«Ο δικός μας Γιάννης Διακογιάννης»

Ηταν ένας δημοσιογράφος-θρύλος. Ο Γιάννης Διακογιάννης δεν είναι πλέον μαζί μας. Αλλά το αποτύπωμά του στον χώρο του αθλητισμού είναι μεγάλο. Ασφαλώς και κάτι παραπάνω. Γιατί ο Ζανό σημάδεψε όλη την κοινωνία με την προσωπικότητά του και το έργο του. Ηταν ένας άνθρωπος που με τη δράση και τη ζωή του, πήγε αρκετούς και δη τη δημοσιογραφία ένα βήμα μπροστά. Η ΟΜΑΔΑ μίλησε με ανθρώπους που τον γνώρισαν και αυτοί δεν αρνήθηκαν να καταθέσουν εμπειρίες από τη γνωριμία τους με τον Διακογιάννη.

ΤΑΚΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

«Επισκεπτόταν
τις εκθέσεις μου»

Τι θα έλεγε ένα… πουλί για τον αξέχαστο Ζανό; Ο λόγος στον «φοβερό και τρομερό» στην εποχή του, Τάκη Οικονομόπουλο, τον «άσο» του Γουέμπλεϊ: «Με τον Γιάννη κάναμε παρέα. Ηταν άνθρωπος απλός, λογικός σε όλα του και πάντα αισιόδοξος. Το νιώθαμε στην πορεία για τον τελικό του Πρωταθλητριών. Μια παρέα δημοσιογράφων, μαζί με τον Παπαζήση και τον Κονταξή που μας στήριξαν και μας πίστευαν. Ο Διακογιάννης ερχόταν και στις εκθέσεις ζωγραφικής που έκανα κατά κύριο λόγο στην Κηφισιά. Μάλιστα, η γυναίκα του η Βαρβάρα ενδιαφερόταν πολύ για τα εικαστικά. Την τελευταία φορά τον κάλεσα στο τηλέφωνο, αλλά μου είπε πως είναι δύσκολο να μετακινηθεί».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΔΑΣ

«Δέκα τσιγάρα εγώ,
ένα εσύ»

Για τον Μεγαλέξαντρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, τα λόγια περιττεύουν. Τι να πεις, άλλωστε, για τον καταπληκτικό Γιώργο Κούδα; Τον αναζητήσαμε, αλίμονο αν δεν έλεγε ιστορίες για «τον υπέροχο άνθρωπο, τέτοιος ήταν ο Γιάννης». Συνέχισε δε, ορμητικός όπως πάντα ο Κούδας: «Η γνωριμία που όλοι θυμούνται ήταν στη Βραζιλία, στο 0-0 με την εθνική ομάδα στο Μαρακανά. Τον Απρίλιο του ’74. Μείναμε στη Βραζιλία 10 ημέρες. Βγαίναμε στην παραλία της Κοπακαμπάνα και τον ρωτούσα βλέποντας τους παίκτες εκεί: “Αυτοί παίζουν ποδόσφαιρο, εμείς τι παίζουμε, αλήθεια”; Στο ξενοδοχείο, του έλεγα “κύριε Γιάννη και κύριε Γιάννη” και απαντούσε “Γιάννη, αλλιώς δεν θα μπεις στην ομάδα”! Εκεί όμως που γνωριστήκαμε καλά ήταν στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του ’80 στην Ιταλία. Παίξαμε διαδοχικά σε Νάπολι, Ρώμη, Τορίνο. Στα δωμάτια, μου ζητούσε “φέρε την ομάδα να παίξουμε πρέφα”. Ηταν παιχνίδι πώς να το πω… για φυλακισμένους! Και παίζαμε. Αλλά ενώ κάπνιζε, με προειδοποιούσε πως θα έκανε 10 τσιγάρα αυτός και μόνο ένα εγώ! Επινε και κόκκινο κρασί, επηρεασμένος από τη Γαλλία και τις σπουδές του εκεί. Στις περιγραφές δεν έλεγε μόνο ποδοσφαιρικά, ήταν… Πάπυρος Λαρούς, μάθαινες πράγματα. Η χαρά της ζωής να τον ακούς! Πάντα ερχόταν να μας δει στην Εθνική, ήταν κοντά μας όπως και η Ρίκα αλλά και η σύζυγός του, η Βαρβάρα».

ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΕΡΖΑΝΙΔΗΣ

«Κύριος με κεφαλαία»

H σειρά, τώρα, του μοναδικού Χρήστου Τερζανίδη με τη μακρά θητεία στο ποδόσφαιρο: «Μάλλον γεννήθηκε για να κάνει αυτή τη δουλειά! Εφερε επανάσταση. Θα έλεγα πως άλλαξε τη δομή της δημοσιογραφίας και όλοι στη συνέχεια “πατούσαν” πάνω σε αυτά που ο ίδιος έκανε. Ενας κύριος με κεφαλαία, ένας αληθινός τζέντλεμαν. Σε καθήλωνε όταν μετέδιδε αγώνες στην τηλεόραση. Μάθαινες πράγματα την ώρα που τον άκουγες. Ημασταν μαζί στη Βραζιλία. Μια αληθινή οικογένεια. Οταν μιλούσε σε τράβαγε σαν μαγνήτης! Είναι χαρακτηριστικό πως τότε δεν ακουγόταν το παραμικρό. Κανείς δεν ήταν σαν κι αυτόν»!

ΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

«Οι επισκέψεις στην Ιο»

Στην άμυνα της ΑΕΚ και της Εθνικής δέσποζε η μορφή του Παντελή Νικολάου. Εζησε τον αξεπέραστο σπορτκάστερ και δημοσιογράφο: «Η σχέση μας ήταν από πολύ παλιά. Αρχισε από το ποδόσφαιρο, επεκτάθηκε όμως, κάναμε παρέα, ερχόταν τα καλοκαίρια στην Ιο. Κοινή καταγωγή, βλέπεις. Ευγενικός, προσιτός, έπαιζε τάβλι ή πρέφα, αγαπητός σε όλους στο νησί. Ο πλέον αντιπροσωπευτικός άνθρωπος της έννοιας “πολίτης του κόσμου”. Κατέπεσε πολύ με τον χαμό της Ρίκας και της Βαρβάρας. Λυπάμαι πολύ. Τον Μάιο θυμάμαι πως είχα επικοινωνήσει μαζί του, τον κάλεσα στην Ιο αλλά δεν γινόταν να έρθει».

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΟΥΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

«Φίλος, πατέρας, αδελφός»

Ο Βαγγέλης Κουκούλογλου με την εξαιρετική, την κοφτή, την αμεσότατη γραφή, τονίζει: «Με πήρε από την “Ελευθεροτυπία” στη “Μεσημβρινή” και από εκεί στα “ΝΕΑ”. Γιατί το έκανε; Δεν μπορούσε αλλιώς… Από τη μια σκοτωνόμασταν και από την άλλη αγαπιόμασταν πολύ. Ιδιαίτερη σχέση. Φίλος, πατέρας, αδελφός. Η ψυχή των ψυχών. Η ψυχή της δημοσιογραφίας. Δεν θα βγει άλλος. Υμνος για τη δημοσιογραφία, κυρίως της τηλεόρασης. Με στεφάνωσε κιόλας. Τολμούσε,  αγαπούσε, βοηθούσε όλα τα νέα παιδιά. Δεν χρειάζεται να πω κάτι εγώ. Μιλά ο κόσμος, η αγάπη που του είχε».

«Ηταν άνθρωπος – κομπιούτερ»

Ο Πέτρος Μίχος, από τους ογκόλιθους της άμυνας του Ολυμπιακού τη δεκαετία του ’80, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ο Γιάννης Διακογιάννης ήταν ιστορία και δάσκαλος. Ενας άνθρωπος με περιεχόμενο μεγάλο. Η πρόβλεψη πως τα κομπιούτερ θα παίζουν ρόλο στην πληροφόρηση. Γιατί το λέω; Δεν τα είχε ανάγκη. Ηταν ο ίδιος κομπιούτερ! Ιδρυσε σχολή δημοσιογραφίας αλλά κανείς δεν τον έφτασε ποτέ. Τον γνώρισα στις αποστολές των εθνικών ομάδων, συνόδευσε και αποστολές του Ολυμπιακού σε ευρωπαϊκά παιχνίδια. Είχε τον σεβασμό όλων. Δεν γινόταν αυτό με “το έτσι θέλω”. Τον διεκδικούσε τον σεβασμό με τον χαρακτήρα, την προσωπικότητα και τη μεγάλη του αξία».

«Πόσα σου πήρε ο ουρανός»

Ο Γιώργος Χατζηνάσιος είναι συνθέτης ορισμένων εκ των σημαντικότερων τραγουδιών. Είχε οικογενειακή σχέση με τον σπουδαίο δημοσιογράφο και αναφέρει χαρακτηριστικά: «Με τον Γιάννη υπήρχε φιλική σχέση μεγάλη. Πολλά χρόνια μαζί. Σε γιορτές, γενέθλια παιδιών, ερχόταν σπίτι μου και του έπαιζα στο πιάνο τραγούδια – ήταν λάτρης της μουσικής. Ποιο του άρεσε; Το “Πόσα σου πήρε ο ουρανός”, το δικό μου, που είπε η Δήμητρα Γαλάνη. Αλλά και πολλά γαλλικά τραγούδια, όπως φυσικά το “La vie en rose”. Πηγαίναμε και σε κέντρα και διασκεδάζαμε με τους τραγουδιστές εκείνης της εποχής. Θυμάμαι πως από τους αγαπημένους του ήταν ο Γιάννης Πάριος. Ισως επειδή εκφράζει τον ρομαντισμό πάρα πολύ, όπως ρομαντικός υπήρξε και ο Διακογιάννης. Τέτοιες μελωδίες του άρεσαν. Δεν μιλούσαμε πολύ για τα αθλητικά αν και ήταν Παναθηναϊκάκιας όπως κι εγώ. Μόνο για τα παιχνίδια που ήταν στην επικαιρότητα. Και η σύζυγός του έκανε παρέα με τη δική μου. Η Ρίκα καθόταν δίπλα στο πιάνο αλλά δεν είχε καλό φινάλε η ζωή τους. Λυπάμαι πολύ. Θα τον θυμάμαι τον Γιάννη πάντα με αγάπη μεγάλη».

«Αγαπούσε το γαλλικό τραγούδι»

Το όνομα του Γιάννη Πετρίδη είναι ταυτισμένο με τη μουσική. Επί σειρά ετών κάνει στο ραδιόφωνο εμβληματικές εκπομπές και μπορεί να τονιστεί πως όπως ο Διακογιάννης έμαθε τον κόσμο να βλέπει αθλητικά γεγονότα, έτσι και ο Πετρίδης έκανε το ευρύ κοινό να ακούει μουσική γοητευμένο από τον τρόπο της παρουσίασης. Τώρα, τον ακούμε στο Α’ Πρόγραμμα της ΕΡΤ σε καθημερινή βάση από τις 4 στις 5 και κάθε Κυριακή στο Κόσμος (6-8). Τόνισε χαρακτηριστικά: «Ας μην πω ότι ήταν ο κορυφαίος στον χώρο. Δεν υπάρχει άλλος σαν τον Διακογιάννη. Βέβαια και για να μην γίνει παρεξήγηση, άξιους βλέπουμε, ο Γιάννης Διακογιάννης όμως είχε το κάτι παραπάνω. Μεγαλώσαμε μαζί του. Θα μπορούσα να πω ότι ο τρόπος παρουσίασης των αθλητικών γεγονότων με επηρέασε. Δεν ήταν ενημέρωση όπως άλλες, μου προκαλούσε το ενδιαφέρον. Ελεγε και άλλα πράγματα όταν μετέδιδε αναμετρήσεις ή στίβο. Αυτό ήθελα και εγώ. Οχι το κουτσομπολιό, όχι το lifestyle, αλλά κάποιες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια. Κάποιες φορές είχαμε βρεθεί ή σε ταβέρνα ή σε εκδηλώσεις – δεν μπορώ να πω ότι ήμασταν φίλοι. Μιλήσαμε. Είχα μπροστά μου έναν θεϊκό άνθρωπο στον τομέα του, με γνώσεις, ήθελα να μάθω για αθλητικά όταν μιλούσαμε. Κάναμε συζήτηση και για τη μουσική, επειδή και εγώ αγαπώ το γαλλικό τραγούδι όπως άλλωστε το αγαπούσε πολύ και εκείνος».