Στιγμή{CR}

Ξημερώματα της 21ης Απριλίου 1967, τρεις αξιωματικοί φτάνουν στο Τατόι. Ζητούν να συναντήσουν τον βασιλιά.

Ηταν ο Παττακός, ο Παπαδόπουλος και ο Μακαρέζος.

Θέλουν να του ανακοινώσουν ότι «ο στρατός ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας», ότι εκείνοι εκπροσωπούν τη νέα κατάσταση και ζητούν να συνεννοηθούν μαζί του για τη συγκρότηση «εθνικής κυβέρνησης».

Το Τατόι φρουρείται από δύο λόχους επίλεκτων και πιστών καταδρομέων. Οχι αστεία.

Οταν κυκλοφόρησαν νωρίτερα πληροφορίες περί πραξικοπήματος, οι φρουροί έπιασαν τα όπλα, έβγαλαν τα πολυβόλα, οχυρώθηκαν και περίμεναν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους αν οι πραξικοπηματίες επιχειρούσαν να κινηθούν εναντίον του βασιλιά.

Οι τρεις αξιωματικοί λοιπόν ζητούν να συναντήσουν τον Κωνσταντίνο μέσα σε αυτό το σκηνικό.

Ο διοικητής της φρουράς διαβιβάζει το αίτημά τους και οι τρεις ετοιμάζονται να περάσουν στο γραφείο του. Ο διοικητής ζητάει να του παραδώσουν τα πιστόλια τους διευκρινίζοντας επιτακτικά:

–  Κανείς δεν μπαίνει ένοπλος στο γραφείο του μεγαλειότατου!

Ο Παττακός αντιδρά. Ο Παπαδόπουλος του λέει «κάνε όπως μας λένε» και δίνει πρώτος το πιστόλι του. Τελικά περνούν και οι τρεις άοπλοι να συναντήσουν τον Κωνσταντίνο.

Ενας άλλος βασιλιάς ίσως έλεγε εκείνη τη στιγμή:

– Ποιοι είστε εσείς, κύριοι; Τι δουλειά έχετε εδώ;

Και θα καλούσε τον διοικητή της φρουράς να τους συλλάβει. Το πραξικόπημα θα είχε καταρρεύσει μέσα στις πρώτες ώρες που εκδηλώθηκε.

Μιλάμε για τρεις άοπλους απέναντι στον αρχηγό του κράτους μέσα στο γραφείο του φρουρούμενο από αφοσιωμένους καταδρομείς.

Δεν το έκανε. Είναι η στιγμή μιας ολόκληρης ζωής που έχασε ο Κωνσταντίνος και την οποία αν είχε αδράξει όλη η υπόλοιπη ζωή του θα είχε εξελιχθεί διαφορετικά.

Υστερα από χρόνια δικαιολογήθηκε ότι δεν αντέδρασε διότι ήθελε να αποφύγει την αιματοχυσία κι ότι στρατεύματα των πραξικοπηματιών είχαν ήδη περικυκλώσει το Τατόι.

Επιτρέψτε μου να πω: κολοκύθια τούμπανα!

Σιγά που θα εξαπέλυαν οι χουντικοί επίθεση στα εξοχικά ανάκτορα και μάλιστα χωρίς τους αρχηγούς τους. Αλλά κι αν το έκαναν, ακόμη κι αν έπεφταν μερικές μπαταριές ή μερικά κορμιά, για κάποιο λόγο είσαι βασιλιάς. Το παίρνεις πάνω σου.

Ηταν όμως η στιγμή που έχασε ο Κωνσταντίνος και δεν την ξαναβρήκε ποτέ τα επόμενα 55 χρόνια που ακολούθησαν.

Και που αποδεικνύει ότι η Ιστορία τελικά είναι ένα άθροισμα από στιγμές. Μπορεί κάποιες να τις χάσεις, ρωτήστε και τον Τσόρτσιλ.

Αλλά δεν μπορείς να χάσεις τη μεγαλύτερη. Διότι (πολύ απλά) δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη.