαν απέναντι στους δικαστές ζητώντας δικαίωση στη μνήμη των παιδιών τους και των γονιών τους, οι οποίοι, όπως έδειχνε η στάση που βρέθηκαν καμένοι, σχημάτισαν μία αγκαλιά με τα σώματά τους για να προστατέψουν – μάταια όπως αποδείχθηκε – τις λατρεμένες τους εγγονές.

Οι γονείς των παιδιών Γεωργία Ξυραφάκη και Ιωάννης Φιλιππόπουλος μοιράστηκαν όσα έζησαν και σημάδεψαν τη ζωή τους: την αγωνιά τους να βρουν τα παιδιά, τον παππού και τη γιαγιά τους, τις ελπίδες τους που ξαναγεννήθηκαν βλέποντας τυχαία ένα βίντεο από σκηνές  διάσωσης στη θάλασσα που πίστεψαν, για λίγο όμως, ότι έβλεπαν τη Σοφία τους και τη Βασιλική τους, τον «Γολγοθά» που ανέβηκαν μέχρι να γίνει η ταυτοποίηση των καμένων σορών με ό,τι είχε απομείνει από τα καμένα κορμάκια τους, τη ζωή που ζουν μετά έχοντας πια συνειδητοποιήσει ότι δεν θα ξανακούσουν από τα δικά τους χείλη να φωνάζουν «μαμά» και «μπαμπά».

Η μητέρα των δίδυμων κοριτσιών, Γεωργία Ξυραφάκη, με δάκρυα στα μάτια μίλησε για την τελευταία φορά που είδε τα παιδιά της λίγο πριν επιστρέψουν στο εξοχικό με τα πεθερικά της, αλλά και τις αγωνιώδεις προσπάθειές τους να εντοπίσουν τους δικούς τους ανθρώπους μέσα στην πύρινη λαίλαπα.

Ενα βίντεο με δύο μικρά κοριτσάκια που είδαν στο Διαδίκτυο ήταν αυτό που τους έδωσε ελπίδες εκείνες τις δραματικές ώρες που έψαχναν ανάμεσα στους νεκρούς. Η γυναίκα συγκλόνισε όταν αναφέρθηκε στη στιγμή που έμαθαν πως τα παιδιά τους δεν ήταν πλέον στη ζωή. Ο παππούς είχε ανοίξει την αγκαλιά του για να τα προστατεύσει αλλά δεν πρόλαβε.

Η ταυτοποίηση

«Στις 27/7 ταυτοποιήθηκαν οι σοροί των πεθερικών μου. Μας είπαν ότι υπήρχαν και σοροί μικρότερης ηλικίας. Δυστυχώς μάθαμε ότι ήταν τα δικά μας παιδιά την επόμενη ημέρα. Τα πεθερικά μου ήταν κάτω, τα παιδιά στη μέση και ο πεθερός μου από πάνω με ανοικτές αγκαλιές. Τους ήταν δύσκολο να ταυτοποιήσουν ποια είναι ποια. Επειδή ήταν δίδυμα και ίδια ηλικία δεν μπορούσαν να ταυτοποιηθούν. Σκεφτήκαμε ότι τους είχαμε φτιάξει κάτι μασελάκια και μόνο έτσι μπορέσαμε να καταλάβουμε ποια είναι ποια, δεν μας τις δίνανε ούτε για να τις θάψουμε» κατέθεσε η μάρτυρας, η οποία εκτίμησε πως το κακό έγινε γιατί δεν τους επέτρεψαν να επιστρέψουν στην Αθήνα.

Ο Ιωάννης Φιλιππόπουλος συγκλόνισε με τη μαρτυρία του για όσα βίωσε μέχρι την ημέρα που αποχαιρέτησε τα παιδιά και τους γονείς του.

«Τους είπα να σφραγίσουν τα φέρετρα, ούτε πέντε κιλά δεν ζύγισαν, μάτια δεν υπήρχαν, τα χεράκια τους είχαν σουρώσει… Ζήτησα να κατεβάσω εγώ τα φέρετρα, σαν τελευταίο αντίο, δεν μπορούσα να κόψω λίγο μαλλάκι, να έχω να θυμάμαι… Ζήτησα αυτό» ανέφερε σε μια σπαρακτική κατάθεση και απευθυνόμενος στους δικαστές περιέγραψε πως η πιο όμορφη στιγμή της ζωής του ήταν όταν τα κοριτσάκια του «σήκωσαν τα χέρια και μου είπαν μπαμπά. Χάρη στη σύζυγό μου και στην αγάπη που μας ενώνει είμαι ακόμα ζωντανός. Μπορέσαμε να συνεχίσουμε τη ζωή μας, μισοί πεθαμένοι, μισοί καμένοι, μισοί ζωντανοί», κατέθεσε ραγίζοντας καρδιές.

Στο βήμα του μάρτυρα ανέβηκε και η Βαρβάρα Γεωργακοπούλου η οποία περιέγραψε με δάκρυα στα μάτια πως αναγκάστηκε να αφήσει πίσω της τη σορό του συζύγου της για να σωθεί η ίδια. «Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα να φεύγεις και να αφήνεις πίσω τον άνθρωπό σου νεκρό», είπε συγκινημένη.