«Πήξαμε στα παιδικά βιβλία – εγχειρίδια»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… Αν μιλάμε για κείμενο και το «συγκινήθηκα» μπορούμε να το ξεκαρφώσουμε από το αυστηρά συναισθηματικό του πλαίσιο, θα αναφερθώ στο βιβλίο «Το βουνί» της Λουίζας Παπαλοΐζου (εκδόσεις Το Ροδακιό). Εντυπωσιάστηκα από τη σύνθεση, τη γλωσσική ορμή, την ποίηση. Επίτευγμα. Αν δούμε την αφήγηση λίγο πιο ελεύθερα, θα αναφερθώ στη σειρά «Better Call Saul» που είναι σαν να διαβάζεις δέκα βιβλία μαζί.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής για παιδιά, θα επέλεγα… Μα το κάνω. Συνήθως ακούω Τρίτο Πρόγραμμα μέχρι που αρχίζει μερικές φορές κάτι πειραματικά κομμάτια που στόχο έχουν να δοκιμάσουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής (σαν να σου περνάνε το μυαλό από πριονοκορδέλα). Τότε αλλάζω σε Δεύτερο για να ακούσω Κόκοτα και Μοσχολιού… Τραγούδια σαν να βγαίνουν από το παράθυρο ενός γείτονα.

Το πιο σημαντικό στη διαδικασία της συγγραφής βιβλίων για παιδιά είναι… Να πεις μια αλήθεια. Για σένα. Να δουλέψεις μια ιδέα που έστω και εσφαλμένα μοιάζει φρέσκια, καινούργια. Το σημαντικότερο: να μη σκεφτείς εκ των προτέρων ΚΑΙ ΤΩΡΑ θα γράψω ένα βιβλίο για τη ΒΙΑ, το ΜΠΟΥΛΙΝΓΚ, την ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ή τα 100 χρόνια από την Επανάσταση των Μπιζελιών κ.λπ. Κάτι που γίνεται κατά κόρον στο παιδικό. Συγγραφή μετά ατζέντας. Πήξαμε στα βιβλία – εγχειρίδια.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Γυμνασίου / Λυκείου θα ήταν… Αυτό το όριο είναι λίγο ιδιαίτερο. Το γυμνασιόπαιδο έχει κομμάτια παιδιού και το λυκειόπαιδο ψήγματα ενηλίκου, οπότε θα ποντάρω σε βέβαια χαρτιά γιατί δεν αντέχω άλλες ψυχικές χρεοκοπίες. «Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών» (θεωρώ ότι είναι από τα σπουδαιότερα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ). «Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα» (ξεκλειδώνει / ξεδιπλώνει την ιστορία αυτού του τόπου μέσα από τον πιο ειλικρινή α΄ ενικό έβερ). «Μεγάλες προσδοκίες» (τι να πεις; Χρειάζεται;).

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… Εκείνα τα σημεία των έργων μου που είτε από τεμπελιά είτε από αστοχασιά είτε από έλλειψη τεχνικής μείνανε αφρόντιστα δημιουργώντας ρωγμές, ραγισματιές που ένα μάτι προσεκτικό εντοπίζει και καταδεικνύει με θετικό πάντα πρόσημο. Αλλιώς θυμώνω.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… Την ώρα που ξυπνάω. Είμαι πολύ δύσκολος με τον εαυτό μου και πολλές φορές υπερβολικός. Σε βαθμό που βλέπω αποτυχίες, φαντασιώνομαι καταστροφές που δεν υπάρχει καν ο προϋπολογισμός να εκτυλιχθούνε και δεν αφήνομαι στη χαρά της στιγμής.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι… It was the best of times and the worst of times. Από την «Ιστορία δύο πόλεων» του Ντίκενς.

Οταν ακούω ότι «αυτά τα βιβλία δεν είναι για παιδιά», σκέφτομαι ότι… Αυτός που το λέει χρειάζεται διακοπές. Να στείλει το μυαλό του σ’ ένα εξωτικό νησί με μπαρ και δωρεάν κοκτέιλ, αλλά κι ένα ηφαίστειο κάπου στο βάθος… έτσι, για το σασπένς. Εκτός βέβαια αν μιλάει για κάτι του τύπου «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας», οπότε πάω πάσο.

Ο Κυριάκος Χαρίτος γεννήθηκε στη Χαλκίδα και μεγάλωσε στην Αυστραλία. Εχει γράψει παιδικά βιβλία, το ποιητικό «Επί ματαίω» (Κέδρος) και τη «Μικρή εγκυκλοπαίδεια του θανάτου» (Στερέωμα), με την οποία άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις ως προς την παραγωγή πρωτότυπου πεζογραφήματος. Από το Μεταίχμιο κυκλοφόρησε πρόσφατα το έκτο παιδικό βιβλίο του με τίτλο «Για φαντάσου».

{1BSYG}Κυριάκος Χαρίτος{1BSYG}{CR}{2BTIT}Για φαντάσου{2BTIT}{CR}{3BEKD}Εκδ. Μεταίχμιο, σελ. 40{3BEKD}{CR}{4BTIM}Τιμή 12,20 ευρ{4BTIM}ώ