Οσα χρεώνει η Ιστορία

Οσα χρεώνει η Ιστορία

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ κλείνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο της πρόσφατης ελληνικής Ιστορίας. Και παρά τη γενική τάση που μας πιάνει όταν βρισκόμαστε μπροστά στο δεύτερο κορυφαίο γεγονός στη ζωή ενός ανθρώπου, τον θάνατο (η γέννησή του είναι το πρώτο), να εξωραΐζουμε τον εκδημήσαντα, η αλήθεια είναι πως ο εκλιπών δεν ήταν και κάνας άγιος. Μονάρχης ήταν, κανονικός, με ό,τι εμπεριέχει ο όρος. Η Ιστορία θα του χρεώσει ότι την κρίσιμη στιγμή, που κανείς δεν απαίτησε από αυτόν να παρέμβει, επέδειξε απαράδεκτο αυταρχισμό, ακραία αντιδημοκρατική συμπεριφορά και κραυγαλέα αλαζονεία, καθαιρώντας στον βωμό των προσωπικών πολιτικών του επιλογών και συμφερόντων τον νόμιμο πρωθυπουργό της χώρας, τον Γεώργιο Παπανδρέου. Κι ακόμη ότι ανέχθηκε, και εν πολλοίς συνεργάστηκε, έστω και για οκτώ μήνες, με τη χούντα των συνταγματαρχών, στάση που δεν «θεραπεύει» ούτε ακυρώνει το οπερετικό πραξικόπημα που οργάνωσε τον Δεκέμβριο του 1967, για την ανατροπή της. Μεμπτή ήταν και η συμπεριφορά του μετά την οριστική εκθρόνισή του με το δημοψήφισμα του 1974. Στράφηκε κατά του ελληνικού κράτους απαιτώντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ως αποζημίωση για τη λεγόμενη «βασιλική περιουσία», αλλά το μόνο που κατάφερε, ήταν να του καταλογιστεί κάτι λιγότερο από το 1/10 των απαιτήσεών του. Και δεν αναφέρω καν το γεγονός ότι «έγδυσε» το Τατόι, από τους βασιλικούς θησαυρούς, που ανήκαν στον ελληνικό λαό – εννιά κοντέινερ φόρτωσε, αν θυμάστε.

Σε αυτά θα σταθεί ο ιστορικός του μέλλοντος, προκειμένου να τον αποτιμήσει ως τον τελευταίο εστεμμένο βασιλιά της χώρας που γέννησε τους δημοκρατικούς θεσμούς, και όχι στο αν ήταν καλός άνθρωπος, και σωστός οικογενειάρχης. Και σωστά, θα το πω…

Εμειναν χωρίς σόου

Από εκεί και πέρα, όσοι «νοσταλγοί» περίμεναν πως η κηδεία του θα αποτελούσε την αφορμή για μια πιθανή ανασυγκρότηση του χώρου των «βασιλοφρόνων», μάλλον πρέπει να απογοητεύτηκαν χθες από τις κυβερνητικές αποφάσεις, οι οποίες και θα υλοποιηθούν σε ό,τι αφορά την εξόδιο ακολουθία και την ταφή του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ. Ούτε λαϊκό προσκύνημα, ούτε εκδηλώσεις, ούτε τίποτε. Μια κανονική λειτουργία στη Μητρόπολη των Αθηνών, και εν συνεχεία ιδιωτική ταφή στο Τατόι. Δίπλα στον τάφο της μητέρας του Φρειδερίκης. Η χώρα, στη φάση που βρίσκεται δεν έχει ανάγκη από κανενός είδους σόου, και πολύ περισσότερο κάτι που να διαταράξει το σημερινό στάτους κβο. Μια άλλη συμπεριφορά του ενόσω ζούσε, πιθανόν να καθιστούσε λογικό, να ταφεί δημοσία δαπάνη. Αλλά με όσα εκθέτω πιο πάνω (αγωγές, πλιάτσικο κ.λπ.) είναι φανερό ότι το κατέστησε ο ίδιος απαγορευτικό…

Δεν «τσίμπησε» ο Κυριάκος

Παρενθετικά να αναφέρω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και «άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» περίμεναν στη γωνία τον Μητσοτάκη, για τις αποφάσεις που θα λάμβανε η κυβέρνηση για την κηδεία. Ειδικά αν έκανε το λάθος, να δώσει εντολή για να κηδευθεί ο Γλύξμπουργκ με τιμές αρχηγού κράτους, και η σορός του να εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα. Ετοιμες τις είχαν τις ανακοινώσεις για το «unfair» του πράγματος, προκειμένου να τον συνδέσουν με τον πατέρα του, και την περίφημη συνάντηση που είχε το 1992 στο Λονδίνο με τον έκπτωτο βασιλιά.

Ο Κυριάκος δεν τσίμπησε όμως – αντιθέτως τους πήρε την μπουκιά από το στόμα. Και δεν είναι μόνο αυτό, είναι ότι δεν υιοθέτησε και τις «σκέψεις» μερικών μερικών, που τους είχε πάρει ο πόνος για τον τέως βασιλιά και τις τιμές που έπρεπε να τους αποδοθούν…

(Ονόματα δεν θα αναφέρω, διότι με ξέρετε, δεν θίγω υπολήψεις, όμως έγινα κι εγώ αποδέκτης των «σκέψεων» ενός εξ αυτών, χθες…)

Το τελετουργικό

Κατά τα λοιπά, εξ όσων συγκέντρωσα ρωτώντας διαφόρους, είχε προαποφασιστεί από ημερών, μετά τη βαριά επιδείνωση της υγείας του Γλύξμπουργκ, ότι για την κηδεία θα δινόταν η άδεια να πραγματοποιηθεί στη Μητρόπολη των Αθηνών. Θα πραγματοποιηθεί την προσεχή Δευτέρα, και θα χοροστατήσει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος. Τις διαπραγματεύσεις από πλευράς της κυβέρνησης με την οικογένεια του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ για το τελετουργικό, τις διενήργησε ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης, και έγιναν, παρακαλώ, στο γραφείο του, στον πρώτο όροφο του Μεγάρου Μαξίμου! Ποιοι εκπροσώπησαν την οικογένεια του εκλιπόντος; Οι τρεις γιοι του, Παύλος, Νικόλαος και Φίλιππος, οι οποίοι ήταν και η πρώτη φορά που εισήλθαν στο Μέγαρο Μαξίμου – φαντάζομαι από την πόρτα επί της οδού Βασιλέως Γεωργίου. Δεν μπορώ να φανταστώ κάτι άλλο. Να πέρασαν δηλαδή μέσα από την κύρια είσοδο επί της οδού Ηρώδου Αττικού, και εν συνεχεία να κατευθύνθηκαν στον α’ όροφο, περνώντας δίπλα από το γραφείο του Κυριάκου.

Τι άλλο έμαθα; Οτι ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε υπάρξει ενημέρωση της κυβέρνησης για το ποιος θα εκπροσωπήσει τη βρετανική βασιλική οικογένεια. Αν δηλαδή θα είναι ο πρίγκιπας της Ουαλίας και διάδοχος του αγγλικού θρόνου Ουίλιαμ (μετά της συζύγου εννοείται) τον οποίο είχε βαφτίσει ο Γλύξμπουργκ ή θα είναι η πριγκίπισσα Αννα, αδελφή του βασιλιά Καρόλου. Θα ξεκαθαρίσει και αυτό σήμερα ή αύριο, μου ειπώθηκε.

Οσο για την ελληνική κυβέρνηση, αυτή θα εκπροσωπηθεί στην κηδεία από την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, η οποία έχει έναν ρόλο… καμικάζι – αναλαμβάνει κατά καιρούς δύσκολες αποστολές…

Ο «ήρωας» και η απορία

Πενία τέχνας κατεργάζεται. Το έλεγαν άλλοι σοφότεροι υμών και ημών – και δεν είχαν ιδέα για τα καταραμένα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ που παραμένουν κολλημένα, σαν το κάρο που σέρνει υποζύγιο και κόλλησε στην ανηφόρα.

Εγώ πάλι το ρητό το θυμήθηκα προχθές το βράδυ, πληροφορούμενος από ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ, ηρωική και πένθιμη απόπειρα του «Λεγάμενου» να «τσιμπήσει» κάτι από την εντελώς «δασύτριχη» αυτή υπόθεση της δικονομικής διαμάχης μεταξύ της ΑΔΑΕ (της Αρχής για τη Διασφάλιση του Απορρήτου των Επικοινωνιών) και του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κυρίου Ντογιάκου, περί την έρευνα για τις υποκλοπές.

Ως άλλος νεφεληγερέτης Δίας και Αχιλλεύς μηνύων ο «Λεγάμενος» μέσα σε 40 λέξεις, με ύφος που προσιδίαζε στον «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη του, δήλωσε έτοιμος να δώσει τον υπέρ πάντων αγώνα για την προστασία της ΑΔΑΕ. Υποθέτω κανείς δεν του το ζήτησε, αλλά εκείνος, μέσα σε 40 όλες και όλες λέξεις, προσφέρθηκε να γίνει μια σύγχρονη εκδοχή της Ζαν Ντ’ Αρκ, προκειμένου να αποκαλυφθεί η αλήθεια περί όσων υποστηρίζει για τις παρακολουθήσεις:

«Κύριε εισαγγελέα (Ντογιάκο), αν απειλείτε τα στελέχη της ΑΔΑΕ με κάθειρξη επειδή αναζητούν την αλήθεια, τότε απειλείτε και εμένα που αιτήθηκα να το κάνουν. Παραιτούμαι της βουλευτικής μου ασυλίας. Πλατεία Ελευθερίας 1 είναι το γραφείο μου. Σας περιμένω να με συλλάβετε».

Ο άλλος, δεν του έκανε τη χάρη, και τώρα βρισκόμαστε στο μηδέν, πάλι. Πρόεδρε, εισηγούμαι «μπούκα» στον Αρειο Πάγο. Πιάσ’ τον Ντογιάκο από τον γιακά, και ταρακούνησέ τον. Δεν μπορεί, κάτι θα κάνει…

Μια απλή απορία που έχω, θέλω να θέσω, εν προκειμένω: αφού τις θεωρεί δεδομένες τις υποκλοπές και τις παρακολουθήσεις, γιατί ζητάει επιβεβαίωση; Εχει γούστο να μην είναι τόσο σίγουρος για το υλικό που τον έχουν τροφοδοτήσει. Εχει γούστο…