«Κυπριακό» στο θέατρο;

Ξαφνικά, η συμμετοχή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, του γνωστού μας ΘΟΚ, στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, αποτέλεσε αντικείμενο αντιπαράθεσης. Και από συνεργασία ανάμεσα στους δύο πολιτιστικούς φορείς έφτασε να πάρει διαστάσεις διαφωνίας με προσωπικά χαρακτηριστικά. Διαφωνία στην οποία ενεπλάκησαν και οι υπουργοί Πολιτισμού των δύο χωρών για να αποφευχθεί ένα νέο «κυπριακό», στο θέατρο αυτή την φορά.

Ολα ξεκίνησαν από μια σειρά περιστατικών και χειρισμών με επίκεντρο την ταυτότητα του σκηνοθέτη. Ο ΘΟΚ πρότεινε για την Επίδαυρο ’23 μια αριστοφανική κωμωδία που το Φεστιβάλ είχε ήδη συμφωνήσει με άλλη θεατρική ομάδα. Το Φεστιβάλ αντιπρότεινε, μέσα στο πλαίσιο της συνεργασίας, ένα άλλο έργο, με τους ηθοποιούς του ΘΟΚ αλλά όχι και τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Κάτι που αποδέχτηκε το κρατικό θέατρο της Κύπρου, μέσω του ΔΣ του. Κι αυτό ενόχλησε τον «κομμένο» σκηνοθέτη που έδωσε στο θέμα «εμπόλεμες» διαστάσεις.

Γιατί να είναι τελικά Ελλαδίτης και όχι Κύπριος ο επικεφαλής του θιάσου του ΘΟΚ; Γιατί υποτιμήθηκε ο μεν σε σύγκριση με τον δε; Γιατί το ΔΣ του ΘΟΚ δέχθηκε, τελικά, την πρόταση του Φεστιβάλ;

Είναι πραγματικά αδιανόητο, στην εποχή που ζούμε, να συζητάμε για μια θεατρική παράσταση με όρους αυστηρά εθνικούς. Είναι σαν να κλείνουμε τα μάτια σε αυτό που εξέφραζε και εκφράζει διαχρονικά η ίδια η τέχνη. Που από τη φύση της διεκδικεί την ελευθερία της, χωρίς παρωπίδες και στεγανά, χωρίς ταμπού και περιορισμούς. Η ταυτότητα μιας παράστασης ορίζεται από το σύνολο των συνεργατών και συντελεστών της, από τις μονάδες που συνθέτουν την ομάδα, από καλλιτέχνες που ο καθένας ξεχωριστά προσφέρει και προσθέτει κάτι μοναδικό. Ολα τα υπόλοιπα μας πάνε πίσω, πολύ πίσω. Και δεν νομίζω ότι κανείς από εμάς θα ήθελε κάτι τέτοιο να συμβεί.