Μπούρδες

Μιλώντας στο Λονδίνο, ο Πρωθυπουργός χαρακτήρισε «crap» όσα λένε διάφοροι θεληματίες για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα.

Κατά μια απόδοση «σκατά». Κατά μια άλλη «μπούρδες» ή «μαλακίες».

Είναι το ελάχιστο που περιμένει να ακούσει (και μάλιστα στο εξωτερικό) κάθε έντιμος πολίτης και κάθε εργαζόμενος στον Τύπο από τον Πρωθυπουργό μιας δημοκρατικής χώρας.

Οι ελευθερίες μας δεν τίθενται υπό την έγκριση ή την πιστοποίηση κανενός.

Αν δεν υπήρχε άλλωστε ελευθεροτυπία δεν θα περιμέναμε να μας το πει ο Πρωθυπουργός.

Δεν θα ψάχναμε πέντε περαστικούς Χωρίς Σύνορα να ανησυχήσουν για πάρτη μας. Ούτε φυσικά θα χρειαζόταν ένας ακτιβιστής από κάποια εφημερίδα της… Μπρατισλάβας!

Θα το είχαμε καταλάβει πρώτοι όσοι βιώνουμε την ελευθεροτυπία στην Ελλάδα κάνοντας τη δουλειά μας.

Αλλά κάνοντας τη δουλειά μας όπως νομίζουμε εμείς. Οχι όπως νομίζουν κάποιοι άλλοι.

Εως τώρα δεν έχω ακούσει καμία επιβολή, απαγόρευση ή περιορισμό στην ελευθερία του Τύπου πέρα από τα όρια του νόμου. Ο καθένας επιλέγει (και ευτυχώς…) να δημοσιεύει και να λέει ό,τι  κατέβει στο κεφάλι του.

Με μια αυτονόητη διευκρίνιση. Πως «ό,τι του κατέβει στο κεφάλι» είναι ασφαλώς άσκηση ελευθερίας. Αλλά δεν είναι απαραιτήτως άσκηση δημοσιογραφίας.

Ζούμε σε μια χώρα με δεκάδες εφημερίδες, sites, περιοδικά, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις – μεταξύ των οποίων εννέα (!) σταθμοί πανελλαδικής εμβέλειας…

Κι όπου ο καθένας διαλέγει να είναι με τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα, με τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό, με τους Ινδιάνους ή τους καουμπόηδες.

Κανονικά πράγματα, δηλαδή.

Είναι συνεπώς ακατανόητη η ανοχή των επαγγελματιών του Τύπου απέναντι σε τέτοιες κατηγορίες. Κι ακόμη πιο ανεκδιήγητη είναι η αναπαραγωγή τους από δημοσιογράφους.

Δεν μπορεί οι επαγγελματικές ενώσεις να ανησυχούν για κάθε πέταγμα της πεταλούδας και να αφήνουν αναπάντητες μομφές που προσβάλλουν τον δημοσιογραφικό κλάδο και τον ελληνικό Τύπο στο σύνολό του.

Συνηθίζουμε να λέμε πως «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Προφανώς δεν είμαστε, κι αυτό άλλωστε διασφαλίζει τον πλουραλισμό μας.

Αλλά ακριβώς επειδή δεν είμαστε όλοι ίδιοι, η ελευθερία του Τύπου συνίσταται στη δυνατότητα να δείχνει ο καθένας ό,τι είναι και να λέει ό,τι επιλέγει να πει…

Χωρίς των έλεγχο των αρχών αλλά ούτε και κανενός άλλου αυτόκλητου ιδεολογικού χωροφύλακα.

Ο Καμί έλεγε πως χάρη στην ελευθερία του Τύπου, ο Τύπος μπορεί να είναι καλός ή κακός. Με άλλα λόγια, πως χάρη στην ελευθερία όλων μπορεί ο καθένας να επιλέγει τον Τύπο που του αρέσει και εμπιστεύεται.

Και εξηγούσε όμως πως χωρίς ελευθερία ένας Τύπος δεν μπορεί να είναι παρά μόνο κακός.