Οταν ο έρωτας «ξεθωριάσει»

Το είδατε στην γκαλερί. Το ερωτευτήκατε. Το αγοράσατε και το τοποθετήσατε σε περίοπτη θέση για να σας συντροφεύει σε καθημερινή βάση. Τι συμβαίνει όμως όταν ο έρωτας για το μέχρι πρότινος αγαπημένο έργο τέχνης «ξεθωριάσει»; Το ερώτημα αυτό ταλανίζει ιδιαιτέρως εκείνους που δεν έχουν μια μεγάλη συλλογή αλλά περιορισμένο αριθμό έργων τέχνης για να κοσμήσουν τον χώρο τους.

Τα βήματα είναι απλά και η λύση δεν είναι μόνο μία. Οταν αποφασίσετε να μπείτε στη διαδικασία να αποχωριστείτε ένα (ή περισσότερα) από τα έργα σας, μην ξεκινήσετε με γνώμονα το κέρδος. Ακόμα και σε εικαστικούς που έχουν σημαντική καριέρα, οι τιμές στη δευτερογενή αγορά δεν είναι τόσο υψηλές όσο στην πρωτογενή, χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, οι οποίες όμως αφορούν συνήθως πολύ μεγάλα ονόματα με διεθνή εμβέλεια και εικαστικές δημιουργίες που κοστίζουν πολλές χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια δολάρια.

Μια από τις πρώτες επαφές σας θα μπορούσε να γίνει με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, καθώς υπάρχουν περιπτώσεις – λίγες είναι η αλήθεια – που οι δημιουργοί επιθυμούν να συγκεντρώσουν κάποια παλιά τους έργα για συναισθηματικούς λόγους, είτε θέλουν να τα ξαναδουλέψουν. Αν αυτή η λύση δεν ευδοκιμήσει, η επόμενη πόρτα που θα μπορούσατε να χτυπήσετε είναι εκείνη της γκαλερί από την οποία αγοράστηκε το έργο. Η πολιτική διαφέρει από αίθουσα τέχνης σε αίθουσα τέχνης, ωστόσο ορισμένες δέχονται να βοηθήσουν τους πελάτες τους να προωθήσουν το επίμαχο έργο σε μια δημοπρασία. Στο εξωτερικό η πολιτική αυτή είναι περισσότερο συνήθης και ορισμένες φορές προτείνεται στον πελάτη να προχωρήσει σε δωρεά του έργου για κάποιον φιλανθρωπικό σκοπό, ώστε να βγει κερδισμένος από τις ισχύουσες φοροαπαλλαγές.

Μια επόμενη κίνηση θα είναι να απευθυνθείτε σε έναν οίκο δημοπρασιών. Οι εκτιμητές συνήθως είναι πρόθυμοι να αξιολογήσουν το έργο και να σας προϊδεάσουν για την τιμή στην οποία ενδεχομένως θα πουληθεί, ενώ αν κρίνουν πως δεν θα υπάρξει ενδιαφέρον στην αίθουσα πιθανόν να σας διευκολύνουν να προχωρήσετε σε μια ιδιωτική συναλλαγή.

Η έκθεση ενός έργου προς πώληση μέσω δημοπρασίας ενέχει ένα σοβαρό ρίσκο, λέει στους «New York Times» o διευθύνων σύμβουλος της διαδικτυακής πλατφόρμας διακίνησης έργων τέχνης Artsy, Μάικ Στάιμπ. Αν μείνει στα αζήτητα, θα είναι πολύ δύσκολη η διάθεσή του αργότερα, καθώς θα έχει χαρακτηριστεί ανεπιθύμητο και δεν θα βρει εύκολα αγοραστή.

Ο κίνδυνος αυτός έχει κάπως μειωθεί λόγω της διαδικτυακής αγοράς, όπου οι ιστότοποι που διακινούν έργα δεν κοινοποιούν σε όλους τους πελάτες όλα τα διαθέσιμα, αλλά κάνουν επιλογές στο υλικό που θα τους προωθήσουν, με αποτέλεσμα το ευρύ αγοραστικό κοινό να μην έχει εικόνα για το σύνολο των έργων που είναι στην αγορά.

Αν τώρα τίποτα από τα παραπάνω δεν λειτουργήσει, μια πρόταση που συστήνουν σύμβουλοι τέχνης είναι να απομακρύνετε το επίμαχο έργο από το οπτικό σας πεδίο για ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και να επιστρέψετε μερικά χρόνια αργότερα για μια ενώπιος ενωπίω συνάντηση. Και ίσως ως τότε να έχετε αλλάξει γνώμη.