Ενα σύμβολο του σεξ για τη Μεσόγειο

Γνωστή όχι μόνο από τις δημοφιλείς ταινίες της αλλά και για τις πολιτικές απόψεις της (τον τελευταίο καιρό προσπαθούσε να εκλεγεί βουλευτής με τη νέα συμμαχία ISP στην Ιταλία), η ιταλίδα ηθοποιός Τζίνα Λολομπρίτζιντα, που έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 95 ετών, υπήρξε ένα από τα πιο καυτά sex symbols της Μεσογείου στα χρόνια των δεκαετιών του 1940 και του 1950. Για την ακρίβεια, η Λα Λολό, όπως ήταν το διάσημο παρατσούκλι της, ανήκει στις πρώτες κοπέλες της μεταπολεμικής Ιταλίας που κατάφεραν να γίνουν διάσημες εκτός συνόρων της χώρας τους, κάνοντας καριέρα και στο Χόλιγουντ.

Το 1946, δεκαοκτώ χρόνια μετά τη γέννησή της στο χωριό Σουμπιάκο της Ιταλίας και ενώ με την οικογένειά της είχε μετακομίσει στη Ρώμη, η Τζίνα Λολομπρίτζιντα, εγγονή της Kελιδόνια Μερόζι (1883-1995), υπεραιωνόβιας της Ιταλίας, κέρδιζε σε διαγωνισμούς ομορφιάς και κινούσε την περιέργεια των ανθρώπων του κινηματογραφικού χώρου. Ολα έδειχναν ότι διέθετε τον αέρα για μια καριέρα σε αυτό το μέσο και όντως την είχε. Το τσαγανό της εξάλλου, όπως και το εκρηκτικό της ταμπεραμέντο, έχουν συνδράμει στη δημιουργία του θρύλου της.

Αρχικώς οι ρόλοι ήταν μικροί και το όνομά της δεν αναφερόταν καν στους τίτλους, όπως συμβαίνει στην πρώτη ταινία της, «Aquila nera» (1946) του Ρικάρντο Φρέντα. Σύντομα όμως η διάρκεια των ρόλων άρχισε να μεγαλώνει και η Λα Λολό θα γινόταν περιζήτητη. Επαιξε σε όλα τα είδη, δράματα, κωμωδίες, ταινίες εποχής, δίπλα σε σκηνοθέτες όπως ο Λουίτζι Τσάμπα («Campane a martello»), ο Τζιάνι Φρανκιολίνι («La sposa non puo attendere»), ο Τζόρτζιο Παστίνα («Αλίνα») και ο Μάριο Μονιτσέλι («Vita da cani»).

Η καριέρα της θα συνεχιζόταν εκτός συνόρων της Ιταλίας, με συνεργασίες δίπλα σε σκηνοθέτες όπως ο Κριστιάν Ζακ στο μελόδραμα «Ο ιππότης και η Τσιγγάνα», ενώ η εντύπωση που η Λολομπρίτζιντα προκάλεσε δεν άφησε τελικά ασυγκίνητο το Χόλιγουντ. Αντιθέτως, στο Χόλιγουντ όπου πήγε στη δεκαετία του 1950, η Λολομπρίτζιντα έκανε μεγάλη αίσθηση παίζοντας διαφορετικούς μεταξύ τους ρόλους, όπως την τυχοδιώκτρια δίπλα στον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο «Πιο δυνατός και από τον διάβολο» (1954) του Τζον Χιούστον, την ακροβάτισσα τσίρκου στο «Βαριετέ» (1956) δίπλα στον Μπαρτ Λάνκαστερ και τον Τόνι Κέρτις και την Εσμεράλντα δίπλα στον Κουασιμόδο του Αντονι Κουίν στην «Παναγία των Παρισίων» (1956). Η δεκαετία του 1950 ήταν το κινηματογραφικό πικ της Λα Λολό καθώς το όνομά της συνδέθηκε με έπη που στην εποχή τους λατρεύτηκαν από το κοινό, όπως η «Ωραία της Καλκούτας» και «Ο Σολομών και η βασίλισσα του Σαββά».

Η κόντρα με τη Λόρεν
Μεγάλη αντίζηλος της Σοφία Λόρεν, η Τζίνα Λολομπρίτζιντα αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα από την τελευταία όταν η Λόρεν καθιερώθηκε. Μάλιστα, οι κακίες που έχουν ανταλλάξει μεταξύ τους έχουν γράψει Ιστορία. Η Λόρεν την είχε αποκαλέσει «βλάχα» και η Λολομπρίτζιτα βγήκε στην αντεπίθεση αποκαλώντας τη «νοστιμούλα». Αν θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, η Λόρεν, εκτός από το ότι ήταν αρκετά νεότερη, είχε επίσης στρογγυλότερες καμπύλες και απεδείχθη πολύ ανώτερη ως ηθοποιός. Και περίπου την εποχή που η Λόρεν απογειωνόταν, στη δεκαετία του 1960, η καριέρα της Λα Λολό στον κινηματογράφο άρχισε να φθίνει. Μια νέα καριέρα στο φωτορεπορτάζ θα ακολουθούσε χωρίς καμία επιτυχία, πλην ίσως του ότι κατάφερε να αποσπάσει μια συνέντευξη από τον ηγέτη της Κούβας Φιντέλ Κάστρο. Αποσύρθηκε για πολλά χρόνια, μετά επέστρεψε σε τηλεοπτικές σειρές (το «Falcon Crest» υπήρξε μία από τις τελευταίες επιτυχίες της) και στο τέλος ζούσε κυρίως από τη φήμη της, την οποία και χρησιμοποίησε ανεπιτυχώς για να μπει στον χώρο της πολιτικής κατεβαίνοντας στις ευρωεκλογές του 1999 ως υποψήφια των Δημοκρατικών.

Η Λα Λολό απέκτησε ένα παιδί, τον Μίλκο, από τον πρώτο της γάμο με τον Μίλκο Σκόφιτς, με τον οποίο έμεινε παντρεμένη από το 1949 ως το 1971. Ενας δεύτερος γάμος της ακολούθησε στα 83 της το 2010 για να τελειώσει όμως το 2019.