Γκολ επί σκηνής

Το θρανίο υποδηλώνει ότι η παράσταση εξελίσσεται μέσα σε μια σχολική τάξη. Η μεγάλη, τεράστια μαριονέτα ενός τερματοφύλακα αποτελεί το δεύτερο σκηνικό στοιχείο που με τον τρόπο του εισάγει και το θέμα του έργου: Ενας βετεράνος τερματοφύλακας και πρώην σταρ του ποδοσφαίρου είναι καλεσμένος να μιλήσει στους μαθητές για την αξία της άμιλλας και τα αθλητικά ιδεώδη την ημέρα που τιμάται ο παγκόσμιος αθλητισμός. Κι εκείνος, μέσα από τον μονόλογό του, διατρέχει με τρόπο προσωπικό την πορεία του στα γήπεδα και στο γήπεδο της ζωής.

Κι αν το ακροατήριό του περιμένει να ακούσει για τις μεγάλες αναμετρήσεις στους διεθνείς αγώνες και για τα Παγκόσμια Κύπελλα, εκείνος, ο Τσιτάχ, ανατρέχει στα ματς που τον καθόρισαν. Οπως εκείνο στο μικρό Πρωτάθλημα Ανατολικής Αττικής και στην ομάδα από την οποία ξεκίνησε, τον Κορωπιακό. Και κυρίως είναι εκείνος ο στημένος αγώνας για τον οποίο χρηματίστηκε – κι ας ήταν ο σκοπός ιερός, όπως λέει, να σωθεί η ζωή ενός παιδιού.

«Εγραψα το 2017 το “Τσιτάχ” σαν έναν ζεϊμπέκικο μονόλογο. Σαν έναν μοναχικό αντρίκιο χορό. Της ήττας και της ματαίωσης. Αλλά και της αγωνίας να περισωθεί κάτι από αυτή τη συνεχόμενη απώλεια»: Ο Βασίλης Κατσικονούρης (Κιλκίς, 1960) αποτελεί μια σύγχρονη στέρεα συγγραφική υπογραφή στο θέατρο. Εχει στο ενεργητικό του σημαντικά έργα, τα οποία και μεταφέρθηκαν με επιτυχία στη σκηνή, με το «Γάλα» να στέκεται στην κορυφή της πυραμίδας – «Το μπουφάν της Χάρλεϊ», «Μάκης», «Καλιφόρνια Ντρίμιν», «Οι Αγνοούμενοι», «Καγκουρό». Στο «Τσιτάχ» καταπιάνεται με αυτόν τον βετεράνο τερματοφύλακα της Εθνικής Ελλάδος και τον ειλικρινή απολογισμό του. Η μακροχρόνια πορεία αυτού του θρύλου του ποδοσφαίρου είχε και τις αδύναμες πλευρές της. Αναφέρεται στην άνοδο και την πτώση, στη δόξα και τα πλούτη, στη μεγάλη καριέρα και τη δημοσιότητα, για να καταλήξει σε αυτή την υπαρξιακή αναμέτρηση με τη μοναξιά και τον εαυτό του.

Ο ήρωας

Ο ήρωας του Κατσικονούρη ψάχνει τη δικαίωση είτε μέσα από τις νίκες είτε μέσα από τις ήττες – κυρίως αυτές. Και μας είναι γνώριμος αυτός ο τύπος που στη ζωή του ήθελε να είναι εντάξει και αξιοπρεπής, με αυτή τη μαγκιά που είναι βουτηγμένη στο συναίσθημα και στην μπέσα.

Η περιγραφή ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, από τους κορυφαίους της πορείας του Τσιτάχ, προσδίδει εξαρχής στην παράσταση έναν ρυθμό κι ένα τέμπο. Η σκηνοθεσία που συνυπογράφεται από τον Γιώργο Νινιό και την Ερμίνα Κυριαζή λειτουργεί με τρόπο συνθετικό τονίζοντας μικρές λεπτομέρειες της μεγάλης εσωτερικής πορείας που κάνει ο ήρωας. Ωστόσο η τεράστια μαριονέτα που στέκεται εκεί δίπλα θα μπορούσε να είναι πιο ενεργή κατά τη διάρκεια της παράστασης, υπογραμμίζοντας κάποιες από τις εκφράσεις και τις αντιδράσεις του ήρωα. Ο ίδιος, με τη σειρά του, φέρει την ψυχική φθορά που του έχουν αφήσει ο χρόνος και η ματαίωση. Προσπαθεί να τα αντιμετωπίσει όλα με χιούμορ αλλά όλα πάνω του δείχνουν ότι δεν μπορεί – από τα τσιγάρα που καπνίζει και σβήνει αδειάζοντας τη στάχτη στις τσέπες του, την μπάλα που κρατά, το νερό (;) που πίνει…

Ο Γιώργος Νινιός στον ρόλο του Τσιτάχ συμπυκνώνει τα αντιφατικά στοιχεία που καθορίζουν τον ήρωά του – όπως κάθε αντι-ήρωα. Εκπέμπει το βάρος της εμπειρίας που κουβαλά μαζί με τη λάμψη της επιτυχίας που ξεθώριασε. Είναι αυτοσαρκαστικός και επικριτικός. Δεν χαρίζεται ούτε στον εαυτό του. Η ερμηνεία του είναι μεστή, αληθινή, ειλικρινής, σαν ένα κομμάτι ζωής.