Ποιους θα δει η PEGA

Ποιους θα δει η PEGA

Τα έλεγα εγώ, δεν με άκουσε ο Μήτσος ο Παπαδημούλης. Εστειλε ένα προσχέδιο με το πρόγραμμα των υποτιθέμενων συναντήσεων της επιτροπής PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Αθήνα, το οποίο στην πραγματικότητα ήταν η πρόταση της δικής του ομάδας ευρωβουλευτών, παρέσυρε και τους συναδέλφους μου των φιλοσυριζαίικων μέσων ενημέρωσης, και έγινε το κακό. Εχοντας στα χέρια μου το πρόγραμμα των συναντήσεων που θα έχει η επιτροπή, διαπιστώνει κανείς ότι ο Μήτσος όχι μόνο βιάστηκε, αλλά και προσπάθησε να προκαταλάβει την απόφαση της επιτροπής, δημιουργώντας τετελεσμένα (παλιά κλασική αριστερή μέθοδος, την οποία ο δικός μας τη σπούδασε στο καμίνι των αμφιθεάτρων – τι έγραψα πάλι!).

Εχοντας λοιπόν το πρόγραμμα στα χέρια μου, διαπιστώνω αφενός την πονηρή σπουδή Παπαδημούλη, και αφετέρου παραλείψεις, και λάθη. Θα αρχίσω από το δεύτερο. Οχι, δεν θα συναντηθεί με την Επιτροπή ο Νίκος Ανδρουλάκης, όπως λανθασμένα σημειώνεται σε αυτό. Σας είχα από χθες ενημερώσει σχετικά.

Πιο συγκεκριμένα, στο πρόγραμμα επαφών της Επιτροπής αναφέρεται για απόψε στις 7 συνάντηση με «victims», ήτοι θύματα παρακολούθησης. Και αναφέρουν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, χωρίς τη βασική του ιδιότητα, μαζί με τον Θανάση Κουκάκη, που είναι όντως θύμα, και τον… Σπίρτζη που εμφανίζεται ως… παρ’ ολίγον θύμα, και παίζεται να είναι.

(Τον οποίο προφανέστατα δεν τον θεωρεί και… τόσο θύμα ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό επιχειρήθηκε να τον καπελώσουν. Με εντολή του «Λεγάμενου» προτάθηκε στην PEGA να καλέσει τον Τζανακόπουλο να καταθέσει, διότι λέει αυτός τα γνωρίζει ολοκληρωμένα τα των παρακολουθήσεων. Κωμωδία!)

Και από το ΠΑΣΟΚ θα συναντηθεί με κάποιον, η Επιτροπή; Μάλιστα, θα συναντηθεί. Με την κυρία Ευαγγελία Λιακούλη, η οποία μετείχε και στην Εξεταστική για τις υποκλοπές. Ελπίζω πλέον να λύθηκαν όλες οι απορίες σας…

«Το κόκκινο στην πράσινη γραμμή»

«Τι είναι η Κύπρος; Μια μικρή Ελλάδα στην άκρη της Θάλασσας» είχε γράψει κάποτε μια ποιήτρια, και το θυμήθηκα χθες, παραλαμβάνοντας πρόσκληση φίλου (γ)καρδιακού, του Βασίλη Γκουρογιάννη, να παραστώ κι εγώ σε μια εκδήλωση από αυτές που πραγματικά θα ‘θελες να ‘σουν κι εσύ εκεί. Ειδικά όταν δεν μπορείς.

Στη Λευκωσία λοιπόν, αύριο το απόγευμα, ο Γκουρογιάννης θα παραδώσει σε επίσημη τελετή στο Πανεπιστήμιο της Κύπρου το χειρόγραφο του συγκλονιστικού από κάθε άποψη βιβλίου του, «Το κόκκινο στην πράσινη γραμμή».

Το χειρόγραφο θα παραδοθεί στον πρύτανη του Πανεπιστημίου Κύπρου Τάσο Χριστοφίδη και στην τιμητική εκδήλωση που θα ακολουθήσει και στη διάρκεια της οποίας θα γίνει και παρουσίαση του βιβλίου, έχουν προσκληθεί ένα πλήθος επισήμων της πολιτικής, αλλά και του πνευματικού κόσμου της Μεγαλονήσου.

«Το κόκκινο στην πράσινη γραμμή» που ανατέμνει χωρίς ωραιοποιήσεις και ψευτοπατριωτισμούς το Κυπριακό, και το πώς φθάσαμε στη ματωμένη εισβολή του Αττίλα το ’74, έχει μια ενδιαφέρουσα προϊστορία την οποία θυμήθηκα με αφορμή την αυριανή εκδήλωση στη Λευκωσία. Οταν πρωτοκυκλοφόρησε το 2009, χρυσαυγίτες και άλλα φασιστοειδή επιχείρησαν να ματαιώσουν την εκδήλωση παρουσίασης στη Στοά του Βιβλίου. Εγιναν σοβαρά επεισόδια, παρενέβη η Αστυνομία να προστατεύσει τον Βασίλη Γκουρογιάννη, τελικά «πέρασε» των φασιστών και η εκδήλωση δεν πραγματοποιήθηκε. Δεν άντεχαν τις αλήθειες του…

(Γι’ αυτό και είναι μια νίκη του πνεύματος κατά του σκοταδισμού η αυριανή εκδήλωση στη Λευκωσία…)

Τρεις πρώην στη Λευκωσία

Στη Λευκωσία τώρα, μια άλλη εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στο Χίλτον της πόλης μεθαύριο Σάββατο, θα συγκεντρώσει, έστω και διά μηνυμάτων, τρεις πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας – πράγμα ιδιαιτέρως σημαντικό, όπως και να το δεις, όπως και να το κάνεις. Πρόκειται για εκδήλωση των δικηγορικών συλλόγων Λευκωσίας – Αθηνών, και είναι αφιερωμένη στις νομικές, διπλωματικές, πολιτικές και άλλες πτυχές των ΑΟΖ, σε συνδυασμό με την τουρκική προκλητικότητα/επιθετικότητα στην περιοχή. Οι οργανωτές ζήτησαν από τους πρώην πρωθυπουργούς Αντ. Σαμαρά, Αλ. Τσίπρα και Γιώργο Παπανδρέου να τοποθετηθούν διά μαγνητοσκοπημένων μηνυμάτων, και εκείνοι αποδέχθηκαν με προθυμία την πρόσκληση. Ετσι θα έχουμε έστω και δι’ αυτού του τρόπου έναν δημόσιο διάλογο μεταξύ των τριών πρώην πρωθυπουργών, οι οποίοι στη θητεία τους κλήθηκαν να διαχειριστούν το θέμα, κάτω από την ισχυρή πίεση της Τουρκίας. Στην εκδήλωση, έχουν προσκληθεί και οι βασικοί υποψήφιοι για το προεδρικό αξίωμα της Κύπρου, οι κύριοι Χριστοδουλίδης, Νεοφύτου και Μαυρογιάννης, καθώς και ένας αριθμός προσωπικοτήτων της κυπριακής πολιτικής τάξης. Θέλω να ελπίζω ότι θα πραγματοποιηθεί σοβαρή συζήτηση, και δεν θα εξελιχθεί όλο αυτό σε πλειοδοσία εθνικοπατριωτισμού. Στη φάση που διέρχεται το πρόβλημα, δεν έχουν θέση οι λαϊκίστικες κορόνες και οι παγιωμένες σοβινιστικές αναφορές. Περισσεύουν…

Πάντως, εκδηλώσεις όπως η συγκεκριμένη ωραίο είναι να γίνονται. Αρκεί να έχουν περιεχόμενο, και να μην εξελίσσονται σε ανιαρούς μονολόγους…

Μήνυμα εθνικής ενότητας

Εδώ όμως τι γίνεται; Θα ρωτούσε κάποιος αν ήταν περίεργος, και δεν ήταν γάτα, διότι η περιέργεια ως γνωστόν σκότωσε τη γάτα. Εδώ δεν γίνεται τίποτε απολύτως, θα απαντούσα εγώ, διότι πολύ απλά υπάρχουν δύο σχολές σκέψης. Η μια υποστηρίζει ότι δεν μπορεί να υπάρξει διάλογος μεταξύ των πολιτικών αρχηγών, ούτε έμμεσος ούτε, πολύ περισσότερο, άμεσος για τέτοια κρίσιμα ζητήματα ενώ διανύουμε μια προεκλογική περίοδο και παράλληλα σοβεί μια σοβαρή κρίση με την Τουρκία.

Η δεύτερη διατείνεται ότι ακριβώς γι’ αυτούς τους λόγους (προεκλογική περίοδος, σοβαρή κρίση στα ελληνοτουρκικά) θα έπρεπε να υπάρξει αυτή η προσέγγιση των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, προκειμένου να σταλεί προς τα έξω, και ειδικότερα στους «απέναντι», ένα ισχυρό μήνυμα ενότητας.

Πρέπει να πω, ότι εγώ συγκαταλέγομαι μεταξύ των υποστηρικτών της δεύτερης «πρότασης». Και την επαυξάνω. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή, δόξα τω Θεώ, πέντε εν ζωή έλληνες πρωθυπουργοί. Τους απαριθμώ, κατά σειρά, διακυβέρνησης: Κ. Σημίτης, Κ. Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαράς, Αλ. Τσίπρας. Και οι πέντε έχουν διαχειριστεί τα ελληνοτουρκικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και οι πέντε θα μπορούσαν να συνεισφέρουν στην προσπάθεια του Πρωθυπουργού Κυριάκου, καταθέτοντας τη δική τους εμπειρία. Κάτι χρήσιμο θα βρει σε αυτές, είναι βέβαιο. Θα μπορούσε λοιπόν να τους συναντήσει έναν έναν και να ανταλλάξει μαζί τους απόψεις. Ουδείς θα ισχυριστεί ότι το κάνει, διότι δεν μπορεί να αντιμετωπίσει μόνος του την κρίση. Ολοι θα αναγνωρίσουν τη σημασία μιας τέτοιας κίνησης. Υπέρ του θα είναι. Ας το επιχειρήσει…

Ανακούφιση από το Ισραήλ

Επί του ιδίου θέματος, ήτοι εθνικά θέματα, Ανατολική Μεσόγειος, ελληνοτουρκικά, Κυπριακό. Δηλώνω εξ αρχής ότι ποτέ δεν θα περίμενα να γράψω καλό λόγο για μια πολιτική εξέλιξη που σημειώνεται στο Ισραήλ και θέλει την επαναφορά στην εξουσία ενός σκληροπυρηνικού δεξιού, όπως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου. Πριν από χρόνια μάλιστα, με τίποτε. Κολλημένος κι εγώ στα στερεότυπα περί της «παραδοσιακής φιλίας» της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο, και τους «αδελφούς μας Παλαιστίνιους», μου έμοιαζε αδιανόητο να αναφέρω οτιδήποτε θετικό γι’ αυτόν τον σκληρό εθνικιστή, τον Νετανιάχου, ο οποίος αντιμετωπίζει τους Παλαιστίνιους και τους υπόλοιπους Αραβες ως προαιώνιους εχθρούς και δεν συμβιβάζεται με καμία λύση για το Παλαιστινιακό.

Και να όμως που έφτασε η στιγμή να πω πόσο ανακουφισμένος αισθάνομαι (και πολλοί άλλοι στην Αθήνα) που ο Νετανιάχου κέρδισε τις εκλογές στο Ισραήλ, και θα ξαναγίνει πρωθυπουργός. Υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό. Η εμπειρία που είχαμε από την υπό αποχώρηση κυβέρνηση του Ισραήλ, του σοσιαλδημοκράτη Γιαΐρ Λαπίντ, δεν ήταν και η καλύτερη για μας. Ενα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ήταν να αποκαταστήσει τις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία, που είχαν διακοπεί επί Νετανιάχου, ο δε υπουργός Αμυνας της κυβέρνησής του ακύρωσε δύο φορές το ταξίδι του στην Αθήνα για να επισκεφθεί την Αγκυρα.

Οχι παιδιά, Νετανιάχου και πάλι Νετανιάχου!