Τι μας έμαθε ο Γιάννης Διακογιάννης

Δεν χρειάζεται κάποιος να είναι «δάσκαλος». Μπορεί να σε επηρεάσει με διάφορους τρόπους. Στη σκέψη. Την ανάλυση. Το πώς γράφεις. ‘Η την ικανότητα να προσεγγίζεις τα θέματα. Ο Γιάννης Διακογιάννης, αυτός ο θρύλος της δημοσιογραφίας που με τις μεταδόσεις του καθήλωνε ακόμη και τις γυναίκες, ενώ ήταν μάστορας στο γυαλί ή το ραδιόφωνο, δεν μπορεί κάποιος να υποστηρίξει πως το χαρτί ήταν το δυνατό του… χαρτί. Και εκεί, όμως, δύσκολα έχανε, κυρίως γιατί με την αύρα του και το δέος που προκαλούσε στους γύρω από αυτόν, δημιουργούσε ομάδα σιδερένια.

Τι έμαθε στους συνεργάτες του;

Πρώτον, να έχουν αυτοπεποίθηση. Να ψάχνουν και να αναζητούν ειδήσεις. Να ζητούν θέματα ή συνεντεύξεις. Πολύ απλά γιατί όταν δεν ρωτάς, τότε «η απάντηση είναι πάντα όχι».

Δεύτερον, να βλέπουν όλο το «πακέτο» και όχι μόνον το αθλητικό γίγνεσθαι. Πάει να πει, ότι οφείλουν οι αθλητικοί συντάκτες να είναι ενημερωμένοι, εξωστρεφείς, με αυτοπεποίθηση, με γνώσεις ξένων γλωσσών και με δυνατότητα να σταθούν παντού και ισοϋψείς με οποιονδήποτε έχουν απέναντί τους.

Τρίτον, κατάφερε να… κλωτσήσει την αντίληψη πως οι αθλητικοί δημοσιογράφοι είναι οι λεγόμενοι, ίσως και υποτιμητικά, «αθλητικογράφοι», σαν να λέμε… πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Είναι, για τα μέτρα του Διακογιάννη και όχι μόνο, ίσως οι καλύτεροι στην πιάτσα. Υπερβολή; Οχι σε απόλυτο βαθμό. Γιατί όταν καταπιάνεσαι με τα σπορ ενίοτε επισκέπτεσαι και διαδρόμους δικαστηρίων προκειμένου να παρακολουθήσεις μια υπόθεση ή ξεψαχνίζεις οικονομικά στοιχεία, ισολογισμούς ομάδων, χρέη, τα πάντα. Δηλαδή, ασχολείσαι με όλα!

Τέταρτον, με τον τρόπο που κινούνταν στον χώρο ο Ζανό, περνούσε τη δική του φιλοσοφία και τη σημασία του αρχείου. Σε εποχή που δεν υπήρχε Internet τον έβλεπες να ξεκοκκαλίζει κάθε σελίδα των εφημερίδων, να κόβει άρθρα που τον ενδιέφεραν, να διαβάζει βιβλία και να τα στοιχειοθετεί. Τώρα, τα κάνεις όλα με μια απλή αναζήτηση στον κυβερνοχώρο. Τότε ή ακόμη και όσοι επίμονα ασπάζονται τη «σχολή Διακογιάννη», τα έχεις σε φακέλους απολύτως τακτοποιημένα.

Πέμπτον, το όπλο σου στη μάχη της ενημέρωσης είναι κατά κύριο λόγο η προετοιμασία: ήτοι, πριν από κάθε αγώνα εύρεση στοιχείων για τους πρωταγωνιστές, τις ομάδες, την ιστορία. Οχι με απώτερο στόχο τον εντυπωσιασμό και την επίπεδη επίδειξη γνώσεων, αλλά ως αμπαλάζ για καλύτερη μετάδοση.

Εκτον, στις περιγραφές, σημασία τεράστια έχει να ξέρεις πού βρίσκεσαι. Τι σημασία έχει το ταξίδι να είναι στη Βιέννη και να πεις για την Αούστρια ή τη Ραπίντ όταν αδυνατείς να αναφερθείς στην όπερα;

Εβδομον, οφείλεις να  αντιλαμβάνεσαι πως πρωταγωνιστές παραμένουν οι αθλητές. Στηλιτεύεις τα κακώς κείμενα, αλλά εκθειάζεις τους αθλητές στις επιτυχίες τους, αναδεικνύεις το ταλέντο τους, οικοδομείς σχέσεις μαζί τους και σταδιακά κερδίζεις την εμπιστοσύνη τους.

Ογδοον, θέτεις στόχους. Είσαι «μέσα στα γεγονότα». Κοιτάς τον κόσμο εργαζόμενος μεθοδικά. Εχεις το μάτι στον αθλητισμό και το αφτί στη… μουσική. Να σε ηρεμεί, να σε ξεκουράζει, να σε γεμίζει. Να έχεις πάθος. Οταν δε ακούς Εντίθ Πιάφ…