Ο προσωπικός Παπαϊωάννου

Δεν είναι θεατρική παράσταση αλλά τα θεατρικά στοιχεία δεν λείπουν, όπως πάντα, από την τελευταία δουλειά του Δημήτρη Παπαϊωάννου: το «ΙΝΚ», που παρουσιάζεται στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, αποτελεί την πιο θεατρική και λιγότερο, ίσως, χορογραφική αποτύπωση του δημιουργού της. Με τον ίδιο επί σκηνής, καθ’ όλη την 70λεπτη διάρκεια, στον ρόλο του ντυμένου άνδρα, να συνομιλεί με τον Suka Horn, στην εκδοχή του γυμνού άνδρα, συνθέτουν ένα ενδιαφέρον και συνάμα συμπληρωματικό δίδυμο.

Το μαύρο χρώμα, σαν το μελάνι από το χταπόδι, που συμμετέχει καθοριστικά στην παράσταση, καθώς και το νερό είναι τα δύο στοιχεία που δημιουργούν τη βασική συνθήκη. Εικόνες, ήχοι, μουσικές, εντυπωσιακοί φωτισμοί, εναλλαγές σκότους και φωτός, σαν ένας καθρέφτης της ψυχής, συμμετέχουν σε αυτή τη διαρκή αναζήτηση του εντός, του εγώ. Για μια επιστροφή στον εαυτό του μίλησε ο ίδιος ο Παπαϊωάννου, με σύμβολα και συστατικά που έχουν ως αφετηρίες το υδάτινο σύμπαν. Για μια επιστροφή στη μήτρα, τη γυάλα της απαρχής της ζωής, πάντα με όρους υψηλής αισθητικής.

Με τη θεατρικότητα να μη λείπει ποτέ από καμιά από τις παραστάσεις του, ο χορογράφος, χορευτής και σκηνοθέτης ξέρει πώς να στήνει κόσμους ολόκληρους – χωρίς λόγια, αλλά με εύγλωττες νύξεις. Κι εκεί κρύβεται η ταυτότητά του – σε αυτό που δεν φαίνεται, που υπονοείται, σε αυτό που ο καθένας βρίσκει για να ταυτιστεί, σε αυτό που δεν χρειάζεται να ειπωθεί. Στο σώμα, όχι στις λέξεις.

Το «ΙΝΚ» προσθέτει ένα ακόμα κομμάτι στο τοπίο του Δημήτρη Παπαϊωάννου που ξεκίνησε πριν από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, πρώτα με χρώματα και πινελιές, κι ύστερα με χορό, τελετές και παραστάσεις, εντός και εκτός συνόρων. Ενα τοπίο όπου υπάρχει πάντα μια ακόμα πινελιά να προστεθεί.