Ο φίλος του νεκρού: το remake μιας παλιάς επιτυχίας

Θα τον έβλεπαν οπωσδήποτε, δεν υπήρχε περίπτωση να περάσει απαρατήρητος. Οπότε, ο Γιώργος Κουμουτσάκος είπε να βγει και να εξηγήσει εκ των προτέρων στο κοινό του γιατί σκοπεύει να παραστεί, σήμερα, στην κηδεία του Κωνσταντίνου στη Μητρόπολη. Η δήλωσή του, κατά το μεγαλύτερο μέρος της, είναι μια διατύπωση των αντιμοναρχικών αισθημάτων του Γ. Κουμουτσάκου, καθώς και της πίστης του στη δημοκρατία και μόνο προς το τέλος μοιράζεται μαζί μας τον λόγο της παρουσίας του στην κηδεία: «Σε ανθρώπινο επίπεδο όμως, η τιμή προς τους νεκρούς είναι για εμάς τους Ελληνες αναπόσπαστο μέρος του πολιτισμού, των αξιών και των παραδόσεών μας. Από αυτή την αμιγώς ανθρώπινη πλευρά προτίθεμαι να παραστώ αύριο στη Μητρόπολη».

Ετσι, τόσο σεμνά και με τόση λεπτότητα, ο Γ. Κουμουτσάκος μας αποκαλύπτει μια πλευρά της κοινωνικής δράσης του, που αν δεν συνέβαινε ο θάνατος του Κωνσταντίνου θα είχε μείνει άγνωστη. Εφόσον ο καλός βουλευτής αισθάνεται την υποχρέωση να τιμά τους νεκρούς, επειδή το υπαγορεύει ο πολιτισμός και οι αξίες των Ελλήνων, προφανώς κάνει το ίδιο σε κάθε κηδεία (ή, τέλος πάντων, σε όσες προλαβαίνει…), διότι κάθε μέρα πεθαίνει κόσμος και κοσμάκης. Υποθέτω, λοιπόν, ότι ο Γ. Κουμουτσάκος δεν επιφυλάσσει την τιμή του ύστατου αποχαιρετισμού ειδικά για τον Κωνσταντίνο. Δεν θα έκανε ποτέ τέτοια διάκριση, μεταξύ κοινών θνητών και γαλαζοαίματων, ένας άνθρωπος που νιώθει τόσο βαθιά την κοινή ανθρώπινη μοίρα του θανάτου. Ποτέ! Ειδικά, δε, ένας πολιτικός με τη δική του πίστη στη δημοκρατία.

Επομένως, πηγαίνει και σε άλλες κηδείες. Φαντάζομαι ότι η μέρα του ξεκινά με τις στήλες των κηδειών στις εφημερίδες. Εντάξει, δεν νομίζω να τις παίρνει με τη σειρά, κάτι τέτοιο είναι ανθρωπίνως αδύνατο. Θα έχει μάλλον κάποιο σύστημα επιλογής με τους συνεργάτες του, δημοκρατικό ασφαλώς, όχι με κριτήρια ευγενείας. Μπορεί, ας πούμε, να διαλέγει με κλήρο σε ποιες κηδείες θα πάει κάθε μέρα. Αν οι υποθέσεις μου στέκονται, τότε ο Γ. Κουμουτσάκος θα πρέπει να αντιμετώπισε τεράστιο φόρτο τέτοιων υποχρεώσεων κατά την περίοδο της έξαρσης της πανδημίας, όταν είχαμε περί τους 100 νεκρούς ημερησίως. Τότε όμως δεν απασχολούσε τη δημοσιότητα. Ποιος να ενδιαφερθεί, αν ο Γ. Κουμουτσάκος πήγε στην κηδεία ενός ενενηντάχρονου, που πέθανε από Covid; Ακόμη και αν κάποιος ανέβαζε μια φωτογραφία του από την κηδεία στα social media, ποιος να δώσει σημασία; Στην κηδεία του Κωνσταντίνου, όμως, θα ήταν αδύνατο να γλιτώσει τη δημοσιότητα. Το μόνο που μπορούσε να κάνει, λοιπόν, ήταν να την προλάβει· εξού και η επεξηγηματική δήλωση.

Δεν διανοούμαι, φυσικά, να αμφισβητήσω την ειλικρίνεια και την ακρίβεια των λόγων του βουλευτή. Αν όμως διαβάζω σωστά τη δήλωσή του, τότε τα λόγια είναι φτωχά για το τεράστιο κοινωνικό έργο που έχει προσφέρει ο Γ. Κουμουτσάκος και μάλιστα εκτός δημοσιότητας. Ισως για την αναγνώριση της προσφοράς του θα έπρεπε να επιληφθεί η Αρχιεπισκοπή στα ετήσια βραβεία της. Ενδεχομένως και η Ακαδημία. Ειδικά ο Προκόπης Παυλόπουλος δεν θα μπορούσε να μην εκτιμήσει την κοινωνική δράση του βουλευτή.

Τέλος, επειδή ο ίδιος ο Γ. Κουμουτσάκος επικαλείται τις παραδόσεις, δεν μπορώ να παραλείψω ότι, με τη συγκεκριμένη κοινωνική δράση του, ο καλός βουλευτής συνεχίζει την παράδοση του Νίκου Αναγνωστόπουλου, που πάντα μας λείπει! Ο αείμνηστος, θυμίζω, είχε το προσωνύμιο «ο φίλος του νεκρού», επειδή συνήθιζε να παρίσταται σε κηδείες αγνώστων (της Α’ Αθηνών, όπου πολιτευόταν) και να συστήνεται με σεμνότητα στους συγγενείς του τεθνεώτος ως «φίλος του νεκρού». Ο Γιώργος Κουμουτσάκος το κάνει πολύ πιο εκλεπτυσμένα και φιλοσοφημένα, ως άνθρωπος υψηλής παιδείας και βαθιάς καλλιέργειας. Αυτή η προσαρμογή της παράδοσης, η εξέλιξη και η βελτίωσή της, αν θέλετε, είναι επίσης μια απόδειξη της δύναμης των παραδόσεων στη διαμόρφωση των κοινωνικών θεσμών, κάτι που ασφαλώς θα ικανοποιούσε κάθε σοβαρό και φιλοσοφημένο συντηρητικό. Ο μακαρίτης Ρότζερ Σκρούτον θα συμφωνούσε…

ΑΠΟΡΙΑ

Ανακοινώθηκε από το ΚΚΕ ότι η Αλέκα Παπαρήγα, έπειτα από τριάντα χρόνια κοινοβουλευτικής παρουσίας, δεν πρόκειται να είναι ξανά υποψήφια. Η ευπρέπεια και η σοβαρότητά της θα λείψουν. Η απορία μου είναι αν η απόφαση αυτή συμπαρασύρει και την κυρία Λιάνα Κανέλλη…