Η εξίσωση του Αϊνστάιν

Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες που λειτουργούν σήμερα βασίζονται στη διαδικασία της σχάσης για την παραγωγή ενέργειας: ένα νετρόνιο συγκρούεται με μεγάλη ταχύτητα με το άτομο ενός βαρέος στοιχείου, δηλαδή του ουρανίου, διασπώντας το σε δύο πιο ελαφρά άτομα, με ταυτόχρονη παραγωγή θερμότητας και ενέργειας. Ταυτόχρονα, όμως, παράγονται και πυρηνικά απόβλητα, που έχουν πολύ μεγάλο χρόνο ζωής, θέτοντας σε κίνδυνο το περιβάλλον και τον άνθρωπο.

Κατά τη σύντηξη, η διαδικασία είναι ακριβώς αντίθετη: δύο άτομα από ελαφρά ισότοπα του υδρογόνου, συνήθως το δευτέριο και το τρίτιο, ενώνονται προκειμένου να σχηματίσουν ένα πιο βαρύ στοιχείο, δηλαδή το ήλιο. Με αυτόν τον τρόπο, ο οποίος προσομοιάζει στην παραγωγή ενέργειας στον ήλιο, τα δύο αρχικά άτομα χάνουν μικρό μέρος της μάζας τους, το οποίο μετατρέπεται σε ενέργεια.

Η εξήγηση βρίσκεται στην περίφημη εξίσωση του Αϊνστάιν: E=mc2 (η κινητική ενέργεια ισούται με το γινόμενο της σχετικής μάζας με το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός). Επειδή η ταχύτητα του φωτός είναι τεράστια – περίπου 300.000 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο – ακόμη και πολύ μικρή ποσότητα μάζας αρκεί για να παραχθούν τεράστιες ποσότητες ενέργειας.