«Οδυνηρή είναι η λέξη που χάνεται αν δεν την αξιολογήσεις»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… διαβάζοντας το μυθιστόρημα του Νταβίντ Γκρόσμαν «Στο τέλος της Γης».

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα… τα Nocturnes του Σοπέν.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής… είναι όταν μια λέξη ή μια φράση που έρχεται απρόσμενα στο μυαλό σου, συμβαίνει να είναι σπάνιας έμπνευσης, που αν δεν την αξιολογήσεις έτσι, τότε τη χάνεις στιγμιαία.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν… τα «Διηγήματα» του Παπαδιαμάντη, το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» του Χεμινγκγουέι, τα «Ποιήματα» του Διονυσίου Σολωμού.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… την αποδέχομαι άνετα όταν είναι καλοπροαίρετη, μελετημένη και χωρίς προκατάληψη.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… δεν ξεκινάει, γιατί είναι συνεχώς παρούσα.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι… Δεν είναι ακριβώς η αρχή, αλλά βρίσκεται στους πρώτους στίχους της «Αντιγόνης» του Σοφοκλή: «Ακτίς Αελίου το κάλλιστον φάος…» (Ακτίνα του Ηλιου, κάλλιστον φως).

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι… η λογοτεχνία είναι αέναη και διαρκώς παρούσα και ο χρόνος την ξεκαθαρίζει. Η κρίση βρίσκεται στην κοινωνία. Δεν υπάρχει λογοτεχνία της κρίσης και αν ναι, είναι θνησιγενής.

Το βιβλίο «Γράμματα στη μαμά» (εκδ. Βακχικόν) της Τώνιας Σαμαρά ξεκινά με τα παράπονα μιας κόρης, της Ελμας, προς τη μάνα της, καθώς αναθυμάται τη ζωή της από τότε που γεννήθηκε. Στην πορεία αποκαλύπτονται πτυχές όπου η Ελμα προφητεύει πως θα συμβούν απίστευτα πράγματα, καθώς νιώθει ότι από τον τρόπο που μεγάλωσε η ίδια, αποπροσανατολισμένη από καθετί που σημαίνει ρεαλισμό, είναι ανίκανη να μεγαλώσει το παιδί της.