Χαμένοι στη «μετάφραση»

Είναι γεγονός ότι τον τελευταίο καιρό η ειδησεογραφία είναι ζοφερή και δυσώδης. Σαν να άνοιξε το καπάκι ενός βόθρου και μας πήραν από τη μύτη οι αναθυμιάσεις του. Δολοφονικές επιθέσεις δι’ ασήμαντον ή για καμία αφορμή, εγκαταλείψεις θυμάτων τροχαίων, επιθέσεις, βιασμοί και, κυρίως, κακοποιήσεις και σεξουαλική εκμετάλλευση παιδιών. Σαν δυνατή κλωτσιά στο μαλακό υπογάστριο μιας κοινωνίας.

Η διαπίστωση είναι κοινή και αδιαμφισβήτητη. Οι εκτιμήσεις και οι αναγωγές της είναι διαφορετικές. Και καλύπτουν μια μεγάλη γκάμα. Από τα… μοιρολόγια εν είδει αυτοκριτικής τύπου «πώς χάλασε ο κόσμος μας» και «τι λάθος κάναμε και καταντήσαμε έτσι» και «είμαστε όλοι υπεύθυνοι και ένοχοι» έως περισπούδαστες τάχα αναλύσεις, με δύναμη από τον Αγκαμπεν, για τα ένστικτα που απελευθερώθηκαν και βρυχώνται εκεί έξω μετά την πανδημία και το λοκντάουν. Ετσι συμβαίνει συνήθως. Η κάθε γενιά, η κάθε φουρνιά, η κάθε κλάση πιστεύει ότι της έλαχε ο πρωταγωνιστικός ρόλος του αιώνα της. Για το καλύτερο και για το χειρότερο. Οτι στα χέρια της θα σκάσει, για κάποιον λόγο, ο κόσμος και μάλιστα εκκωφαντικά. Αλλά, όπως λέει και ο Ελιοτ στην «Ερημη χώρα», «Ετσι τελειώνει ο κόσμος. Οχι με έναν βρόντο, μα με έναν λυγμό».

Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι γίναμε πιο εγκληματικοί, πιο επιθετικοί, πιο διαστροφικοί, πιο σκοτεινοί, πιο δαιμονικοί. Θυμάμαι από τα μικράτα μου σιγανές κουβέντες των μεγάλων για τούτον και για ‘κείνον. Την αμηχανία τους και κάποια συμβουλευτικά μισόλογα όταν πήγαινα στο σπίτι μίας φίλης μου της οποίας ο πατέρας, όπως έμαθα πολύ αργότερα, είχε καταδικαστεί για παιδοφιλία – και πώς να μιλήσεις γι’ αυτό σε ένα δεκάχρονο παιδί όπως ήμουν τότε; Οπως θυμάμαι και, στις γειτονιές της Σύρου, τσαμπουκάδες, μαχαιρώματα και εμπρησμούς «για τα μάτια μιας όμορφης». Αυτά ήταν που έμεναν «εντός τειχών». Κι ύστερα ήταν και τα άλλα εγκλήματα της μεγάλης δημοσιότητας (όπως ας πούμε της γυναίκας στο Ελληνικό που σκότωσε εν ψυχρώ τα τρία παιδιά της) τα οποία γίνονταν θρύλοι έτσι ώστε να χάνουν πολύ γρήγορα τη διάσταση της πραγματικότητας. Το «Καημένε Αθανασόπουλε» δεν είναι μόνο τραγούδι.

Δεν νομίζω λοιπόν ότι γίνονται στις μέρες μας πιο πολλά ή πιο ειδεχθή εγκλήματα αναλογικά, μάλιστα, και με την αύξηση του πληθυσμού. Ειδικά μάλιστα ως προς την, παντός είδους, εκμετάλλευση των παιδιών κάποτε ήταν και θεσμοθετημένη. Να θυμηθούμε λίγο τα «υπηρετριάκια» ή «ψυχοκόρες»; Τα κορίτσια που από τα οκτώ τους χρόνια τα έστελναν σε σπίτια στις μεγάλες πόλεις και που μέσα στα, άτυπα, καθήκοντά τους ήταν να ικανοποιούν και τις σεξουαλικές ορέξεις των ανδρών του σπιτιού;

Πάντα γίνονταν λοιπόν τέτοια εγκλήματα. Τώρα όμως καταγγέλλονται πιο εύκολα γι’ αυτό και ακούγονται περισσότερο. Τα θύματα παίρνουν θάρρος από τη δημοσιοποίηση ανάλογων περιστατικών και ανοίγουν το στόμα τους. Ας σταματήσουν λοιπόν κάποιοι να κουνάν το δάχτυλο στα Μέσα και τους δημοσιογράφους για υπερκάλυψη του θέματος. Από τη μία, κατηγορούν την κοινωνία που κουκούλωνε τέτοιες ιστορίες και από την άλλη θέλουν να μην πολυαναφέρονται σε αυτές οι φορείς της ειδησεογραφίας. Κόπτονται τάχα για το «όλα στο φως» και, συγχρόνως, στραβώνουν από την υπερπροβολή. Αυτό δε που μου κάνει μεγάλη εντύπωση είναι ότι πολλοί συνάδελφοι κουνάν το δάχτυλο στους συναδέλφους τους που καλύπτουν τα θέματα των ημερών. Σαν να μου φαίνονται χολωμένοι που δεν καταφέρνουν να επιβάλουν τη δική τους ατζέντα που είναι περίπου «Οχι πια βιασμοί, μόνο υποκλοπές».

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι

Βγήκαν πάλι στα κάγκελα – και στους δρόμους – οι γνωστοί «ευαίσθητοι» να διαμαρτυρηθούν και για τις αρχαιότητες ιδιωτικής συλλογής που επέστρεψαν στη χώρα μας. (Η δε κυρία Σία Αναγνωστοπούλου, αφού αποκάλεσε την κυβέρνηση καθεστώς, άστραψε και βρόντηξε γιατί αστυνομικοί τής υπέδειξαν να μην παρκάρει εκεί που θα αποβιβαζόταν από το αυτοκίνητό του ο Πρωθυπουργός για τη σχετική εκδήλωση στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης). Ανάρτησαν μάλιστα και πανό με το σύνθημα «Κλεμμένα είναι». Να πω απλώς ότι η επαναλαμβανόμενη λάθος σύνταξη δείχνει ξεκάθαρα πού οργανώνονται αυτές οι «αυθόρμητες» αντιδράσεις και ότι τα γλυπτά του Παρθενώνα κλεμμένα είναι επίσης.