Ποιοι ανησυχούν για τη μοναρχία{CR}

Διάβασα πολλά ανήσυχα κείμενα για τη συμμετοχή πολιτών στην κηδεία του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου. Κείμενα που ανησυχούν για το πολίτευμα, για το επίπεδό μας, για τη Δεξιά, για τους θεσμούς και λοιπά – ακόμα και για τα τροπάρια της νεκρωσίμου ακολουθίας. Κείμενα που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ (οι σύντροφοι της Ελενας Κουντουρά ανησυχούν πολύ για τη βασιλεία), από τους φωτισμένους φιλελεύθερους, από μερικούς αφώτιστους φιλελεύθερους, από πασόκους και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Σε όλους αυτούς τους ανησυχούντες, που σίγουρα είναι πολύ περισσότεροι από όσους πήγαν να αποχαιρετήσουν τον νεκρό στη Μητρόπολη, αρμόζει μια παραίνεση: μην ανησυχείτε και μη φοβάστε. Το πολίτευμα δεν κινδυνεύει από την οικογένεια ενός έκπτωτου, ο οποίος άλλωστε τα τελευταία σχεδόν πενήντα χρόνια είτε δεν μπόρεσε είτε δεν θέλησε να δημιουργήσει πρόβλημα στην ομαλότητα.

Η χώρα, βεβαίως, αντιμετωπίζει ορισμένους κινδύνους. Αλλά δεν είναι κίνδυνοι που οφείλονται στη μοναρχία. Το αντίθετο. Είναι κίνδυνοι που τους κληροδότησαν δημαγωγοί και λαϊκιστές στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης. Τον σημαντικότερο, τις συνέπειες του πελατειακού κράτους, τον πληρώσαμε ακριβά τη δεκαετία του 2010. Τότε που οι πολίτες, οδηγημένοι από φωνές οι οποίες προσπαθούσαν να πείσουν ότι τις συνέπειες της συλλογικής αφροσύνης μας μπορούσαμε να μην τις πληρώσουμε, ή ακόμα καλύτερα μπορούσαν να τις πληρώσουν οι Ευρωπαίοι, συνέβαλαν στην άνοδο του ακροδεξιού και του ακροαριστερού εξτρεμισμού, ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ που μαζί με τον Βαρουφάκη και τους ΑΝΕΛ παραλίγο να οδηγήσει την Ελλάδα όχι έξω από την Ευρώπη αλλά έξω από τον πλανήτη (που λέει ο λόγος). Στο τέλος τη γλιτώσαμε με μώλωπες, με ένα τρίτο Μνημόνιο – αλλά έπρεπε οι θεσμοί να βρίσκονται σε εγρήγορση για να μην υποταγεί η Δικαιοσύνη σε μια εξουσιαστική νομοτέλεια μιας κυβέρνησης που επεδίωξε να καταργήσει τη διάκριση των εξουσιών. Χρειάστηκε, επίσης, να είναι σε εγρήγορση οι άνθρωποι του Τύπου για να μην υποταγούν ή να μη σιγήσουν οι ελεύθερες φωνές.

Υπάρχουν κι άλλοι κίνδυνοι, λιγότερο ορατοί, αλλά υπαρκτοί. Σημαντικότερος απ’ αυτούς, η υποβάθμιση της παιδείας, για την οποία ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η αδιαφορία για τη γνώση, με τη συμβολή όλου του πολιτικού και του συνδικαλιστικού πλέγματος. Ξέρω ότι δεν ιδρώνει το αφτί κανενός για τέτοιου τύπου επισημάνσεις. Ας σκεφτούν όσοι έχουν συμβάλει στα τεράστια ποσοστά λειτουργικού αναλφαβητισμού τα οποία παράγει η βασική και η μέση εκπαίδευση την αστοιχείωτη κάλυψη της κηδείας του τέως βασιλιά από όντως άσχετους, που απλώς εξέθεταν επί μέρες την ασχετοσύνη τους, για να κατανοήσουν τι εννοώ.

Οσο για την καταραμένη μοναρχία, που εύκολα οι αιωνίως ανησυχούντες την υποβιβάζουν σε καρικατούρα, ας γνωρίζουν ότι είναι συστατικό της εξέλιξης των κοινωνιών προς τις φιλελεύθερες δημοκρατίες της εποχής μας. Αλλά η απόλυτη μοναρχία του 17ου αιώνα συνέβαλε στον περιορισμό του καθολικισμού στα πνευματικά του καθήκοντα, υπέρ της κοσμικής εξουσίας. Οι κοινωνίες είναι προϊόντα εξέλιξης σε βάθος χρόνου, εξέλιξης που συχνά έρχεται με ρήξεις αλλά, το συνηθέστερο, με μακροχρόνια διεργασία. Η κοσμική εξουσία και η κυβερνησιμότητα, η κρατική οργάνωση δηλαδή, ήταν η βασική επιδίωξη και των σπουδαίων διαφωτιστών, που έδιναν ιδιαίτερη σημασία στον ρόλο του ηγεμόνα.

Η δημοκρατική ολοκλήρωση για την Ελλάδα ήρθε με καθυστέρηση σε σχέση με πολλά ευρωπαϊκά κράτη, έπειτα από μια ολέθρια επταετή δικτατορία. Η δημοκρατία μας προφανώς αντιμετωπίζει προβλήματα. Σίγουρα δεν είναι τα προβλήματα του παρελθόντος. Οι ανησυχούντες διαλυθείτε ησύχως.