«Μια απλή ελληνική οικογένεια»{CR}

Εκεί που λες ότι δεν υπάρχει παρακάτω, ότι δεν μπορεί να υπάρχει κάτι πιο θλιβερό και, συγχρόνως, αηδιαστικά νοσηρό από την υπόθεση της εκμετάλλευσης του δωδεκάχρονου κοριτσιού στον Κολωνό, να σου η ουρανομήκης – κοινώς, ουρανοκατέβατη – κεραμίδα για τα πάρτι στα Πετράλωνα, όπου ένας πατέρας βίαζε τα ανήλικα παιδιά του, μαζί με συγγενείς και φίλους. Αλλη μία απόδειξη ότι η φαντασία πάντα θα ηττάται από την πραγματικότητα.

Οι λεπτομέρειες είναι γνωστές, δεν θα τις επαναλάβω. Δύο παρατηρήσεις μόνο θέλω να κάνω, που προκύπτουν από όσα διαβάζουμε για την υπόθεση. Κατ’ αρχάς, πώς είναι δυνατόν, ενώ η καταγγελία γίνεται για πρώτη φορά το 2017, να πρέπει να την επαναλάβει και δεύτερο θύμα, έπειτα από πέντε χρόνια, για να την πάρουν σοβαρά οι Αρχές; Γιατί η πρώτη καταγγελία δεν ήταν αρκετή για να σώσει τα τρία αδέλφια από το μαρτύριό τους, ενώ τώρα έχουν ταυτοποιηθεί 17 βιαστές μέσα σε μία εβδομάδα; Αν αυτό δεν διευκρινιστεί από τις έρευνες, θα έχει γίνει μισή δουλειά και η μομφή για τις Αρχές θα είναι δικαιολογημένη.

Η δεύτερη παρατήρηση αφορά, περιέργως, κάτι αισιόδοξο. Η υπόθεση αυτή αποκαλύφθηκε αρχικά, χάρη στην προσωπική ευαισθησία και το αίσθημα ευθύνης ενός εκπαιδευτικού. Αυτός ο άνθρωπος, όπως φαίνεται, δεν μπορούσε να έχει ήσυχη τη συνείδησή του, βλέποντας τα σημάδια της κακοποίησης στα παιδιά, και ανέλαβε πρωτοβουλία ο ίδιος. Με άλλα λόγια – και συγγνώμη αν σας το χαλάω – στην περίπτωση αυτού του καλού ανθρώπου ή, τέλος πάντων, του ανθρώπου που έκανε αυτή τη σπουδαία καλοσύνη, διαπιστώνουμε την αξία της ατομικής ευθύνης!

Για το τέλος, να επικαλεστώ την υπομονή σας, διότι θέλω να παρουσιάσω μία ιδέα, που ίσως είναι χρήσιμη. Θέλω, κατ’ αρχάς, να λάβουμε υπ’ όψιν δύο τινά, απαραίτητα για να εκτιμηθεί το βάθος της πρότασής μου. Πρώτον, ότι δεν μπορούμε να ελπίζουμε στο Σωφρονιστικό Σύστημα για τον σωφρονισμό οιουδήποτε· δεύτερον, ότι στην εποχή μας, με την αυξημένη ευαισθησία για το φυσικό περιβάλλον, εντείνεται και ο προβληματισμός για τους παραδοσιακού τύπου ζωολογικούς κήπους.

Εισηγούμαι, λοιπόν, ο βιαστής πατέρας, η μητέρα που δεν την ενοχλούσαν οι βιασμοί των παιδιών της, καθώς και οι φίλοι τους που συμμετείχαν, γενικώς όλο όσοι θα κριθούν ένοχοι για την υπόθεση, να μπουν σε ένα κλουβί στο Αττικό Πάρκο. (Νομίζω κάτι πρέπει να άδειασε μετά την απόδραση του χιμπατζή τον περασμένο Ιούνιο…) Οσο για την επιγραφή απέξω μπορεί να είναι η εξής: «Μία απλή ελληνική οικογένεια». Την ιδέα μου έδωσε η δήλωση της δικηγόρου του ενός κοριτσιού της οικογένειας ότι η οικογένεια, στην οποία συνέβαιναν αυτά, «δείχνει μια απλή ελληνική οικογένεια,  άνθρωποι της διπλανής πόρτας». Αυτονοήτως, το κλουβί θα αλλάξει και θα ανακατασκευαστεί με τις πιο σύγχρονες ανθρωπιστικές προδιαγραφές (π.χ. από το Γκουαντάναμο…). Είναι μια ιδέα, τολμώ να πω, που δείχνει την κατεύθυνση για έναν νέο, σύγχρονο τύπο ζωολογικού κήπου, κατά τη μεταφορική έννοια του όρου, ασφαλώς.

Εννοείται ότι και αυτή, όπως βέβαια και όλες τις άλλες λαμπρές ιδέες μου, τις προσφέρω δωρεάν, παραιτούμενος παντός δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας…

ΑΘΛΟΣ

Η είδηση, κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ήταν ότι έχουν απομείνει γυναίκες στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση του Βαρουφάκη, εκτός βεβαίως της θεσμικής Σοφίας Σακοράφα, που είναι αμετακίνητη. Νόμιζα ότι το είδος είχε εξαλειφθεί πλήρως, να όμως που είχε απομείνει η κυρία Μαρία Αμπατζίδη, η οποία έγινε γνωστή εξαιτίας μιας γκάφας. Ως μέλος της Επιτροπής Δεοντολογίας, η κυρία Αμπατζίδη καταψήφισε την πρόταση άρσης της ασυλίας του Κλέωνα Γρηγοριάδη (του τραγωδού), παρότι ο ίδιος ο εναγόμενος είχε ζητήσει να αρθεί η ασυλία του. Αφού συνήλθε – γιατί φαντάζομαι ότι τουλάχιστον θα λιποθύμησε μόλις κατάλαβε το λάθος της -, η κυρία Αμπατζίδη εξήγησε ότι ήταν λάθος της. Δεν έχω καμία αμφιβολία για την ειλικρίνεια της γυναίκας. Ολοι έχουμε καταλάβει ότι είναι πολύ δύσκολο – πραγματικός άθλος – να είσαι γυναίκα στο κόμμα Βαρουφάκη.

Πρέπει να εξηγήσω, όμως, τι εννοώ όταν αναφέρομαι σε «κόμμα Βαρουφάκη» και θα το επιχειρήσω με θεολογικούς όρους, όπως αρμόζει στην περίπτωση. Το ΜέΡΑ25 δεν είναι απλώς ένα ακόμη προσωποπαγές κόμμα, του είδους που ξέρουμε καλά. Είναι μάλλον μία υλική μορφή της πνευματικότητας του Βαρουφάκη, που εκπορεύεται από τον ίδιο, όπως το Αγιο Πνεύμα το εκ του Πατρός και του Υιού εκπορευόμενο, αν με καταλαβαίνετε. Δεν είναι σωστό, λοιπόν, να μιλούμε για βουλευτές του κόμματος, έστω και αν τυπικά αυτό είναι. Νομίζω ότι ο κατάλληλος όρος είναι «απόστολοι»…