Ολιστικά

Η κλιμακούμενη βία ανηλίκων έχει λάβει επικίνδυνες διαστάσεις. Απλώνεται σε όλη την γκάμα των πράξεων, σωματική βία ή κατά της γενετήσιας ελευθερίας ή και κατά της ιδιοκτησίας, και έχει χαρακτήρα πανελλαδικό. Εχει ιδιαίτερη σημασία πως τα περισσότερα κρούσματα βίας καταγράφονται στα ΕΠΑΛ όπου και κοινωνικά οι προσδοκίες μειώνονται, ενώ και μια σειρά στερεοτύπων – ιδίως στην περιφέρεια – είναι πιο αναπτυγμένα. Για παράδειγμα ο ρατσισμός ή η έμφυλη βία.

Τα στοιχεία δείχνουν πως και η πανδημία συντέλεσε στην έξαρση όλων των παραπάνω περιστατικών λόγω της αποδέσμευσης για καιρό των μαθητών από τις σχολικές νόρμες. Ομως η βία είναι συνήθως αυτό που εμείς βλέπουμε ή η εφιαλτική απόληξη μιας συνολικής αποτυχίας με τις προφανείς τραγικές της συνέπειες.

Εχει προηγηθεί η αποτυχία των όρων ζωής στην ίδια την οικογένεια, των υλικών της όρων, των καθημερινών συνθηκών της. Ενα κακό εκπαιδευτικό σύστημα επιδεινώνει την όλη κατάσταση και διαμορφώνει εικόνα ενός σχολείου όχι εκπαιδευτικού ελκυστικού πόλου, μα ενός μέρους τιμωρίας και καταναγκασμού.

Η πολιτεία θα πρέπει να εξετάσει το θέμα ολιστικά. Από την εκπαίδευση της οικογένειας μέχρι την επιμόρφωση των δασκάλων και των καθηγητών. Θα πρέπει να ιεραρχηθεί η στερέωση των ΕΠΑΛ – είναι καλό βήμα η πρόσληψη ψυχολόγων – και να γίνει μια νέα προσέγγιση του σχολείου ως πεδίου ανάπτυξης δεξιοτήτων και γνώσεων, ως παρόχου ολοκληρωμένης παιδείας και όχι ως απλού προθαλάμου της ανεργίας ή της επισφάλειας.