Η ανησυχία των πρώην

Η ανησυχία των πρώην

Στην ταβέρνα του «Βασίλη», στην Κηφισιά, το προχθεσινό δείπνο για δύο, των Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή, ήταν περισσότερο για μια ανασκόπηση της κατάστασης, παρά για αποφάσεις μείζονος σημασίας – του είδους «έλα να αδειάσουμε μαζί τον Κυριάκο». Παρότι χθες συνάντησα «κλειστά τα στόματα» που λέει κι ο Αντωνάκης Ρέμος, όλο και κάτι κυκλοφόρησε περί αυτού – κάποιος έμαθε κάτι, κάτι είπε σε έναν άλλον, κάπως έφτασε και σε εμένα «κατιτίς». Το μόνο, μέσες-άκρες που μπορώ να μεταφέρω εδώ, είναι ότι ουδείς εκ των δύο είναι ευχαριστημένος με το πώς εξελίσσεται η κατάσταση, ειδικά στο θέμα των ημερών – τις υποκλοπές/παρακολουθήσεις. Και οι δύο μια ανησυχία την έχουν, ειδικά για την τροπή που μπορεί να λάβει το πράγμα – μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει το απόλυτο πρόβλημα για την παράταξη, αλλά «ποτέ δεν ξέρεις». Ο Κ. Καραμανλής έχει μια (τραυματική) εμπειρία επ’ αυτού, το σκάνδαλο με τις παρακολουθήσεις της Vodafone το 2004-2005. Ομως δεν άλλαξαν και πολλά, από την ημέρα που είχαν συμφάγει στη Θεσσαλονίκη – το βράδυ μετά την ομιλία του προέδρου Κυριάκου στο Βελλίδειο. Κατά τα λοιπά, το δείπνο κύλησε χαλαρά, απόλαυσαν και οι δύο την κουζίνα του «Βασίλη» – ο Σαμαράς πηγαίνει συχνά εκεί, αλλά και για τον Κ. Καραμανλή ήταν ένας οικείος κόσμος – παϊδάκια, μπριζόλες, κάθε λογής και η κορυφαία «σταβλίσια», μπιφτέκια υπέροχα, συκώτι μοσχαρίσιο, γαρδουμπάκια, πατάτες τηγανητές, ωραία πράγματα.

Θα τους ρίξει στον… κουβά

Το επόμενο ραντεβού θα είναι Τετάρτη στις 7 του μηνός, στο Παλλάς – στην ομιλία του Αντώνη Σαμαρά για το Ιδρυμα που φτιάχνει και αυτός (κάθε πρωθυπουργός έχει ένα ίδρυμα – κανόνας). Θα είναι και ο Κυρ. Μητσοτάκης παρών, γιατί αν είσαι παρών, δύσκολα ο άλλος θα αποφασίσει να στα ρίξει – αν υπήρχε βέβαια ποτέ, τέτοια περίπτωση. Τον Αύγουστο στα Ανώγεια, απέφυγε να παραστεί στην εκδήλωση για τον Γιάννη Κεφαλογιάννη, και είδατε τι έγινε: παρεισέφρησαν (!..) στο κείμενο του ομιλητή Κ. Καραμανλή δύο (άτιμες) παράγραφοι για τις υποκλοπές/παρακολουθήσεις, τις διάβασε ο άλλος, και μετά… πήρε φωτιά το Κορδελιό. Και έτρεχαν και δεν έφταναν οι «πυροσβέστες» να τη σβήσουν τη φωτιά, στο φόρτε της αντιπυρικής περιόδου – μέχρι και η αγαπημένη Ντόρα, πήγε στο γραφείο του Καραμανλή στην οδό Κυριακού, να του ζητήσει να πέσουν οι τόνοι. Ο Αντώνης (Σαμαράς) είναι βέβαια μια άλλη περίπτωση. Και παρορμητικός είναι και νεύρα (πολλά νεύρα) έχει για μερικά πράγματα που γίνονται και άλλα που δεν γίνονται επί διακυβέρνησης Κυριάκου, όμως δεν είναι αυτός που θα ανάψει το φιτίλι για να γίνει το μαγαζί… Κούγκι. Αρα, όσοι (από τους «απέναντι») επενδύουν στην ομιλία του της προσεχούς Τετάρτης, θα πάνε κατευθείαν «κουβά» – είμαι βέβαιος!

Ηχηρές παρουσίες και απουσίες

Μητσοτάκης, Καραμανλής, το σύνολο σχεδόν της κυβέρνησης, και ένα πλήθος μεσσήνιων φίλων θα δώσει το «παρών» σε αυτή την κορυφαία για τον Αντώνη Σαμαρά στιγμή. Ποιος άλλος θα είναι παρών; Μα ο εταίρος του, στη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, της περιόδου 2012-2015, Ευάγγελος Βενιζέλος. Ρώτησα σχετικά συνεργάτη του προέδρου Αντώνη – «το θεωρώ βέβαιο» μου απάντησε. Οτι θα παραστεί φυσικά. «Εκτός κι αν βρίσκεται εκτός Ελλάδος», πρόσθεσε. Αντιθέτως δεν θα παραστεί ο φίλος Προκόπης (Παυλόπουλος). Παρότι εκλήθη διά προσωπικής προσκλήσεως, ο πρόεδρος Προκόπης, απάντησε ευγενικά ότι «δεν μπορεί να παρευρεθεί, διότι την ώρα της εκδήλωσης έχει μάθημα στο Πανεπιστήμιο», αλλά όσοι τον γνωρίζουν, ξέρουν ότι και μάθημα να μην είχε πάλι δεν θα έδινε το «παρών» σε μια κατάμεστη αίθουσα, όπως αυτή του Παλλάς, στην οποία οι δικοί του φίλοι ζήτημα αν συμπλήρωναν τα δάχτυλα του ενός χεριού.

Οπότε σοφότατα ποιών, απέφυγε ευσχήμως τη βάσανο. Αλλά να το πιστώσουμε στον Σαμαρά το credit  – έκανε την υπέρβαση και τον κάλεσε τον Προκόπη. Δεν τον παρέλειψε, αν και οι προσωπικές τους σχέσεις έχουν περάσει από τα σαράντα κύματα, ειδικά μετά τη Novartis…

Του Βοτανικού οι κορμοράνοι

Δάκρυσα, παρά λίγο χθες, διαβάζοντας ανάρτηση του γνωστού δικαιωματιστή, επικεφαλής του σχετικού τομέα του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτη Λάμπρου. Ο σύντροφος Παναγιώτης, αναφέρθηκε στην εκκένωση (της ντροπής για κάθε άνθρωπο) «δομής» του Ελαιώνα, που την είχε στήσει ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο που κυβερνούσε – ένας λεκές για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μια αληθινή ντροπή!

Και ο κύριος Λάμπρου τη γνώριζε αυτήν την ντροπή, αλλά δεν έκανε τίποτε για να πιέσει η κυβέρνησή του να την κλείσει. Αυτός που υποτίθεται ότι είναι έτοιμος να συνδράμει κάθε αναξιοπαθούντα. Τέλος πάντων, η Αστυνομία την εκκένωσε τη δομή προχθές Τετάρτη, και ο Λάμπρου ανήρτησε το ακόλουθο δακρύβρεχτο:

«Μπήκε ο χειμώνας. Εξω βρέχει… Αυτό το χειμωνιάτικο πρωινό οι δυνάμεις καταστολής βρήκαν την ευκαιρία να εκκενώσουν το Καμπ του Ελαιώνα. Με βία, ως συνήθως… Με ανθρώπους κολλημένους στον τοίχο, με μεταφορά των αρρώστων στο Αλλοδαπών και όχι σε νοσοκομείο. Τα συμφέροντα πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων».

Κάποιος να πει στον σύντροφο, ότι όταν μιλάει για τον Ελαιώνα να μη μιλάει για «συμφέροντα», γιατί θα μπερδευτεί κανείς και θα νομίσει ότι αναφέρεται σε εκείνη την όχι τόσο μακρινή περίοδο του 2008, όταν ο αρχηγός του και μερικοί – καμιά 50αριά, νομίζω – σύντροφοί του είχαν ανακαλύψει κάτι… κορμοράνους να κόβουν βόλτες στον Ελαιώνα, και είπαν να τους… προστατεύσουν. Πλάκωσαν λοιπόν τις προσφυγές στα δικαστήρια και τις κινητοποιήσεις ως… φιλόζωοι, και κάπως έτσι, απέτρεψαν την κατασκευή του γηπέδου του Παναθηναϊκού, και ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου. Τότε που υπήρχε μόνο ένα – εκείνο στο Μαρούσι. Το οποίο όσο να πεις, μια πελατεία, θα την έχανε. Αλλά ευτυχώς, χάρις στο κοπάδι με τους… κορμοράνους, όλα πήγαν καλά, και δεν έγινε ούτε το γήπεδο, ούτε το εμπορικό…

(Μια μικρή συμβολή στη συλλογική μνήμη είναι αυτό το τελευταίο – που μερικοί μερικοί κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να ατονήσει…)\

Ρίχτερ ανησυχίας

Στην ωραία μας χώρα, προφανώς ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει ό,τι θέλει, όποτε το θέλει, και με τον τρόπο που επιθυμεί. Οταν όμως κατέχεις μια καίρια θέση, η οποία είναι συνάρτηση της πολιτικής προστασίας και η οποία πλην των άλλων, συναρτάται απολύτως και με την κοινωνία, οφείλεις να σκέφτεσαι διπλά πριν μιλήσεις, και πολύ περισσότερο να φιλτράρεις το τι είναι αυτό που λες. Αναφέρομαι, όπως φαντάζομαι έχει γίνει ήδη αντιληπτό, στον καινούργιο καβγά που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε σεισμολόγους σχετικά με τον σεισμό που εκδηλώθηκε στην Εύβοια, και έγινε αισθητός στην Αθήνα. Δύο επιστήμονες (εγώ δεν είμαι σε θέση να αμφισβητώ τίποτε από την επιστημοσύνη τους) πλακώνονται εδώ και μέρες στα κανάλια, αλλά το φυσικό αποτέλεσμα αυτού του δημόσιου «ξεκατινιάσματος» (συγγνώμη για την έκφραση) είναι να προκληθεί ανησυχία στον κόσμο, και μάλιστα για ένα θέμα που αναφέρεται στους γονιδιακούς, προαιώνιους φόβους του ανθρώπινου γένους – τους σεισμούς.

Δεν υπάρχει κάποιος να τους μαζέψει; Αναρωτιέμαι. Που βγαίνει ο άλλος, και λέει με το πιο φυσικό ύφος ότι «ανησυχεί» για τις Αλκυονίδες που πριν από 40 χρόνια έδωσαν τον καταστρεπτικότερο σεισμό στην Αθήνα. Ανησυχείς κύριε; Κράτα το, για τον εαυτό σου. Ή ενημέρωσε αυτούς που πρέπει. Μη βάζεις τον κόσμο όμως, εν καιρώ έντονης σεισμικής δραστηριότητας, να μετράει μέρες πότε θα γίνει ο σεισμός στον Κορινθιακό. Ελεος, πια.