Φευγάτοι

Τελικά οι φευγάτοι δεν επιστρέφουν. Το κατάλαβε ακόμη κι ο Μπόρις Τζόνσον. Στη μεταπολεμική Μεγάλη Βρετανία μόνο ένας χαμένος έχει επιστρέψει στην πρωθυπουργία και τον έλεγαν Ουίνστον Τσόρτσιλ.

Και να σκεφτεί κανείς πως ο Τζόνσον δεν έχει καν χάσει σε εκλογές.

Παραιτήθηκε για κάτι πάρτι που έκανε στην Ντάουνινγκ Στριτ αφού προηγουμένως (το 2019) είχε επιτύχει τη μεγαλύτερη εκλογική νίκη του Συντηρητικού Κόμματος τα τελευταία πενήντα χρόνια.

Στη Γαλλία επέστρεψε ο Ντε Γκολ, το 1958. Αν και είχε φύγει το 1946 χωρίς να χάσει εκλογές.

Στη μεταπολεμική Ελλάδα έχουμε μόνο δυο επιστροφές ηττημένων.

Του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974 – αλλά είχε μεσολαβήσει η χούντα και το Κυπριακό…

Του Ανδρέα Παπανδρέου το 1993 – αλλά είχε μεσολαβήσει το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο…

Με άλλα λόγια, ο κανόνας είναι το «φεύγα». Το «γύρνα» αποτελεί την εξαίρεση.

Πρωταθλητής των εξαιρέσεων, ο αβύθιστος Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην Ιταλία. Με αξιοσημείωτη την επίδοση και του Σάντσεθ στην Ισπανία.

Κανείς δεν ξέρει φυσικά πώς θα εξελιχθεί η πολιτική κρίση στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια κρίση που ξεκίνησε με το Brexit.

Πιθανότατα, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει σε κάποια κάλπη διότι έτσι λύνουν τις διαφορές τους οι δημοκρατίες.

Αλλά οι κάλπες βγάζουν ό,τι διαλέξουν οι ψηφοφόροι, δεν παράγουν αποτελέσματα α λα καρτ. Στην Ιταλία έγινε πρωθυπουργός η Μελόνι με μεγάλη πλειοψηφία κι όπως φαίνεται δεξιά θα στρίψει σε μερικούς μήνες και η Ισπανία.

Οι κάλπες έβγαλαν τον Τζόνσον που παραιτήθηκε στις αρχές του καλοκαιριού. Οι κάλπες έβγαλαν όλους τους ακροδεξιούς κι ακροαριστερούς ανισόρροπους που έχουν αποσταθεροποιήσει το γαλλικό σύστημα διακυβέρνησης.

Από αυτήν την άποψη και με δεδομένο το βεβαρημένο παρελθόν της, η Ελλάδα φαντάζει σχεδόν όαση πολιτικής  σταθερότητας. Ακόμη και στον δρόμο προς τις εκλογές.

Προς το παρόν, η μόνη αβεβαιότητα αφορά τις πρώτες εκλογές με την απλή αναλογική. Και δεν εννοώ ούτε τη σειρά των κομμάτων, ούτε το ενδεχόμενο να σχηματιστεί κυβέρνηση κάποιου είδους.

Αφορά το κόστος του μεσοδιαστήματος μεταξύ των πρώτων και των δεύτερων εκλογών.

Κόστος εθνικό, οικονομικό, κοινωνικό – ιδίως αν οι χαμένοι μπροστά στο φάσμα της ήττας ακολουθήσουν μια τακτική καμένης γης…

Και τότε θα δικαιωθεί ο Τσίπρας. Που έλεγε (με δικά του λόγια) ότι το δύσκολο δεν είναι να κερδίσει κάποιος τις εκλογές, ιδίως αν διαφαίνεται ποιος θα είναι νικητής.

Το δύσκολο είναι να τα φέρει βόλτα ο νικητής μετά τις εκλογές, αν δυο προεκλογικοί περίοδοι οδηγήσουν εν τω μεταξύ τη χώρα στα πρόθυρα του χάους.