Ο αδίστακτος πρίγκιψ

Το διεθνώς πολυαναμενόμενο βιβλίο του «έκπτωτου» πρίγκιπα Χάρι θα εκδοθεί μεθαύριο. Και ήδη έχει ξεκινήσει ένας καταιγισμός διαρροών του περιεχομένου του. Αυτός στοχεύει πρωτίστως τον αδελφό του και διάδοχο του βρετανικού θρόνου, όπως και όλο το παλάτι. Και προδήλως συνδέεται με την εσωτερική σύγκρουση στην οποία οδήγησε η έλευση της αμερικανίδας ηθοποιού στην αγγλική βασιλική οικογένεια. Σε βαθμό τέτοιο, ώστε να αναρωτιέται κανείς αν ο πάλαι ποτέ πρίγκιπας του βρετανικού θρόνου είναι απλώς μια ανόητη και άβουλη μαριονέτα. Για όσους πάντως αυτά δεν αρκούν, έχει για όλα τα γούστα: μιλάει με τη νεκρή Νταϊάνα με μέντιουμ, σκοτώνει δεκάδες Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν, χάνει την παρθενία του από μεγαλύτερη γυναίκα κ.λπ. κ.λπ. Πρόκειται για δουλειά υπόδειγμα. Αντε, να δούμε τώρα αν θα πάρει και τον ρόλο στην ταινία δίπλα στη Μέγκαν που θα παίζει βέβαια τον εαυτό της.

Κατά παράδοξο τρόπο πάντως, όσο και αν οι πράξεις του κάθε άλλο παρά το επιτρέπουν, όλο αυτό στο τέλος δικαιώνει την (υποτιθέμενη) όψιμη επίκτητη απέχθεια του πρίγκιπα για την (ίδια του) τη μοναρχία. Γιατί, τελικά, όλα αυτά δείχνουν το ριζικό, αξεπέραστο δομικό πρόβλημα ενός συστήματος στο οποίο η δημόσια εξουσία κληρονομείται. Οσο καλά κι αν λειτουργεί η δομή μιας μοναρχίας, έρχεται νομοτελειακά κάποια στιγμή που ένας τέτοιος τύπος που κάποτε ντυνόταν με σβάστικες και χαιρετούσε χιτλερικά και τώρα πουλάει ακόμα και τον θάνατο της μητέρας του για να βγάλει λεφτά και για να βλάψει τον πατέρα και τον αδελφό του, θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος βασιλιάς της Αγγλίας.

Στην ιστορία που πουλάει υπάρχει ένα μοτίβο: πάντα φταίνε κάποιοι άλλοι. Λ.χ., κάποιοι δολοφόνησαν τη μητέρα του – υπονοώντας το παλάτι, τον στενό πυρήνα. Κάποιος τον έβαλε να ντυθεί ναζί: αυτόν τον κατονομάζει: ο αδελφός του. Αλλοι «αδίκησαν» την άγια γυναίκα του (που την έχει αποκηρύξει ο ίδιος ο πατέρας της…) κ.ο.κ. Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα «γιατί τώρα;». Οι λόγοι είναι γνωστοί και οι συσχετίσεις πασιφανείς. Φυσικά, δεν τόλμησε αυτή την έκδοση όσο ζούσε η γιαγιά του: να αποκαλούσε, ουσιαστικά, ακόμα και την ίδια ηθική αυτουργό φόνου της πριγκίπισσας της Αγγλίας; Γιατί αυτό υπονοεί, αν θέλουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Και άλλωστε, αλλιώς πώς θα γινόταν κάτι τέτοιο από υπηρεσίες; Ποιος θα το τολμούσε; Οχι να το κάνει. Απλώς να το διανοηθεί…

Επί της ουσίας: ο αδίστακτος πρίγκιψ με το χαμόγελο και με τη γυναίκα που κινεί πίσω του τα νήματα, δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Δεν έχει κανέναν ηθικό φραγμό. Γιατί αν είχε τέτοιου είδους πληροφόρηση, υποψίες, ανησυχίες, σκέψεις, δεν θα τις κρατούσε μέσα του μέχρι να τσακωθεί για κάτι εντελώς άλλο και να τις μετατρέψει σε όπλο. Θα είχε σηκώσει γη και ουρανό σε ανύποπτο χρόνο – αν βέβαια ήταν άνθρωπος με αίσθηση τιμής και με στοιχειώδη αυτοεκτίμηση. Ή, αν έκρινε ότι δεν έπρεπε, δεν θα άνοιγε το στόμα του να μιλήσει. Ποτέ. Αλλά το βέβαιο είναι ουδέποτε ένας άνθρωπος με ελάχιστη αξιοπρέπεια δεν θα έπραττε κάτι τέτοιο: να χρησιμοποιεί κατ’ αυτόν τον τρόπο προς ίδιον όφελος τον θάνατο της ίδιας του της μητέρας.

Συνεντεύξεις, ένα ντοκιμαντέρ, διαρροές στον Τύπο. Και ένα βιβλίο. Μετάφραση: πολλά λεφτά. Αυτό, το πρώτο σκέλος του σχεδιασμού, ασφαλώς και του βγήκε ήδη. Το δεύτερο όμως όχι: το να εξοντώσει ηθικά τον αγγλικό θρόνο στα μάτια των Βρετανών και κυρίως τον διάδοχο αδελφό του. Τελικά, θα πετύχει το ακριβώς αντίθετο. Θα γίνει για άλλους περίγελος και για άλλους μισητός, αλλά σχεδόν κανένας σε εκείνη τη χώρα δεν πρόκειται να επιβραβεύσει αυτή τη στάση και να συνταχθεί με έναν άνθρωπο που πρόδωσε τους πάντες και τα πάντα.