Ανωτάτη, ανωτέρα, κατωτάτη…

Η κουβέντα έχει εδώ και καιρό ξεχαστεί. Σχεδόν κανείς δεν την επαναφέρει. Ούτε από τη μια πλευρά, τους άμεσα ενδιαφερόμενους, που έχουν απογοητευτεί πλήρως, ούτε από την άλλη, τους ιθύνοντες, αυτούς που αποφασίζουν και καθορίζουν τις εξελίξεις. Καμιά κουβέντα για να αναπροσαρμοσθούν οι θεατρικές σπουδές των δραματικών σχολών και να γίνουν «ανώτατες» -παρέμεναν «ανώτερες», επιπέδου ΤΕΙ, μέχρι που καταργήθηκαν και τα ΤΕΙ και έμειναν μόνες… Εξαίρεση αποτελούν τα πανεπιστημιακά τμήματα Θεατρολογίας που λειτουργούν στα ανώτατα ιδρύματα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας και του Ναυπλίου. Το θέατρο κουβαλά πάνω του εκείνη την στρώση ελαφράδας, ερασιτεχνισμού και ψώνιου – έλα μωρέ, θεατρίνος είναι. Πώς λοιπόν να ανέλθει κατηγορία;

Το αίτημα για την Ακαδημία Τεχών, το αίτημα για μια πανεπιστημιακού επιπέδου σχολή σκηνοθεσίας και φυσικά η μετεξέλιξη των σχολών που υπάρχουν σε ανώτατες (αφού πρώτα γίνει ένα γερό ξεσκαρτάρισμα και γίνουν αυστηρά τα κριτήρια για την ίδρυσή τους) μοιάζει να μην απασχολεί κανέναν. Αντ’ αυτού, ξαφνικά, ελήφθη μια απόφαση, έγινε μια κίνηση, αψυχολόγητη θα έλεγα (και όχι κακοπροαίρετη, ελπίζω), που οδηγεί σε μια υποτίμηση χωρίς καμία πραγματική αφορμή και αιτία. Είναι αυτό το νέο προεδρικό διάταγμα που εξισώνει το πτυχίο (3ετούς φοίτησης) των δραματικών σχολών με το απολυτήριο Λυκείου – με τις υπογραφές των επικεφαλής των υπουργείων Εσωτερικών και Παιδείας. Και ουσιαστικά ανακόπτει/διακόπτει την επικοινωνία/πρόσληψη με τον δημόσιο τομέα.

Αλλά πέρα και πάνω απ’ όλα, διαθέτει έναν σημειολογικό, συμβολικό χαρακτήρα που αποτυπώνει τη σχέση πολιτείας και τέχνης, πολιτείας και θεάτρου. Που υποδηλώνει την έλλειψη σεβασμού, ευαισθησίας και εκτίμησης στους καλλιτέχνες και το αντικείμενό τους και μαζί στο κοινό που τους παρακολουθεί και τους στηρίζει. Αντ’ αυτού εγώ θα πρότεινα να σκεφτεί πολύ σοβαρά η πολιτεία να εντάξει το θέατρο ως μάθημα στα σχολεία: Οφείλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας την αξία αυτής της παμπάλαιης και πάντα επίκαιρης τέχνης. Οχι για το καλό του θεάτρου, αλλά για το καλό το δικό τους.

Καλή χρονιά…