Γενιές

Οι σημερινοί σαραντάρηδες είναι τα παιδιά της γενιάς του Πολυτεχνείου. Πέρασαν την παιδική τους ηλικία και την εφηβεία ακούγοντας ιστορίες για εκείνες τις ημέρες του Νοεμβρίου του 1973 που σημάδεψαν τους γονείς τους – τις έλεγαν ξανά και ξανά οι πρωταγωνιστές τους, κάθε χρόνο. Ακόμη θυμούνται πως οι αφηγήσεις των γεγονότων σταματούσαν για δευτερόλεπτα εξαιτίας ενός ανεπαίσθητου κόμπου στον λαιμό. Μέχρι κι οι περιγραφές της νύχτας στα κρατητήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ – όταν όλοι κάθονταν κατάχαμα για ώρες, υπό την απειλή ενός πολυβόλου που γάζωνε τους τοίχους πάνω απ’ τα κεφάλια τους αν κάποιος τολμούσε να κουνηθεί έστω και λίγο – έμοιαζαν να κρύβουν νοσταλγία. Νοσταλγία για μια νεότητα ικανή αργότερα να εξιστορηθεί σαν ένδοξο παρελθόν. Το οικογενειακό τελετουργικό, βέβαια, δεν περιοριζόταν στις διηγήσεις. Τα μέλη της ευρύτερης οικογένειας μαζεύονταν πάντα την 17η γύρω απ’ την τηλεόραση για να παρακολουθήσουν την πορεία κι έπειτα τα επεισόδια. Τα σαλόνια ίσως άλλαζαν από χρονιά σε χρονιά. Η συνήθεια της σύναξης ποτέ. Το ίδιο και το πείραγμα των μεγαλύτερων στους μικρότερους. «Εμείς», υποστήριζαν, «εξεγερθήκαμε. Εσείς τα βρήκατε όλα έτοιμα».

Ιστορία
Οσοι είναι λίγο πριν ή λίγο μετά τα 40 έχουν σίγουρα υποστεί τη σκληρή και ταυτόχρονα τρυφερή σύγκριση περισσότερες φορές απ’ όσες την άντεχε ο νεανικός εγωισμός. Ωσπου ήρθε η οικονομική κρίση κι οι ρόλοι άλλαξαν. Η γενιά που γεννήθηκε την ασφαλέστερη περίοδο της χώρας, γαλουχήθηκε στην πιο σταθερή απ’ όλες τις Ελληνικές Δημοκρατίες και σπούδασε στα καλύτερα πανεπιστήμια του εξωτερικού φιλήθηκε από την Ιστορία στο στόμα. Βρέθηκε στην πιο παραγωγική της ηλικία να δουλεύει με μισθούς ανειδίκευτου εργάτη παρά τα καδραρισμένα πτυχία των ξένων ακαδημαϊκών ιδρυμάτων. Κέρδισε τον τίτλο της πρώτης μεταπολεμικά που θα ζούσε χειρότερα από τους γεννήτορές της. Εμαθε να προσαρμόζεται σε μια καθημερινότητα που οι έκτακτες συνθήκες έγιναν κανονικότητα. Στα μνημονιακά χρόνια μέμφθηκε εκείνους που ενσάρκωσαν τη Μεταπολίτευση, κατηγορώντας τους πως της φόρτωσαν τον λογαριασμό για τις σπατάλες τους. Αυτή η αντιπαράθεση, όμως, έχει τελειώσει. Κάποιοι μπούμερς κατόρθωσαν να παραδεχτούν τα λάθη τους. Αρκετοί μιλένιαλς συνειδητοποίησαν ότι οι βεβαιότητες δεν κληρονομούνται, φτιάχνονται. Γι’ αυτό η κουβέντα για τις καριέρες που χτίστηκαν χάρη στο Πολυτεχνείο είναι ξεπερασμένη. Η συζήτηση για όποιες μπορούν να έρθουν από δω και πέρα βαραίνει.