Θράσος

Το κακό ξεκίνησε με τους Αραβες. Ηθελαν, λέει, δημοκρατία. Αντί να ακούσουν τους «ρεαλιστές», που τόνιζαν ότι δεν είναι όλοι οι λαοί ώριμοι για όλα, άκουσαν τον Ομπάμα και απαίτησαν να αποκτήσουν κι εκείνοι τις ελευθερίες που ισχύουν και στη Δύση. Αποτέλεσμα; Να ανατραπούν ορισμένοι ηγέτες που εξασφάλιζαν τη σταθερότητα, όπως ο Μουμπάρακ και ο Καντάφι, και να βυθιστεί η περιοχή είτε σε ένα νέο, ακόμη μεγαλύτερο σκοτάδι, είτε στο χάος.

Υστερα είχαμε τους Ουκρανούς. Κι αυτοί δημοκρατία ήθελαν. Αντί να ακούσουν τους «ρεαλιστές», που επισήμαιναν πως όταν βρίσκεσαι δίπλα στη Ρωσία το πολύ που μπορείς να διεκδικήσεις είναι να είσαι ένας ημι-δορυφόρος, αποπειράθηκαν να χτίσουν μια σύγχρονη, ανεπτυγμένη, ευρωπαϊκή χώρα και να ζητήσουν την ένταξή της στους μεγάλους διεθνείς οργανισμούς. Το Κρεμλίνο, όπως είναι φυσικό, αντέδρασε σε αυτή την πρόκληση. Οταν όμως αποφάσισε να τους επαναφέρει επιτέλους στην τάξη, οι Ουκρανοί όχι μόνο δεν παραδόθηκαν, αλλά αντιστάθηκαν, και εξακολουθούν να αντιστέκονται, και να σημειώνουν προόδους στο πεδίο των μαχών. Αποτέλεσμα; Να θυμώσει ο Πούτιν, να ακριβύνουν οι τιμές της ενέργειας και να έχουμε μπροστά μας έναν δύσκολο χειμώνα.

Ακολούθησαν οι Ιρανοί. Οι τύποι αυτοί δεν ξέρουν πραγματικά τι θέλουν. Το κοσμικό καθεστώς του Σάχη τούς βρώμαγε και η θεοκρατία των μουλάδων τούς ξινίζει. Τώρα οι γυναίκες δεν θέλουν να φορούν μαντίλα, που αποτελεί συστατικό στοιχείο της παράδοσής τους! Εντάξει, έχει και η υπομονή τα όριά της.

Οι τελευταίοι σε αυτή την αλυσίδα του θράσους είναι οι Κινέζοι. Μέρες τώρα, διαμαρτύρονται για τους περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί λόγω Covid, δείχνοντας αχαριστία προς το καθεστώς που τους απήλλαξε από τις ολέθριες συνέπειες των εμβολίων. Προσοχή, μην τα μπερδεύετε, λέει ο Ιαν Μπρέμερ, ιδρυτής του Ινστιτούτου Eurasia, που η τελευταία βαρύνουσα πρόβλεψή του ήταν ότι οι Ρώσοι δεν θα εισβάλουν στην Ουκρανία: οι Κινέζοι θέλουν μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων, όχι περισσότερες πολιτικές ελευθερίες. Προσοχή, μην τα μπερδεύετε, συμπληρώνει και η Αλέσια Αμιγκίνι από το Ινστιτούτο Διεθνών Πολιτικών Σπουδών του Μιλάνου: οι Κινέζοι επικρίνουν την πολιτική του Σι Τζινπίνγκ για τον κορωνοϊό, όχι γενικά το καθεστώς.

Εστω κι έτσι, αναρωτιόταν χθες η Corriere della Sera, η κινεζική κρίση είναι καλή είδηση για τη Δύση; Εκ πρώτης όψεως ναι, απαντούσε. Είναι σημαντικό ότι αμφισβητείται ένας αυταρχικός ηγέτης. «Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι μια Κίνα με μικρότερη αυτοπεποίθηση είναι μια λιγότερο επικίνδυνη Κίνα: οι αδύναμοι ηγέτες προσπαθούν πάντα να αλλάξουν την ατζέντα δείχνοντας μεγαλύτερη επιθετικότητα προς το εξωτερικό. Ολα αυτά που συμβαίνουν αυτές τις ημέρες μεταξύ Πεκίνου και Σαγκάης θα σκάσουν πάνω μας, με εντελώς απροσδόκητες συνέπειες».

Γι’ αυτό, όποιος θέλει, ας αρκεστεί σε κάτι συμβολικό στο Μουντιάλ – μολονότι και αυτό αμφισβητείται από τους «ρεαλιστές». Η πολλή δημοκρατία, ας το καταλάβουμε, είναι επικίνδυνη.