«Να τιμωρηθούν για όλες τις ψυχές που χάθηκαν»

Οκτώ νέα κατηγορώ και αναπάντητα «γιατί», γεμάτα δάκρυα και ανείπωτο πόνο για τον μαρτυρικό και άδικο χαμό των δικών τους ανθρώπων, που σφραγίστηκαν με τη διατύπωση μιας και μόνο προσδοκίας ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη και οι κάτοικοι στο Μάτι δεν θα νιώσουν για άλλη μια φορά εγκαταλελειμμένοι από τις Αρχές, καθήλωσαν και χθες τους πάντες στη δίκη για τη μεγαλύτερη τραγωδία των τελευταίων ετών που έχει σημαδέψει τη χώρα μας. Καθένας από τους μάρτυρες περιέγραφε τη δική του τραγική και αληθινή ιστορία. Υπήρχαν στιγμές που στην αίθουσα του Εφετείου της Αθήνας δεν ακουγόταν ούτε μια ανάσα παρά μόνο ο «βουβός» λυγμός του ακροατηρίου. Τα δακρυσμένα μάτια μαρτυρούσαν τη συναισθηματική ένταση της διαδικασίας. Και πώς αλλιώς; Αφού χθες κατέθεσαν άνθρωποι των οποίων οι οικογένειες ξεκληρίστηκαν από την πύρινη λαίλαπα. Εχασαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν. Γονείς, παιδιά, αδέρφια.

Αρχαία τραγωδία… Ράγισαν καρδιές χθες όταν στο βήμα του μάρτυρα βρέθηκε η Αριάδνη Καλεγιαννάκου, η οποία έχασε τον γιο της, τους γονείς και τον αδερφό της εκφράζοντας την πεποίθησή της ότι το τραγικό αποτέλεσμα δεν ήταν μόνο λόγω κακού συντονισμού αλλά ότι υπήρχε και δόλος. «Οι άνθρωποι αυτοί ήταν επιφορτισμένοι για την προστασία των ανθρωπίνων ζωών και παρ’ όλα αυτά φέρθηκαν με τόσο απάνθρωπο τρόπο και άφησαν συμπολίτες τους στο έλεος του Θεού. Στον βωμό των προσωπικών τους φιλοδοξιών έκαψαν το παιδί μου, τους γονείς μου και τον αδερφό μου. Ενα οκτάχρονο παιδί να είχαν βάλει να το διαχειριστεί θα το είχε κάνει πολύ καλύτερα, όχι όλοι αυτοί», είπε η μάρτυρας.

Λίγα λεπτά αργότερα ο σύζυγός της Αναστάσιος Αλεξόπουλος, εμφανώς φορτισμένος περιέγραψε πώς όταν το παιδί του τελικά ταυτοποιήθηκε ανάμεσα στους νεκρούς έφτασε στο σημείο να ζητήσει από το γραφείο κηδειών να το φωτογραφίσουν για να δει τον πόνο που πέρασε… Περιγραφές που παραπέμπουν σε αρχαία τραγωδία…

Ο μονάκριβος γιος του, τον οποίο όπως είπε στην αρχή της κατάθεσής τους, χαιρόταν να τον βλέπει να μεγαλώνει εγκλωβίστηκε μαζί με τους παππούδες του.

«Τελικά κατέληξαν σε ένα χωράφι και κάηκαν ζωντανοί σαν τα ποντίκια. Γιατί άφησαν τον κόσμο να καεί; Γιατί; Γιατί; Γιατί;» επαναλάμβανε ο μάρτυρας γνωρίζοντας ότι απάντηση δεν είχε κανένας να του δώσει.

Είμαστε ζωντανοί νεκροί. Γεμάτη πόνο και η επόμενη μάρτυρας Μαρία Αβραμίδου κατέθεσε για την απώλεια της μητέρας της, της αδερφής, του γαμπρού και του ανιψιού της, ενώ η ίδια και η κόρη της ζουν από θαύμα γιατί έφυγαν λίγο νωρίτερα για το σπίτι τους στην Αθήνα. «Μέχρι τότε ένιωθα ότι ζω σε ένα κράτος που ήταν κοντά μας αλλά εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε κανείς. Δεν θα ήθελα να κατηγορηθεί κάποιος αθώος. Αυτό που νιώθω σαν απλή δικαίωση είναι κάποιος που δεν έκανε καλά τη δουλειά του, να τιμωρηθεί για όλες τις ψυχές που χάθηκαν. Είμαστε ζωντανοί νεκροί. Εχει αλλάξει η ζωή μας. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι έφυγαν μόνοι τους αβοήθητοι. Εγώ με την κόρη μου κατά τύχη ζούμε», κατέθεσε η μάρτυρας.

Ακολούθησε ο δεύτερος ανιψιός της, ο οποίος επίσης από τύχη την κρίσιμη μέρα ήταν στην Κρήτη. Στο πλευρό του βρέθηκαν φίλοι του, ενώ το ακροατήριο σηκώθηκε όρθιο σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη των γονέων και του αδερφού του. Ο 22χρονος Δημήτρης Κατσουλάκης συγκλόνισε περιγράφοντας τις προσπάθειες που έκανε για να εντοπίσει την οικογένειά του, για την ελπίδα που ξαναγεννήθηκε όταν βρήκε άθικτα τα αυτοκίνητά τους και για τον τρόπο που υποχρεώθηκε να μεγαλώσει με τρόπο βίαιο λόγω της απώλειας που έχει σημαδέψει τη ζωή του.

Η δίκη συνεχίζεται την Τρίτη.