Η Κιβωτός της εξουσίας

Σε συνέντευξή της, χθες, η υφυπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου επιβεβαίωσε κάτι πολύ σοβαρό για την Κιβωτό του Κόσμου, κάτι που κυκλοφορούσε ως δημοσιογραφική πληροφορία. Συγκεκριμένα, επιβεβαίωσε ότι το ίδρυμα εμπόδιζε την υιοθεσία παιδιών, με τη μέθοδο να δηλώνει το υποψήφιο προς υιοθεσία παιδί ως δήθεν ευρισκόμενο σε διαδικασία επανένωσης με τη βιολογική οικογένειά του, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να μην υπήρχε για χρόνια ολόκληρα καμία επαφή του παιδιού με την οικογένειά του. Ανέφερε μάλιστα μία περίπτωση η κ. Μιχαηλίδου, στην οποία αυτό συνέβαινε επί εξαετία.

Αν ευσταθούν αυτά – και δεν έχω κανέναν λόγο να το αμφισβητώ, αφού το λέει η αρμόδια υφυπουργός – τότε δικαιούμεθα και εμείς να υποψιαζόμαστε ότι, με την πάροδο του χρόνου και την κοινωνική αναγνώριση που έφερε για τους δημιουργούς της, η Κιβωτός είχε εξελιχθεί σε αυτοσκοπό. Φαίνεται, με άλλα λόγια, ότι σκοπός της λειτουργίας της ήταν η διαιώνιση της ίδιας και ότι η φροντίδα των παιδιών ήταν το μέσον προς τον σκοπό αυτόν. Με τη λογική αυτή, ο αριθμός των φιλοξενούμενων παιδιών ήταν η απόδειξη της υποτιθέμενης κοινωνικής προσφοράς του ιδρύματος, όπως, τηρουμένων των αναλογιών, τα ζώα σε μια κτηνοτροφική μονάδα. Με τη βασική διαφορά ότι η κτηνοτροφική μονάδα ούτε επιδοτείται ούτε συγκεντρώνει δωρεές των φιλανθρώπων.

Ωστόσο, δεν νομίζω ότι έτσι ξεκίνησε το ταξίδι της Κιβωτού. Κανείς δεν ξεκινά λέγοντας «θα φτιάξω ένα ίδρυμα για το παιδί, με σκοπό να γίνω διάσημος και σεβαστός». Ερχεται στην πορεία αυτό, με τους πειρασμούς που φέρνει η αναγνώριση και η δύναμη αυτή λέγεται εξουσία. Οσο για τη μεταβολή, που προκαλεί η επιτυχία και η οποία συντελείται σταδιακά, αυτό ονομάζεται διαφθορά.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΑΣ

Δεν μου κάνει εντύπωση που ως και οι Ρώσοι ενοχλούνται με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Τούρκων στο έδαφος της Συρίας, διότι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθεί να επανεκλεγεί ο Ερντογάν είναι συνταγή κλεμμένη από το βιβλίο μαγειρικής του Πούτιν! (Που είναι φίλοι οι δυο τους και υποτίθεται ότι θα έπρεπε να τον ρωτήσει…)

Ας θυμηθούμε πώς εδραίωσε τη θέση του ο Πούτιν, όταν, άγνωστος στους περισσότερους, ανέλαβε πρωθυπουργός υπό τον Γιέλτσιν στις 9 Αυγούστου 1999. Η δημοτικότητά του τότε ήταν μόλις στο 31% και οι περισσότεροι τον θεωρούσαν ως περαστικό. Λίγες ημέρες πριν από την επίσημη ανάληψη του αξιώματός του, έγινε η πρώτη νυχτερινή βομβιστική επίθεση σε πολυκατοικία, με 64 νεκρούς. Ακολούθησε δεύτερη, λίγες ημέρες αργότερα, με 94 νεκρούς, καθώς και τρίτη με 190 νεκρούς. (Να σημειωθεί ότι, σε όλες τις τρομοκρατικές επιθέσεις, οι βόμβες εκρήγνυντο μεταξύ 4ης και 5ης πρωινής. Είχαν σκοπό δηλαδή, το μέγιστο των θυμάτων.) Αυτά έδωσαν την αφορμή για να ξεκινήσει ο Πούτιν τον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας και το αποτέλεσμα ήταν ότι τον Νοέμβριο η δημοτικότητά του είχε εκτοξευθεί στο 75%.

Μην παραλείψω ότι η εμπλοκή του Πούτιν αποδεικνύεται από την τέταρτη τρομοκρατική επίθεση, η οποία έμεινε – ευτυχώς – στο στάδιο της απόπειρας, διότι η Αστυνομία τσάκωσε επιτόπου τους βομβιστές και διαπιστώθηκε ότι και αυτοί και το αυτοκίνητό τους ανήκαν στην FSB, τη διάδοχο της KGB, που ήταν διάδοχος της NKVD, η οποία με τη σειρά της ήταν η διάδοχος της Cheka. Για να τα μπαλώσουν, βγήκε στην τηλεόραση ο Πάτρουσεφ (ο σημερινός επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας, τότε αρχηγός της FSB) και είπε το ανεπανάληπτο ότι επρόκειτο για… άσκηση (!) των μυστικών υπηρεσιών, προκειμένου να δοκιμάσουν την ετοιμότητα του συστήματος και, φυσικά, ήταν επιτυχής άσκηση, αφού οι βομβιστές πιάστηκαν. (Παρεμπιπτόντως, κάτι τέτοια παραδείγματα εξυπνάδας σε κάνουν να καταλαβαίνεις τις ρίζες του περίεργου χιούμορ που διακρίνει το έργο του Γκόγκολ, όπως και του Τσέχοφ.)

Χρειάζονται περισσότερα για να δούμε τις ομοιότητες με τα καμώματα του Ερντογάν το τελευταίο διάστημα; Η τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη (το καροτσάκι με το μωρό…), έπειτα η έκτακτη νυχτερινή παράσταση, όπου διατάζει τους βομβαρδισμούς, όλα αυτά είναι η συνταγή του Πούτιν – στο πόδι, βέβαια, με άρτζι μπούρτζι υλικά, σε αυτοσχεδιασμό του Ερντι. Πώς να μην ενοχλούνται μετά οι Ρώσοι; Σκεφτείτε τον Πούτιν σαν έναν θεατρικό συγγραφέα, του οποίου το αριστούργημα ανεβάζει ένας θίασος ως παρωδία. Πώς να μη συγχύζεται; Είναι και η φρίκη μια μορφή δημιουργίας, είναι δε γνωστός ο εύθικτος εγωισμός των δημιουργών και όχι μόνο στις τέχνες και τα γράμματα. Και, πάντως, η αντιγραφή είναι απάτη και κλοπή· οι δε αντιγραφείς δεν είναι ποτέ συμπαθείς.