Εφη Σταμούλη

Δεν ονειρεύομαι συχνά, ή πιο σωστά δεν τα θυμάμαι τα όνειρά μου. Πολύ θα ‘θελα όμως να τα θυμάμαι. Πάντα τους ζήλευα όσους είχαν όνειρα να διηγηθούν. Αλλοτε τρυφερά, άλλοτε ακατανόητα, που μάταια προσπαθούν να εξηγήσουν, άλλοτε νοσταλγικά κι αγαπησιάρικα, άλλοτε όνειρα εφιαλτικά, με απώλειες και στιγμές γεμάτες αγωνία.

Ωσπου, πρόσφατα σχετικά, άρχισε ένα όνειρο να με επισκέπτεται συχνά. Μ’ έναν τρόπο επίμονο κι επαναληπτικό. Σαν να ήθελε κάτι να μου πει, που όμως ποτέ δεν καταλάβαινα ακριβώς, γιατί ποτέ δεν έφτανε στο τέλος. Αρχιζα κάτι να διηγούμαι, κάτι που ήξερα πολύ καλά, που όμως πάντα μια λεπτομέρεια μου ξέφευγε, σαν κάτι να μη θυμόμουνα ακριβώς… και τότε ξαφνικά, μια φίλη μου πολύ αγαπημένη που πια δεν είναι ανάμεσά μας έρχεται δίπλα μου κι αφού με κοιτάζει επίμονα σαν να μου λέει «πλάκα μού κάνεις, δεν γίνεται να ξεχνάς, δεν γίνεται να μη θυμάσαι», αρχίζει να μου ψιθυρίζει στ’ αφτί τα πάντα… Πώς ξεκινήσαμε μικρά παιδιά γεμάτα όνειρα και ελπίδες κι αφοβιά, πώς σπάσαμε τα μούτρα μας και δεν μας ένοιαζε καθόλου, πώς σηκωθήκαμε, τινάξαμε τα αίματα κι αρχίσαμε να τρέχουμε στο φως με μια ταχύτητα τρελή, πώς ανεβαίναμε κι ανεβαίναμε και πέφταμε και ξανασηκωνόμασταν, και τρέχαμε και μεγαλώναμε και κάναμε τρέλες κι άλλες τρέλες και κάποιοι μας μάλωναν και δεν μας ένοιαζε, και λέγαμε αλήθειες και λέγαμε και ψέματα, και μεγάλωνε κι άλλο ο κόσμος και μεγαλώναμε κι εμείς, κι ύστερα ήμασταν εμείς πια οι μεγάλοι κι έρχονταν άλλοι νεότεροι, και κάποιοι σχεδόν παιδιά, κι έπρεπε εμείς τώρα να τους προσέχουμε, αλλά εμείς δεν θέλαμε που ήμασταν μεγάλοι, και συνεχίζαμε να κάνουμε τρέλες αλλά τώρα πια στα κρυφά, μη μας μαλώσουν οι νεότεροι, μη δεν μας πάρουν πια στα σοβαρά… και συνεχίζαμε να γελάμε και να ονειρευόμαστε και να γελάμε… και να καταλαβαίνουμε πως φτάνουμε στο τέλος, ή σ’ ένα τέλος πάντων, που όμως δεν πειράζει που είναι τέλος, γιατί περάσαμε καλά, και μάθαμε απ’ τα λάθη μας, και ήμασταν χαρούμενοι τις πιο πολλές φορές, γιατί είναι ευτυχία να χαίρεσαι εύκολα, και να γελάς και να ‘σαι ευτυχισμένος με τα λίγα, γιατί αν περιμένεις τα πολλά, μπορεί να μην προφτάσεις να χαρείς πολλές φορές, κι ύστερα θα λυπάσαι που δεν χάρηκες, μα θα ‘ναι πια αργά, δεν θα προλαβαίνεις, άρα να χαίρεσαι το τώρα, και άρα το τότε και το πριν, και να μιλάς, να μη σιωπάς, και να ‘σαι ευγενικός, και να ‘σαι αυστηρός, και να ακούς, προπάντων να ακούς, χωρίς να κρίνεις, και ν’ αγαπάς γιατί αυτό μονάχα μένει, και να κατανοείς τις δυσκολίες γιατί ποιος από μας δεν είχε δυσκολίες, και να αγαπάς αυτούς που δεν σου μοιάζουν γιατί τι πιο ωραίο από αυτό που δεν σου μοιάζει, που είναι διαφορετικό, που είναι αλλιώτικο, τι βαρετό που είναι να ‘μαστε όλοι ίδιοι. Τι ωραία που είναι, όλοι να βρίσκουμε τη θέση μας σε αυτόν τον κόσμο, όλοι να είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι να λέμε τι αισθανόμαστε, ποιον αγαπάμε χωρίς ντροπή, χωρίς κανένα φόβο πως κάποιος θα μας βάλει στη γωνία, κάποιος θα μας στερήσει τη χαρά, κι ύστερα ξύπνησα. Λες κι ήταν όνειρο…

Μ’ αυτή τη φίλη που σας έλεγα, μοιραστήκαμε είκοσι πέντε χρόνια το ίδιο καμαρίνι. Ή είκοσι έξι; Αχ μωρέ Μένη…

INFO

Η Εφη Σταμούλη είναι ηθοποιός. Αυτό το διάστημα συμμετέχει στην παράσταση του ΚΘΒΕ «Οποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του», του Γιώργου Καπουτζίδη, που θα παρουσιαστεί στο Βασιλικό Θέατρο από το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου.