Τραγικές ευθύνες όλων

Με αφορμή το χθεσινό σημείωμα, είχα τη χαρά να δεχθώ το πρωί τηλεφώνημα φίλου ανωτάτου δικαστικού (και όμως, έχω και τέτοιους), συνταξιούχου πια, ο οποίος με κατατόπισε πλήρως περί το προχθεσινό αίσχος με τη δίκη για το Μάτι, καθώς και για τις ευθύνες που υπάρχουν.

Να τα πάρουμε, λοιπόν, με τη σειρά. Πρώτον, οι αίθουσες υπάρχουν. Είναι αμφιθέατρα του Πρωτοδικείου και του Εφετείου, που έχουν χρησιμοποιηθεί ξανά για τέτοιο σκοπό. Για ακόμη μεγαλύτερες ανάγκες, υπάρχει το αμφιθέατρο Τύπου στο Ολυμπιακό Στάδιο. Εκεί έγινε η δίκη των 50 κατηγορουμένων για τα οπαδικά επεισόδια του 2007 στην Παιανία, που άφησαν πίσω τους έναν νεκρό. Η συγκεκριμένη δίκη, δε, ήταν η μεγαλύτερη από πλευράς κατηγορουμένων που έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Επομένως, η δικαιολογία ότι δεν υπήρχε αίθουσα δεν στέκεται και όποιος την επαναλαμβάνει εκτίθεται.

Δεύτερον, υπήρχε και η διαδικασία για την αλλαγή της αίθουσας. Ο νόμος προβλέπει τη σχετική απόφαση υπουργού, κατόπιν εισηγήσεως του Πρωτοδικείου. Δεν πρόκειται για κάποια καινοτομία, είναι η συνήθης πρακτική, η πεπατημένη: οι δικαστές που έχουν κληρωθεί να δικάσουν την υπόθεση ενημερώνουν τους προϊσταμένους τους για την ανάγκη αλλαγής της αίθουσας και το θέμα τακτοποιείται χωρίς χρονοτριβή. Προφανώς, στην προκειμένη περίπτωση δεν ενδιαφέρθηκε κανένας από τους κρίκους της αλυσίδας και, συνεπώς, η ευθύνη για το φιάσκο που εξευτελίζει τη Δικαιοσύνη κατανέμεται σε όλους.

ΑΠΟΡΙΑ ΑΔΑΟΥΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ διέγραψε το στέλεχός του που συγκαταλέγεται στη λίστα των 213, που συνομιλούσαν με τη δωδεκάχρονη μέσω Blind Chat. Και όχι μόνο! Διέγραψαν και τα ίχνη του εν λόγω προσώπου από τα ηλεκτρονικά αρχεία του κόμματος, σαν να μην πέρασε ποτέ από τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα απέκλεια να έκαψαν και ομοίωμά του, απαγγέλλοντας συγχρόνως κατάρες στα λατινικά. Διέγραψαν όμως και από το ΠΑΣΟΚ, όπως διαβάζω, δικό τους στέλεχος, που επίσης ήταν μέσα στους 213.

Η απορία μου είναι πώς και στις δύο αυτές περιπτώσεις πληροφορούνται τα κομματικά επιτελεία την ταυτότητα στελεχών τους που περιλαμβάνονται στους υπόπτους; Αρχικά, ο ΣΥΡΙΖΑ απέδωσε την πληροφόρηση σε ενημέρωση που είχε από κύκλους του υπουργείου Προ. Πολ. Ομως, ο Λευτέρης Οικονόμου, τον οποίον υποδείκνυαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, το διέψευσε και ήταν φυσικό να το κάνει, αφού θα ήταν τουλάχιστον παράτυπο. Συνεπώς, πώς το πληροφορήθηκαν, αν δεν τους ενημέρωσε κάποιος «αρμόδιος», έστω και με την καταχρηστική έννοια του όρου; Εχουν δικές τους πηγές στις έρευνες; (Λόγου χάριν, τους προσκείμενους συνδικαλιστές;) Παρουσιάζονται μόνοι τους οι ύποπτοι στις κομματικές αρχές και ομολογούν; Πώς; Κάπως! Τι ψάχνω τώρα…

Η ως άνω απορία μου συνδέεται με μια ακόμη, σχετική: πώς γίνεται οι συνδικαλιστές της Αστυνομίας να έχουν ρόλο ρεπόρτερ σε τηλεοπτικές εκπομπές; Καταλαβαίνω πολύ καλά πως ένας συνδικαλιστής με επιρροή μπορεί να αποκτά ισχύ μέσα στην Αστυνομία. Καταλαβαίνω, επίσης, ότι η ισχύς αυτή του επιτρέπει μια προνομιακή πρόσβαση στις πληροφορίες, οι οποίες αφορούν εν εξελίξει θέματα μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος. Οπως όλοι ξέρουμε, ένας συνδικαλιστής αγωνιά πάντα να συλλάβει τον παλμό (ενίοτε δε και τον σφυγμό!) της αγωνίας του κλάδου και, ως εκ τούτου, οφείλει να χώνεται παντού. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια για τους συνδικαλιστές· κι ας τους κακίζουμε εμείς, που δεν καταλαβαίνουμε. Αλλά και ρεπόρτερ στα κανάλια! Δεν πάει πολύ;

Οι απορίες μου είναι φανερό ότι αφορούν τη λειτουργία των θεσμών, μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής ιδιαιτερότητας. Ετσι είναι όμως με τους περισσότερους θεσμούς στην ομορφότερη χώρα του κόσμου, που κατοικείται από τον εξυπνότερο λαό του κόσμου, που όλοι τον ζηλεύουν: το «manual» του κατασκευαστή δεν ανταποκρίνεται ποτέ με τη λειτουργία του θεσμού στην πράξη…

ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ

Ο Ανδρέας Πάτσης είχε πράγματι επιδιώξει να θέσει υποψηφιότητα με τη ΝΔ και το 2015, αλλά τον είχαν κόψει. Συνέβη να μιλήσω με το πρόσωπο που είχε την ευθύνη για την απόφαση του 2015. Τον έκοψε, μου είπε, επειδή κάτι απροσδιόριστο δεν τον έπειθε για την καταλληλότητα του προσώπου. Προσεκτικός, όπως πάντα, δεν υπαινίχθηκε τίποτε που να υποδεικνύει το είδος του προβλήματος. Σοβαρότητα ή εντιμότητα; Δεν είπε. Οταν όμως, τέσσερα χρόνια αργότερα, τον είδε στη Βουλή, η αντίδρασή του είχε ενδιαφέρον: «Δαγκώθηκα. Σκέφτηκα ότι μπορεί να τον είχα αδικήσει το 2015». Σήμερα, έχει κάθε λόγο να αισθάνεται δικαιωμένος για την κρίση του.