«Θέλω να τραγουδάω από Πάολο Κόντε μέχρι Γαρμπή»

Βράδυ Παρασκευής στον Σταυρό του Νότου. Με κόκκινα σνίκερ κι ένα πουκάμισο με άνιμαλ πριντ, ο Κωστής Μαραβέγιας υποδέχεται τους φίλους του σε ένα σκηνικό που, όπως είχε ο ίδιος προϊδεάσει, θυμίζει το σαλόνι του σπιτιού του. Κορίτσια με μοβ μαλλιά, αγόρια με μπούκλες, γυναίκες και αντροπαρέες κάθε ηλικίας δίνουν τον ρυθμό, χορεύουν και απαντούν στις αυθόρμητες σκέψεις του. «Τα παλιά τα αγαπάτε, το ξέρω, θα μάθετε και τα καινούργια και θα ουρλιάζετε» λέει αφού ερμηνεύει ένα κομμάτι με ήχο ηλεκτρονικό από το «Πόρτο Φίνο», τον επερχόμενο δίσκο του. «Οπ, άκουσα μια σωστή δεύτερη» αναφωνεί ενώ το κοινό τραγουδά μια επιτυχία του.

Για όσα συμβαίνουν τις Παρασκευές στη Θαρύπου και Φραντζή, συζητήσαμε ένα απόγευμα στο στέκι του στην Αναπαύσεως, το Joshua Tree Café, όπου έμαθα πώς κάποιες χαμηλές τιμές βιταμινών, ένα ντοκιμαντέρ στο Netflix, ένας γιατρός και η αγάπη του για τις φακές και τα χόρτα τον οδήγησαν στον βιγκανισμό. «Ηταν Οκτώβριος του 2019. Την ίδια μέρα έκοψα και το αλκοόλ. Δεν το παίζω καλός Σαμαρείτης, το επέλεξα γιατί μου κάνει καλό» εξηγεί για την επιλογή που έκανε πριν από την πανδημία. «Δεν ξέρω αν η σοφία κερδίζεται με μια-δύο καραντίνες, αλλά σίγουρα μια αυτογνωσία, ναι, την κερδίσαμε. Και μάθαμε να μην αναβάλλουμε πράγματα που δίνουν χαρά σε όσους αγαπάμε. Εγώ παντρεύτηκα. Ηταν ένα χαρμόσυνο γεγονός, μια αναλαμπή μέσα στο σκοτάδι. Δεν πρέπει να τσιγκουνευόμαστε κουβέντες καλές, αγκαλιές, φιλιά, ραντεβού. Θέλει μια απλοχεριά, εγώ αυτό κατάλαβα, ότι τώρα, τώρα, ποιον φίλο σου δεν έχεις δει, αυτόν, πάρ’ τον τηλέφωνο να πας να τον δεις. Και εκείνος με την ίδια επιθυμία να έρθει. Είχαμε κλειστεί αρκετά, ήταν και η ψευδαίσθηση που δημιουργεί το Διαδίκτυο, αλλά δεν είναι αυτή η πραγματική ζωή».

Μπόνο στον καθρέφτη

Για τον καλλιτέχνη Μαραβέγια όλα ξεκίνησαν από το Αγρίνιο, όπου πιτσιρικάς ζούσε το όνειρό του με έναν καθρέφτη κι ένα πικάπ. «Από μικρός το ήθελα πάρα πολύ. Πραγματοποιούσα τη φαντασίωσή μου στο σπίτι όταν έλειπαν όλοι. Εβαζα το πικάπ τέρμα, ήμουν ο Μπόνο των U2, κοιταζόμουν στον καθρέφτη και τραγουδούσα. Κι ύστερα με έπιανε μια θλίψη ότι δεν είμαι ο Μπόνο. Μετά, κάτι σχολικές γιορτές που έπαιζα πιάνο, κάτι που η τότε καψούρα μου ήθελε να της τραγουδήσω το “Imagine”, οπότε μελετούσα και το έλεγα σχεδόν με δάκρυα στο Δημοτικό Θέατρο Αγρινίου. Ολα αυτά με πήγαιναν όλο και πιο κοντά σε αυτό που λέγεται “ζω από τη μουσική”», περιγράφει για τη γενέτειρά του που με τα χρόνια λειτούργησε ως ο εκτοξευτήρας που τον έστειλε στον τόπο της προσωπικής του αναγέννησης. «Οταν είσαι σε ένα μικρό μέρος, περιστοιχίζεσαι από βουνά κι οι επιλογές είναι λίγες, αν είσαι ανήσυχος, έχεις μεγαλύτερη δίψα να φύγεις. Οπότε, κοιτώντας πίσω, θα έλεγα ότι ήμουν τυχερός που μεγάλωσα εκεί γιατί μετά πήγα στην Ιταλία και ήταν σαν να ξαναγεννήθηκα» αναφέρει. Στην πορεία της κουβέντας θα μάθαινα όλα όσα του έβαλαν κατά καιρούς φωτιά – Μαντσίνι, Μορικόνε, Μάλερ, Πουτσίνι, Μάνου Τσάο, Tame Impala, Σεφέρης, Πατρίκιος, Καβάφης – κι έβγαλαν μέσα από τις στάχτες τον περφόρμερ-δημιουργό με τα φλοράλ πουκάμισα που απενοχοποίησε το συναίσθημα της χαράς για τους θαμώνες των μουσικών σκηνών προσεγγίζοντας την ποπ με μια διάθεση φιλοσοφική, με κλασικό βάθος.

Οταν δεν είναι Παρασκευή, ξεκινά τη μέρα του με ειδήσεις από ξένα ΜΜΕ: NYT, The Atlantic. (Σε περίπτωση, μάλιστα, που πατήσει ο Πούτιν το κουμπί, έχει αποφασίσει ποιους τρεις ελληνικούς δίσκους θα σώσει: «Οδός Ονείρων» / «Τραπεζάκια έξω» / «Βραχνός Προφήτης»). Ελληνικούς ιστότοπους τσεκάρει μόνο για 10′ καθώς έχει ενεργοποιήσει λόγω των ακραία αρνητικών ειδήσεων το “parental control”. Επειτα, εμπνέεται από τα μικροπράγματα της ζωής – «παντού υπάρχει πάντα κάτι καινούργιο να ανακαλύψεις» – και τα κάνει τραγούδι που θυμίζει κάτι από μπαλάντα late 70s. Ενίοτε, ταξιδεύει με αεροπλάνα – τα οποία παλιά φοβόταν – κι ενώ έξω πέφτουν κεραυνοί κι αστραπές, εκείνος ακούει μουσική και σκέφτεται εκστασιασμένος «τι όμορφος που είναι ο κόσμος». Οταν είναι στη γη, συγκινείται με την καλή πλευρά των ανθρώπων. «Μου αρέσει το πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης, με συγκινεί αφάνταστα» παραδέχεται. Λίγο πριν κοιμηθεί, διαβάζει στο iPad τα τεχνολογικά νέα της μουσικής. Και καμιά φορά ξανανοίγει το φως για να σημειώσει κάποιον στίχο που έπλασε το μυαλό του πριν από το πρώτο όνειρο.

Η «σούπερ μπάντα»

Μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου θα γίνεται «ένα» με όσους θέλουν να λάβουν μέρος σε αυτό το μουσικό πάρτι κεφιού και οικειότητας, καθώς τα live του στον ΣτΝ πήραν παράταση. «Δεν θέλω να κάνω σπόιλερ, αλλά έχω επιθυμία να τραγουδήσω από Πάολο Κόντε μέχρι Καίτη Γαρμπή» λέει πριν με αποχαιρετήσει με την υπόσχεση πως θα επιστρέψει κάποτε με ένα σχήμα «φανταστικό», σε τόπο αληθινό – το Καλλιμάρμαρο -, τη «σούπερ μπάντα» όπως την αποκαλεί, με τον ίδιο στα τύμπανα, την Μποφίλιου στα πλήκτρα, τον Δεληβοριά στη μελόντικα και το γιουκαλίλι, τον Χαρούλη στο λαούτο, τον Μουζουράκη στην κιθάρα και τη φυσαρμόνικα και φρόντμαν – μπροστάρη τον Διονύση Σαββόπουλο. «Φαντασίωση είναι» εξηγεί χαμογελαστός προσθέτοντας: «Μπορεί να γίνει όμως, θα είχε πολλή πλάκα». Σπόιλερ: η βιβλιοθήκη στη σκηνή της παράστασης δεν είναι ντεκόρ.