Ποιητές και οικονομολόγοι

Μιας και η στήλη αναφέρθηκε στην Ακαδημία με την ευκαιρία της ευχάριστης είδησης για την εκλογή του Χριστόφορου Χαραλαμπάκη, δεν μπορώ να μην πω δυο κουβέντες για όσα γενικότερα συμβαίνουν εκεί.

Και πρώτα, λίγα λόγια για την άγονη διαδικασία εκλογής στην έδρα της ποίησης (για την ακρίβεια, της λογοτεχνίας). Διαβάζοντας με προσοχή σχεδόν όλα τα σχετικά κείμενα που δημοσιεύτηκαν, και με τη βοήθεια κυρίως των διευκρινίσεων του πάντα εχέφρονος καθηγητή (και ακαδημαϊκού) Θόδωρου Παπαγγελή, πείστηκα ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει κάτι το σκανδαλώδες στην απόφαση. Απλώς τρεις καθ’ όλα αξιόλογοι ποιητές περίπου ισοψήφισαν, με αποτέλεσμα να μην εκλεγεί κανένας από τους τρεις. Μπορεί όλοι μας να έχουμε την άποψή μας για το ποιος θέλαμε ή ποιος έπρεπε να εκλεγεί, αλλά τι να κάνουμε, δεν ψηφίζουμε εμείς. Αρα, τα περί «σκανδάλου», τα περί «μίσους της Ακαδημίας προς την ποίηση», και άλλες τέτοιες κορόνες όχι μόνο δεν ευσταθούν αλλά, θα τολμούσα να πω, συνιστούν και δείγμα ανεστραμμένου (άλλως πώς, υπερλόγιου ή και ψευδολόγιου) λαϊκισμού.

Και από τους ποιητές, στους οικονομολόγους. Διάβασα ότι οι τρεις υποψήφιοι για τη σχετική έδρα είναι ο Τάσος Γιαννίτσης, ο Γιώργος Αλογοσκούφης και η Λούκα Κατσέλη. Δεν είμαι ειδικός στα οικονομικά, και επομένως η όποια άποψή μου για το επιστημονικό έργο τους ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσιάζει. Να, όμως, μια παράπλευρη επισήμανση, που νομίζω ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον. Και οι τρεις υποψήφιοι, εκτός από αυτήν του οικονομολόγου, έχουν και μια ακόμα κοινή ιδιότητα: κατά καιρούς έχουν αναμιχθεί ενεργά με την πολιτική, ασκώντας μάλιστα καθήκοντα υπουργού. Επομένως, με τον βίο και την πολιτεία τους, είναι φυσικό οι ίδιοι να βάζουν (έστω και από το παράθυρο) την πολιτική στη συζήτηση για τις υποψηφιότητές τους. Εξού και νομίζω ότι δικαιολογείται ένα σύντομο σχόλιο προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ο Τάσος Γιαννίτσης έχει διατελέσει υπουργός, αλλά χωρίς ποτέ να γίνει βέβαια «τσάρος της οικονομίας». Ούτε καν μπήκε ποτέ στην πολιτική, με τη στενή έννοια του όρου. Ποτέ δεν υπήρξε βουλευτής ή έστω υποψήφιος βουλευτής. Μάλλον ως τεχνοκράτης χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς σε διάφορα πόστα. Οι άλλοι δύο, όμως; Εχοντας και οι δυο διατελέσει υπουργοί Εθνικής Οικονομίας, δεν θα έλεγε κανείς πως έδρεψαν, δα, και δάφνες κατά τη θητεία τους. Επιπλέον είναι γνωστοί όχι για το επιστημονικό τους έργο, αλλά κυρίως λόγω της εμπλοκής τους στην πολιτική, η οποία εμπλοκή τους μάλιστα (επιμένω) μάλλον ερείπια άφησε πίσω της.

Επιδόρπιο

Από δήλωση βουλευτίνας της Νέας Δημοκρατίας για την αδιαθεσία που ένιωσε στον χώρο του Κοινοβουλίου: «Ισως υπερέβαλα λίγο των δυνάμεών μου […] Συμβαίνουν αυτά με εμάς τις multitaskers μαμάδες». Μπορεί στην αγγλική να τσαλαβουτάμε με άνεση, αλλά με το ελληνικό συντακτικό μάλλον έχουμε τσακωθεί. Ασε που, εκτός από την πτώση, και το ρήμα είναι λάθος. «Υπερεκτίμησα τις δυνάμεις μου» ήθελε προφανώς να πει η κατά τα άλλα συμπαθής κυρία. Κι αυτή η γενική, όμως! Είναι πλανεύτρα πτώση, η άτιμη!