Φουλ της υποκριτικής

«Να τους πουλάς κάτι, που ούτε καν ενδιαφέρονται»: Φράση-κλειδί, φράση που συμπυκνώνει την ουσία σ’ αυτό το σύγχρονο αμερικανικό κοινωνικό και ανθρώπινο δράμα του Ντέιβιντ Μάμετ (David Mamet, 1947): το «Οικόπεδα με θέα» («Glengarry Glen Ross»), βραβείο Πούλιτζερ 1984, ανέβηκε για πρώτη φορά από το Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, ενώ δέκα χρόνια αργότερα, σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα, μεταφέρθηκε, με μεγάλη επιτυχία και μια χρυσή διανομή, στον κινηματογράφο (Τζακ Λέμον, Αλ Πατσίνο, Κέβιν Σπέισι, Αλεκ Μπόλντουιν, Εντ Χάρις, Αλαν Αρκιν). Το έργο αποτελεί μια τόσο διαφορετική αλλά και τόσο ίδια εκδοχή του διαχρονικού «αμερικανικού ονείρου».

Η παράσταση που υπογράφει ο Νικορέστης Χανιωτάκης στο θέατρο Ανεσις, σε δική του δραματουργική επεξεργασία, ακολουθεί τον συγγραφέα, το έργο και την ιστορία του, χωρίς να προτείνει ή να διεκδικεί κάποια σκηνοθετική πρωτοβουλία.

Ποπ σκηνικό
Η πλοκή ξεκινά από το κινέζικο εστιατόριο όπου συναντώνται για να φάνε οι εργαζόμενοι της εταιρείας – και όπου, κατά κάποιον τρόπο, συστήνονται στο κοινό. Στη συνέχεια θα μεταφερθούν στο γραφείο, εκεί όπου οι μεσίτες οργανώνουν τις δουλειές τους. Μέσα στο ευφάνταστο – σχεδόν ποπ – σκηνικό αναπτύσσεται το μεγαλύτερο μέρος της δράσης, που είναι γεμάτο ένταση, αντιπαραθέσεις, καβγάδες, και την αναζήτηση του ενόχου μιας κλοπής.

Τα «Οικόπεδα με θέα» εξελίσσονται κατά τις τελευταίες μέρες ενός ιδιότυπου διαγωνισμού που έχει επιβάλει ένα μεγάλο κεντρικό κτηματομεσιτικό γραφείο. Για να κρατήσουν τη δουλειά τους οι τέσσερις μεσίτες πρέπει να πουλήσουν όσα οικόπεδα παραπάνω καταφέρουν. Ως αντάλλαγμα ο πρώτος θα κερδίσει ένα αυτοκίνητο, ο δεύτερος ένα σετ μαχαιροπίρουνα ενώ οι δύο τελευταίοι θα απολυθούν – βαρύ το τίμημα. Στην τετράδα προστίθενται ένας πελάτης, ο προϊστάμενος του γραφείου και ένας αστυνομικός.

Μέσα σ’ αυτό το άκρως ανταγωνιστικό, σκληρό, σχεδόν απάνθρωπο, περιβάλλον οι τέσσερις κεντρικοί ήρωες αναδεικνύουν τις πτυχές του χαρακτήρα τους. Ο κυνισμός εναλλάσσεται με μια βαθιά εσωτερική απελπισία, το χιούμορ και η ειρωνεία μπερδεύονται με μια αγοραία φρασεολογία. Ενα αυστηρά ανδρικό περιβάλλον, όπου οι γυναίκες είναι απούσες, κάποιες νύξεις οικογένειας ολοκληρώνουν το τοπίο. Ολοι μαζί κυνηγούν τη δουλειά τους, το χρήμα, την επιβίωση, ένα ακόμα όνειρο. Στην περίπτωσή τους ένα οικόπεδο, μια συμφωνία, μια αγοραπωλησία είναι το αντικείμενο του πόθου. Και πάση θυσία πρέπει να φτάσουν ως το τέλος.

Οι πρωταγωνιστές
Οι τέσσερις πρωταγωνιστές σ’ αυτά τα «Οικόπεδα» σηκώνουν όλο το βάρος της παράστασης: Γιάννης Μπέζος, Αρης Λεμπεσόπουλος, Μάκης Παπαδημητρίου και Θανάσης Κουρλαμπάς, έκαστος με τις υποκριτικές και ερμηνευτικές του ικανότητες, αναδεικνύουν τις κρυμμένες και φανερές ποιότητες του θεατρικού έργου. Αλλοτε με τις σόλο ερμηνείες τους και άλλοτε σε ντουέτα προσδίδουν χρώματα και αποχρώσεις σε μια υπόγεια, σχεδόν απειλητικά οικεία πραγματικότητα. Είναι τολμηροί και απελπισμένοι, φοβισμένοι, δειλοί και μοιραίοι. Απογοητεύονται αλλά συνεχίζουν. Τα παίζουν όλα για όλα. Οσο για τους τέσσερις ηθοποιούς, είναι σαφής η χημεία που αναπτύσσεται σκηνικά μεταξύ τους. Απολαυστικοί.

Ο πελάτης Γιάννης Δρακόπουλος με το ιδιότυπο χιούμορ του, ο προϊστάμενος γραφείου Γεράσιμος Σκαφίδας με την ειρωνική του αυστηρότητα και ο αστυνομικός Μάριος Μαριόλος με την ενδιαφέρουσα φυσιογνωμία του ολοκληρώνουν τον θίασο.