Θα επιστρέψω φωτεινός

Έφτιαξα μια ζωή από πηλό

Που ράγισε στα χέρια μου

Λερώθηκε στα χέρια αλλωνών

Μέχρι που κομματιάστηκε.

Ζωγράφισα τη μοναξιά·

Με βλέμμα τρομαγμένο ταξίδεψα

Σε έρημα νησιά χωρίς φωνή.

Αγάπησα φαντάσματα που σύρθηκαν

Μαζί μου σε κρεβάτια ηδονικά

Κι έπειτα πέταξαν από κοντά μου κρώζοντας.

Αρρώστησα σε κάτασπρα δωμάτια

Κρατώντας το κορμί να μη σκορπίσει.

Έκλαψα από πόνο κι από στέρηση.

Πύργους ονειρεμένους έχτισα

Μα η αρχιτεκτονική λειψή και χάλασαν,

Στον δεύτερο σεισμό δεν άντεξαν,

Κρίθηκαν κατεδαφιστέοι.

Με βλέμμα άτονο την παγωνιά προσμένω.

Νοέμβριος και στο μυαλό μου βρέχει καλοκαίρια.

Μα είμαι σίγουρος πως κάποτε

Μέσα από του χωραφιού την πρωινή δροσιά

Μέσα από τη λίμνη την ακύμαντη θα βγω

Και θα επιστρέψω φωτεινός.

«Αγαπώ ιδιαιτέρως το συγκεκριμένο ποίημα του Αλέξανδρου Ισαρη. Στη συγκρατημένη θλίψη και τα ανάμεικτα συναισθήματα που προκαλεί ο απολογισμός της ζωής του στον ποιητή, πόνο για τη μοναξιά (ανθρώπινη και υπαρξιακή), για τους ναυαγισμένους έρωτες και τις φιλίες, ευφορία αλλά και πίκρα για “τις συναρπαστικές περιπέτειες στα στενά δωμάτια της Τέχνης”, αντιπαρατίθεται η πίστη, που εκφράζεται με ενάργεια στη δεύτερη ενότητα του ποιήματος, ότι δεν υπάρχει οριστικό τέλος με τον βιολογικό θάνατο, ότι η επιστροφή θα είναι φωτεινή. Η ίδια ιδέα, θαυμάσια εκφρασμένη στο αφήγημα “Προσκέφαλο με φύλλα λεμονιάς” (“Εξι περίπατοι – Προσκέφαλο με φύλλα λεμονιάς”, Κίχλη 2020) οδηγεί τον συγγραφέα στην ήρεμη αποδοχή του θανάτου, στο γαλήνιο πέρασμα στην αντίπερα όχθη· πέρασμα που εκφράζεται και στη δομή του αφηγήματος, καθώς ξεκινά ως μελέτη θανάτου και στην πορεία εκτρέπεται σε αίνο της ζωής».